GEORGE ORWELL
ROK 1984
CZĘŚĆ PIERWSZA
1
Był jasny, zimny dzień kwietniowy i zegary biły trzynastą. Winston Smith, z głową
wtuloną w ramiona dla osłony przed tnącym wiatrem, wślizgnął się przez szklane drzwi do
Bloku Zwycięstwa, ale nie dość szybko, by powstrzymać tuman ziarnistego pyłu, który
wtargnął za nim do środka.
Klatka schodowa cuchnęła gotowaną kapustą i starymi, butwiejącymi wycieraczkami.
Na jednym jej końcu wisiał barwny plakat, zbyt wielki do eksponowania w ciasnym wnętrzu.
Przedstawiał tylko ogromną twarz, przeszło metrowej szerokości: przystojną, czerstwą twarz
mniej więcej czterdziestopięcioletniego mężczyzny z sutym czarnym wąsem. Winston
skierował się w stronę schodów. Sprawdzanie, czy winda działa, nie miało żadnego sensu.
Nawet w najlepszych okresach rzadko bywała czynna, obecnie zaś, w ramach oszczędności
związanych z przygotowaniami do Tygodnia Nienawiści, nie włączano prądu przed
zmrokiem. Winston mieszkał na siódmym piętrze, a ponieważ miał już trzydzieści dziewięć
lat i owrzodzenia żylakowe na prawej nodze powyżej kostki, wspinał się wolno, kilka razy
odpoczywając po drodze. Na każdym piętrze, na wprost drzwi windy, spoglądał ze ściany
plakat z ogromną twarzą. Była tak namalowana, że oczy mężczyzny zdawały się śledzić
każdy ruch przechodzącego. WIELKI BRAT PATRZY, głosił napis u dołu plakatu.
W mieszkaniu przejęty głos czytał kolumny cyfr dotyczące wytopu surówki.
Wydobywał się z podłużnej metalowej płyty przypominającej matowe lustro, wmontowanej
w ścianę po prawej. Winston obrócił pokrętło i głos nieco przycichł, lecz mimo to każde
słowo dobiegało wyraźnie. Urządzenie (nazywane teleekranem) można było ściszyć, ale nie
wyłączyć. Winston podszedł do okna: drobna, mizerna postać, której chudość podkreślał
jeszcze granatowy kombinezon, ubiór członka partii. Mężczyzna miał bardzo jasne włosy,
cerę z natury rumianą, a skórę szorstką od chropowatego mydła, tępych żyletek i niedawnych
mrozów.
Świat na zewnątrz, nawet oglądany przez zamknięte okno, tchnął chłodem. W dole, na
ulicy, podmuchy wiatru wprawiały w wir kurz i skrawki papieru, a choć świeciło słońce,
niebo miało barwę stali; wszystko było jakby pozbawione koloru - z wyjątkiem
porozlepianych wszędzie dookoła plakatów. Wąsata twarz patrzyła z każdej lepiej
wyeksponowanej powierzchni. Jeden plakat wisiał na fasadzie domu dokładnie naprzeciwko.
WIELKI BRAT PATRZY, głosił napis, a ciemne oczy wwiercały się w oczy Winstona. Niżej,
na poziomie ulicy, inny plakat, z naderwanym rogiem, trzepotał bezładnie na wietrze, to
odkrywając, to zasłaniając pojedyncze słowo ANGSOC. W oddali helikopter zniżył się
pomiędzy dachy, zawisł na moment niczym mucha mięsna, po czym poderwał się i odleciał,
zataczając łuk. Był to patrol policji, szpiegujący mieszkańców przez okna. Ale zwykła policja
to pestka. Prawdziwą grozą napawała Policja Myśli.
Za plecami Winstona głos płynący z teleekranu wciąż trajkotał o wytopie surówki i
przekroczeniu Dziewiątego Planu Trzyletniego. Teleekran służył równocześnie za odbiornik i
nadajnik, dostatecznie czuły, żeby wychwycić każdy dźwięk głośniejszy od zniżonego szeptu;
co więcej, jak długo Winston pozostawał w zasięgu metalowej płyty, był nie tylko słyszalny,
lecz także widoczny. Nikt oczywiście nie wiedział, czy w danym momencie jest obserwowany.
Snuto jedynie domysły, jak często i według jakich zasad Policja Myśli prowadzi
inwigilację. Nie sposób też było wykluczyć, że przez cały czas nadzoruje wszystkich. Tak czy
inaczej, mogła się włączyć w dowolny kanał, kiedy tylko chciała. Pozostawało więc żyć z
założeniem - i żyło się, z nawyku, który przeszedł w odruch - iż każde słowo jest
podsłuchiwane, a każdy ruch pilnie śledzony, chyba że w pomieszczeniu panuje akurat mrok.
Winston stał tyłem do teleekranu. Tak było bezpieczniej, choć - jak wiedział - z
pleców też można wiele wyczytać. Kilometr dalej potężny biały gmach Ministerstwa Prawdy,
jego miejsce pracy, górował nad ponurym krajobrazem. I to jest Londyn, pomyślał z niejasną
odrazą, główne miasto Pasa Startowego Jeden, trzeciej pod względem zaludnienia prowincji
Oceanii. Usiłował wydobyć z pamięci jakieś wspomnienia z dzieciństwa, żeby się przekonać,
czy Londyn zawsze wyglądał tak samo. Czy zawsze widziało się tu tylko rzędy sypiących się
dziewiętnastowiecznych czynszówek o ścianach podpartych stemplami, oknach pozatykanych
kawałkami dykty, dachach łatanych blachą falistą oraz rachityczne, walące się murki między
ogródkami? I te porośnięte wierzbówką gruzy zbombardowanych domów, nad którymi
unoszą się tumany białego pyłu, lub tereny doszczętnie zniszczone przez bomby, gdzie zaraz
wyrosły kolonie nędznych drewnianych chat, istnych kurników? Wysiłki Winstona były
jednak daremne, nie potrafił sobie nic przypomnieć; z dzieciństwa pozostała mu w pamięci
tylko seria świetlistych obrazów, pozbawionych tła i sensu.
Gmach Ministerstwa Prawdy - w nowomowie1 Miniprawd - odbijał zdecydowanie od
wszystkich innych budowli w okolicy. Była to ogromna piramida z lśniącego białego betonu,
1 Nowomowa stanowiła urzędowy język Oceanii. Opis jego budowy i etymologii zawarty jest w Aneksie.
pnąca się tarasami w górę na wysokość trzystu metrów. Z okna swojego mieszkania Winston
widział wyraźnie trzy hasła Partii, wymalowane starannie na białej fasadzie:
WOJNA TO POKÓJ
WOLNOŚĆ TO NIEWOLA
IGNORANCJA TO SIŁA
Mówiono, że gmach Ministerstwa Prawdy ma trzy tysiące pomieszczeń nad ziemią i
tyleż samo pod ziemią. W Londynie istniały jeszcze tylko trzy budynki o podobnych
rozmiarach i zbliżonym wyglądzie. Tak górowały nad resztą miasta, że z dachu Bloku
Zwycięstwa dostrzegało się je wszystkie równocześnie. Mieściły cztery ministerstwa,
składające się na aparat rządowy: Ministerstwo Prawdy, któremu podlegała prasa, rozrywka,
oświata i sztuka, Ministerstwo Pokoju, które zajmowało się prowadzeniem wojny,
Ministerstwo Miłości, które pilnowało ładu i porządku, wreszcie Ministerstwo Obfitości,
sprawujące pieczę nad gospodarką. Ich nazwy, w nowomowie, brzmiały następująco:
Miniprawd, Minipax, Minimiło i Miniobfi.
Największą grozę budziło Ministerstwo Miłości. Gmach ten w ogóle nie miał okien.
Winston nigdy nie był ani w środku gmachu, ani też bliżej niż pół kilometra od niego. Na
teren Ministerstwa wpuszczano jedynie w sprawach służbowych, lecz nawet wówczas
interesant musiał pokonywać labirynt zasieków, stalowych bram i ukrytych stanowisk
karabinów maszynowych. Także ulice w pobliżu patrolowali gorylowaci strażnicy w czarnych
mundurach, uzbrojeni w rozsuwane pałki.
Winston odwrócił się gwałtownie. Wcześniej przybrał wyraz spokojnego optymizmu,
jaki najbezpieczniej było przyjąć, stojąc przodem do teleekranu. Przemierzył pokój i wszedł
do maleńkiej kuchni. Chcąc wrócić do mieszkania w czasie przerwy obiadowej, zrezygnował
z posiłku w stołówce ministerstwa, chociaż wiedział, iż w domu nie ma nic do jedzenia
oprócz kawałka ciemnego chleba, który musi sobie zostawić na jutrzejsze śniadanie. Zdjął z
półki butelkę bezbarwnego płynu ze zwykłą białą etykietą opatrzoną napisem DŻIN
ZWYCIĘSTWA. Trunek wydzielał mdłą, oleistą woń, niczym chińska wódka pędzona z ryżu.
Winston nalał sobie prawie pełną filiżankę i pokonując wstręt, opróżnił ją jednym haustem,
jakby pił lekarstwo.
Twarz natychmiast mu spurpurowiała, oczy zaszły łzami. Dżin miał smak kwasu
azotowego, a w dodatku człowiek po każdym łyku czuł się tak, jakby dostał w łeb gumową
pałką. Jednakże w następnej chwili palenie w żołądku nieco zelżało i świat wydał się
Winstonowi weselszy. Wydobył papierosa z pomiętej paczki z napisem PAPIEROSY
ZWYCIĘSTWA i niebacznie uniósł go pionowo, co sprawiło, że cały tytoń wysypał się na
podłogę. Z następnym poszło mu lepiej. Wrócił do pokoju i usiadł przy stoliku na lewo od
teleekranu. Wyjął z szuflady obsadkę, butelkę atramentu oraz czysty gruby zeszyt o
marmurkowej okładce i czerwonym grzbiecie.
Z niewiadomego powodu teleekran znajdował się w dziwnym miejscu. Zamiast, jak w
innych mieszkaniach, tkwić na ścianie bocznej, skąd roztaczał się widok na cały pokój,
wmontowany był pośrodku najdłuższej ściany, dokładnie na wprost okna. Po jednej jego
stronie mieściła się płytka wnęka, w której teraz siedział Winston, a którą - gdy budowano
blok - przeznaczono zapewne na regał z książkami. Siedząc we wnęce, cofnięty jak
najgłębiej, Winston znajdował się poza polem widzenia teleekranu. Wciąż, oczywiście, było
go słychać, lecz dopóki się nie podnosił, pozostawał niewidoczny. W pewnej mierze to
niezwykły układ pokoju podsunął mu pomysł, do którego realizacji właśnie się zabierał.
Głównie jednak podsunął mu go zeszyt wyjęty przed chwilą z szuflady. Był to
wyjątkowo piękny zeszyt, choć o kartkach nieco pożółkłych ze starości. Takiego gładkiego,
kremowego papieru nie produkowano od ponad czterdziestu lat. Winston podejrzewał nawet,
że zeszyt jest znacznie starszy. Dostrzegł go na wystawie ubogiego sklepiku z rupieciami w
jednej z bardziej obskurnych dzielnic miasta (gdzie dokładnie, już teraz nie pamiętał) i
natychmiast zapragnął go mieć. Członkowie partii nie powinni zaopatrywać się w zwykłych
sklepach (czyli „dokonywać transakcji wolnorynkowych”), lecz rozporządzenia tego nie
przestrzegano zbyt surowo, gdyż wielu artykułów, takich jak sznurowadła i żyletki, nie
sposób było zdobyć w żaden inny sposób. Rozejrzał się szybko po ulicy, a następnie
wślizgnął do sklepiku i kupił zeszyt za dwa i pół dolara, nawet nie zastanawiając się po co.
Niosąc go w teczce do domu, czuł się jak winowajca. Samo posiadanie czystego zeszytu
mogło bowiem budzić podejrzenia.
Teraz zabierał się do pisania pamiętnika. Nie było to zakazane (nic nie było zakazane,
gdyż wszelkie prawa dawno już zniesiono), ale nie wątpił, że jeśli go nakryją, dostanie karę
śmierci lub przynajmniej dwadzieścia pięć lat ciężkich robót. Włożył do obsadki stalówkę i
possał przez chwilę, żeby ją oczyścić. Pióra, archaicznego narzędzia, rzadko używano nawet
do składania podpisów, ale zdobył je - potajemnie i z pewnym trudem - ponieważ uznał, że
piękny kremowy papier zasługuje na coś lepszego niż drapanie kopiowym ołówkiem. Prawdę
mówiąc, nie nawykł do ręcznego pisania. Poza krótkimi notatkami na ogół dyktowało się
wszystko do mowopisu; teraz jednak Winston z oczywistych względów nie mógł wykorzystać
tego urządzenia do swoich celów. Zanurzył stalówkę w atramencie i zawahał się. Poczuł
skurcz kiszek. Skreślenie pierwszego słowa to decydujący krok. Drobnymi, niezgrabnymi
literami napisał:
4 kwietnia 1984
Odchylił się do tyłu. Ogarnęło go poczucie totalnej bezradności. Wcale nie był
przekonany, czy rzeczywiście jest rok 1984. Wydawało mu się to całkiem prawdopodobne,
gdyż raczej nie wątpił, że ma trzydzieści dziewięć lat, a wiedział, że urodził się albo w 1944,
albo w 1945; jednakże w obecnych czasach nie dało się określić żadnej daty z większą
dokładnością niż do roku lub dwóch.
Dla kogo, zaczął się nagle zastanawiać, piszę ten pamiętnik? Dla przyszłości, dla
jeszcze nie narodzonych pokoleń. Jego myśli wirowały przez moment wokół niepewnej daty
zapisanej na kartce, aż naraz wyłoniło się spośród nich jedno z ulubionych pojęć nowomowy:
dwójmyślenie. Po raz pierwszy pojął ogrom swojego przedsięwzięcia. Jak można porozumieć
się z przyszłością? Jest to z natury rzeczy niemożliwe. Albo przyszłość okaże się podobna do
teraźniejszości, a wówczas nie zechce go słuchać; albo okaże się całkiem inna, a wtedy jego
problemy będą dla niej zupełnie niezrozumiałe.
Przez pewien czas wpatrywał się tępo w otwarty zeszyt. Z teleekranu rozbrzmiewały
teraz przenikliwe tony marsza wojskowego. Najdziwniejsze było to, że nie tylko utracił
zdolność formowania myśli, lecz wręcz zapomniał, co zamierzał napisać. Przez długie
tygodnie szykował się do tej chwili i nigdy mu nie przyszło do głowy, że będzie potrzebował
czegokolwiek poza odwagą. Samo pisanie wydawało się łatwe. Miał jedynie przelać na papier
nieprzerwany, gorączkowy monolog, który brzęczał mu w głowie od wielu lat. Ale teraz
ucichł zupełnie. W dodatku skóra na nodze wokół owrzodzeń zaczęła Winstona nieznośnie
swędzić. Bał się podrapać, bo wówczas zawsze wdawała się infekcja. Mijały sekundy. Nie był
świadom niczego oprócz pustej kartki, swędzenia nad kostką, grzmotu muzyki i lekkiego
rauszu wywołanego dżinem.
Nagle, ogarnięty panicznym strachem, zaczął pisać, tylko częściowo zdając sobie
sprawę z tego, co notuje. Nierówne wiersze, kreślone drobnym, dziecinnym pismem,
zapełniały stronę, gubiąc najpierw duże litery, a w końcu i znaki przestankowe.
4 kwietnia 1984. Wczoraj wieczorem byłem w kinie. Same kroniki wojenne, jedna
znakomita, pokazywała bombardowanie statku z, uchodźcami gdzieś na Morzu
Śródziemnym. Widownię ubawiły najbardziej ujęcia olbrzymiego tłuściocha uciekającego
wpław przed helikopterem, najpierw pokazywano go, jak pluszcze się w wodzie niczym
morświn, potem przez, celowniki helikoptera, a potem podziurawionego jak sito, woda wokół
niego zaczerwieniła się i nagle zaczął iść na dno, jakby przez te dziury woda wlewała mu się
do środka, widownia wyła ze śmiechu, kiedy tonął, potem pokazano łódź, ratunkową z
dziećmi, nad którą zawisł helikopter, na dziobie siedziała kobieta w średnim wieku, chyba
żydówka, trzymając w ramionach chłopczyka, może trzyletniego, wył z przerażenia i chował
głowę między jej piersi, jakby chciał się tam skryć niczym zwierzę w norze, a ona, ta kobieta,
tuliła go i uspokajała, choć sama była zielona ze strachu, cały czas zasłaniając go rękoma,
jakby mogła ochronić przed kulami, potem helikopter zrzucił na nich 20 kilową bombę
niesamowity błysk i łódź, rozpadła się w drzazgi. potem było świetne ujęcie dziecięcej rączki
wylatującej w górę hen hen w górę helikopter z kamerą na dziobie musiał to filmować z
rzędów dla partyjnych posypały się rzęsiste o klaski ale w części dla proli jakaś kobieta
zaczęła się nagle awanturować i wydzierać że nie powinni tego pokazywać nie przy dzieciach
że tak nie można nie przy dzieciach nie wolno aż, w końcu policjanci musieli ją wyrzucić z
sali wyrzucili ale pewnie nic jej się nie stanie nikogo nie obchodzi co gadają prole typowa
reakcja prolki tacy nigdy…
Winston przerwał pisanie, bo chwycił go skurcz w dłoni, Nie miał pojęcia, co go
skłoniło do wypisywania podobnych bzdur. Ale stało się coś dziwnego: podczas gdy
relacjonował kronikę filmową, zupełnie inne wydarzenie stanęło mu w pamięci, i to tak
wyraźnie, że niemal poczuł się na siłach utrwalić je również. Uświadomił sobie, że właśnie z
powodu tego wydarzenia nagle zdecydował się wrócić w przerwie do domu i akurat dziś
rozpocząć pisanie pamiętnika.
Do wydarzenia tego - jeśli coś tak nieuchwytnego można w ogóle nazwać
wydarzeniem - doszło dziś rano w ministerstwie.
Zbliżała się jedenasta zero zero i w Departamencie Archiwów, gdzie zatrudniony był
Winston, w przygotowaniu do Dwóch Minut Nienawiści wyciągnięto już krzesła z
poszczególnych przegród i ustawiono na środku sali naprzeciwko wielkiego teleekranu.
Winston właśnie zajmował miejsce w jednym ze środkowych rzędów, gdy na salę weszły
niespodziewanie dwie osoby. Znał je z widzenia, lecz nigdy nie zamienił z nimi słowa.
Pierwszą z nich była dziewczyna, którą często mijał na korytarzu. Nie miał pojęcia, jak się
nazywa, ale wiedział, że pracuje w Departamencie Literatury. Prawdopodobnie - ponieważ
czasem widywał ją z narzędziami i z rękoma powalanymi smarem - była mechanikiem
obsługującym jedną z maszyn piszących powieści. Wyglądała na zuchwałą dziewczynę, na
oko dwudziestokilkuletnią, i miała gęste, ciemne włosy, piegowatą twarz oraz szybkie ruchy
sportsmenki. Wąska czerwona szarfa, emblemat Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej, oplatała
ją ciasno w pasie, uwypuklając kształtność sylwetki ukrytej pod kombinezonem. Winston nie
cierpiał jej, nienawidził od pierwszego wejrzenia. Doskonale wiedział dlaczego: drażnił go
zapał do pieszych wędrówek, hokeja na trawie, zimnych pryszniców i prawomyślność, które
zdawały się z niej promieniować. Nie cierpiał wszystkich kobiet, a zwłaszcza młodych i
ładnych. Z reguły właśnie kobiety, szczególnie te młode, były najbardziej fanatycznymi
zwolennikami Partii, wierzącymi ślepo w budujące slogany, ochoczo szpiegującymi
wszystkich dookoła i węszącymi najdrobniejsze przejawy nieortodoksyjności. Ta zaś
sprawiała wrażenie bardziej niebezpiecznej od innych. Raz, kiedy mijali się na korytarzu,
posłała mu z ukosa szybkie spojrzenie, które przewierciło go niemal na wylot i przejęło
panicznym lękiem. Przyszło mu do głowy, że dziewczyna jest agentką Policji Myśli. Chociaż
było to mało prawdopodobne, zawsze odczuwał dziwny niepokój, w którym strach mieszał
się z wrogością, ilekroć znajdowała się w pobliżu.
Drugą osobą był mężczyzna nazwiskiem O’Brien, członek Wewnętrznej Partii,
piastujący tak ważną i wysoką funkcję, że Winston miał jedynie mgliste pojęcie, na czym ona
polega. Na widok zbliżającego się czarnego kombinezonu członka Wewnętrznej Partii wśród
osób zgromadzonych przy krzesłach momentalnie zapanowała cisza. O’Brien, postawny, tęgi
mężczyzna o byczym karku i pospolitej, wyrazistej, wiecznie nasrożonej twarzy, mimo swego
groźnego wyglądu nie pozbawiony był pewnego uroku. Sposób, w jaki poprawiał na nosie
okulary, miał w sobie coś autentycznie rozbrajającego, a zarazem niezwykle kulturalnego.
Gdyby ktoś jeszcze rozumował w podobnych kategoriach, gest ten przywodziłby na myśl
szlachcica z osiemnastego wieku, częstującego znajomych tabaką. Winston widział O’Briena
z dziesięć razy w ciągu tyluż lat. Coś go przyciągało do niego, i to nie tylko ów dziwny
kontrast między uprzejmym sposobem bycia a wyglądem zawodowego zapaśnika. Chodziło
raczej o skryte przeświadczenie - nawet nie tyle przeświadczenie, ile nadzieję - że polityczna
ortodoksyjność O’Briena jest daleka od doskonałości. Coś w jego twarzy sugerowało to
nieodparcie. Możliwe jednak, iż na obliczu O’Briena nie malował się brak ortodoksyjności,
lecz po prostu inteligencja. W każdym razie sprawiał wrażenie człowieka, z którym można by
porozmawiać, gdyby udało się oszukać teleekrany i znaleźć z nim sam na sam. Winston nie
uczynił nigdy najmniejszej próby, by sprawdzić swoje podejrzenia; zresztą nie miał jak.
O’Brien spojrzał na zegarek i widząc, że dochodzi jedenasta zero zero, postanowił zostać w
Departamencie Archiwów na Dwie Minuty Nienawiści. Zajął miejsce w tym samym rzędzie
co Winston, kilka krzeseł dalej. Między nimi siedziała drobna rudawa blondynka, która
pracowała w przegrodzie sąsiadującej z przegrodą Winstona. Dziewczyna o ciemnych
włosach usiadła bezpośrednio za Winstonem.
W następnej sekundzie z wielkiego teleekranu na końcu sali popłynął ohydny
zgryźliwy głos, przypominający warkot jakiejś potwornej nie naoliwionej maszyny, głos tak
koszmarny, że słuchaczy bolały zęby i ciarki przechodziły im po grzbiecie. Zaczęła się
Nienawiść.
Jak zwykle, na ekran wypłynęła twarz Emmanuela Goldsteina, Wroga Ludu. Wśród
widowni rozległy się syki. Drobna rudawa blondynka wydała pisk strachu i obrzydzenia.
Goldstein, renegat i odstępca, niegdyś, dawno temu (jak dawno, tego nikt dokładnie nie
pamiętał) był jednym z przywódców Partii, równym niemal samemu Wielkiemu Bratu, ale
później wdał się w działalność kontrrewolucyjną i został skazany na karę śmierci; w tajemniczych
okolicznościach udało mu się jednak zbiec, a następnie zniknąć. Program Dwóch
Minut Nienawiści zmieniał się codziennie, lecz za każdym razem koncentrował się na
Goldsteinie. Był głównym zdrajcą - on pierwszy skalał czystość Partii. Wszystkie następne
zbrodnie przeciwko Partii, wszystkie zdrady, sabotaże, herezje, dewiacje, wywodziły się
bezpośrednio z jego nauk. Wciąż knuł coraz to nowe spiski: zza morza, gdzie żył pod ochroną
swoich zagranicznych mocodawców, albo nawet - bo krążyły i takie pogłoski - z ukrycia w
samej Oceanii.
Winston czuł ucisk przepony. Ilekroć widział twarz Goldsteina, targały nim sprzeczne
emocje. Była to szczupła, żydowska twarz z niewielką kozią bródką, otoczona ogromną
aureolą kręconych siwych włosów - bystra twarz, lecz zarazem mająca w sobie coś, co
zasługiwało na najwyższą pogardę: jakaś starcza głupkowatość cechowała długi wąski nos, na
którego końcu sterczały okulary. Przywodziła na myśl pysk owcy, a głos także kojarzył się z
owczym bekiem. Goldstein wygłaszał swój zwykły jadowity atak na doktryny Partii - atak tak
przesadny i przewrotny, że nawet dziecko powinno się na nim poznać, jednocześnie zaś na
tyle przekonujący, aby w każdym wzbudzić lęk, iż inni, mniej rozważni słuchacze, mogą dać
się nabrać. Szkalował Wielkiego Brata, wyszydzał dyktaturę Partii, domagał się
natychmiastowego zawarcia pokoju z Eurazją, opowiadał się za wolnością słowa i druku,
prawem do zgromadzeń, wolnością myśli, krzyczał histerycznie, że zdradzono rewolucję -
wszystko to w szybkiej, wielozgłoskowej mowie, swoistej parodii stylu partyjnych mówców,
a nawet zawierającej zwroty z nowomowy - w rzeczy samej, zawierającej więcej takich
zwrotów, niż jakikolwiek członek Partii używał na co dzień. I przez cały ten czas, żeby nikt
nie miał wątpliwości, czyim interesom mają faktycznie służyć zwodnicze enuncjacje
Goldsteina, za jego głową maszerowały przez ekran niezliczone kolumny eurazjatyckich
wojsk - szereg za szeregiem krzepko wyglądających żołnierzy o pozbawionych wyrazu
azjatyckich twarzach, które podpływały do samego ekranu i nikły, a na ich miejscu pojawiały
się następne. Głuche, miarowe dudnienie żołnierskich butów tworzyło podkład dla bekliwego
głosu Goldsteina.
Nienawiść nie trwała jeszcze trzydziestu sekund, gdy mimowolne okrzyki wściekłości
wyrwały się z gardeł obecnych na sali. Nie sposób było znosić cierpliwie widoku
zadowolonego z siebie owczego pyska i przerażającej potęgi eurazjatyckiej armii
maszerującej w tle; co więcej, nie tylko jego widok, lecz nawet myśl o Gold-steinie
automatycznie wywoływała lęk i gniew. Stanowił obiekt nienawiści znacznie trwalszy niż
Eurazja czy Wschódazja, bo kiedy Oceania prowadziła wojnę z jednym mocarstwem, zwykle
zawierała pokój z drugim. A najdziwniejsze było to, że choć darzono go taką pogardą i
nienawiścią, choć codziennie po tysiąc razy - z mównic i teleekranów, w gazetach i książkach
- zbijano, druzgotano, ośmieszano i demaskowano jego teorie jako żałosne brednie - wpływy
Goldsteina wcale nie malały. Zawsze znajdowali się nowi naiwniacy dający się okpić. Niemal
codziennie Policja Myśli demaskowała szpiegów i sabotażystów działających pod jego
kierunkiem. Dowodził wielką tajną armią, podziemną organizacją spiskowców dążących za
wszelką cenę do obalenia ustroju. Podobno zwała się Braterstwem. Chodziły też słuchy o
strasznej księdze, kompendium wszystkich herezji, autorstwa Goldsteina, która krąży
potajemnie. Była to książka bez tytułu. Jeśli ktoś w ogóle o niej wspomniał, nazywał ją po
prostu Księgą. Ale wiedziano o niej tylko z niejasnych pogłosek. Zarówno Braterstwo, jak i
Księga należały do tematów, których nie poruszał - jeśli mógł je ominąć - żaden szeregowy
członek Partii.
W drugiej minucie Nienawiści zebranych ogarnął szał. Zrywali się z krzeseł i
wrzeszczeli ile sił w płucach, żeby tylko zagłuszyć ohydne beczenie płynące z ekranu. Twarz
drobnej rudawej blondynki nabiegła krwią, jej usta zamykały się i otwierały niczym paszcza
wyrzuconej na brzeg ryby. Nawet tłuste policzki O’Briena pokryły się rumieńcem. Członek
Wewnętrznej Partii siedział wyprostowany, a jego potężna klatka piersiowa unosiła się i
drżała, jakby tamował nią napór wzburzonej fali. Ciemnowłosa dziewczyna za Winstonem
zaczęła krzyczeć: „Świnia! Świnia! Świnia!”, po czym nagle chwyciła opasły Słownik
nowomowy i cisnęła nim w ekran. Trafił Goldsteina w nos, ale odbił się i spadł na ziemię;
głos zdrajcy perorował nieubłaganie. W chwili opamiętania Winston zdał sobie sprawę, że
krzyczy wraz z innymi i z furią bębni piętami w poprzeczkę krzesła. Najgorsze w Dwóch
Minutach Nienawiści było nie to, iż człowiek czuł się zmuszony do takiego zachowania, ale
że nie umiał się wręcz powstrzymać od przyłączenia do zbiorowego obłędu. Już po
trzydziestu sekundach udawanie stawało się zbędne. Ohydna ekstaza strachu i mściwości,
pragnienie mordu, zadawania tortur, miażdżenia kilofem twarzy płynęły przez całą grupę jak
prąd elektryczny, przemieniając wszystkich wbrew ich woli w toczących pianę,
rozwrzeszczanych szaleńców. Ta przemożna furia była abstrakcyjnym, nie ukierunkowanym
uczuciem, które z łatwością skupiało się na tym lub innym celu niby płomień lampy
lutowniczej. Zdarzało się, że nienawiść Winstona wcale nie była zwrócona przeciwko
Goldsteinowi, lecz wręcz odwrotnie, przeciwko Wielkiemu Bratu, Partii i Policji Myśli; w
takich chwilach całym sercem współczuł samotnemu, wyszydzanemu odszczepieńcowi na
ekranie, jedynemu strażnikowi prawdy i rozsądku w świecie kłamstw. Lecz już w następnej
sekundzie jednoczył się z otaczającym go tłumem i wszystko, co mówiono o Goldsteinie,
traktował jak najświętszą prawdę. Jego skrywana nienawiść do Wielkiego Brata przeradzała
się w uwielbienie: Wielki Brat jawił mu się jako potężny, niepokonany, nieustraszony
obrońca, żelazna opoka powstrzymująca azjatyckie hordy, Goldstein zaś, mimo osamotnienia,
bezradności oraz wątpliwości co do samego faktu jego istnienia, zdawał mu się złowrogim
czarownikiem, zdolnym siłą głosu zburzyć fundamenty cywilizacji.
Chwilami można było świadomie zwracać swoją nienawiść w tę lub w inną stronę.
Nagle, z gwałtownym wysiłkiem, z jakim podczas nocnego koszmaru odrywa się głowę od
poduszki, Winstonowi udało się skierować gniew z twarzy na ekranie ku ciemnowłosej
dziewczynie. Żywe, wspaniałe obrazy rozbłysły w jego myślach. Okłada ją gumową pałką, aż
pada martwa. Przywiązuje do pala tak jak oprawcy świętego Sebastiana i szpikuje strzałami.
Gwałci ją i w chwili orgazmu podrzyna jej gardło. Znacznie jaśniej niż kiedykolwiek
przedtem zdał sobie sprawę, dlaczego tak bardzo jej nienawidzi. Nienawidzi jej, ponieważ jest
młoda, ładna i aseksualna, ponieważ chce z nią pójść do łóżka, a nigdy nie będzie mógł,
ponieważ jej rozkoszną, gibką kibić, która aż się prosi, żeby otoczyć ją ręką, opasuje
obmierzła szkarłatna szarfa, agresywny symbol wstrzemięźliwości płciowej.
Nienawiść osiągnęła apogeum. Głos Goldsteina przeszedł w autentyczne beczenie i na
moment zamiast jego twarzy pojawił się barani łeb, który wnet zastąpiła sylwetka
eurazjatyckiego żołnierza. Zbliżał się, rosnąc w oczach, potężny i straszny, z terkoczącym
pistoletem maszynowym w dłoniach, jakby zaraz miał wyskoczyć z ekranu, aż niektórzy
siedzący w pierwszym rzędzie szarpnęli się ze strachu do tyłu. Lecz w tej samej chwili
głębokie westchnienie ulgi wyrwało się ze wszystkich piersi, gdyż miejsce wrogiej sylwetki
zajęła twarz Wielkiego Brata, o ciemnych włosach i wąsach, promieniująca potęgą i
tajemniczym spokojem, tak ogromna, że wypełniła niemal cały ekran. Nikt nie słyszał, co
mówi Wielki Brat. Lecz znać było po tonie, że to słowa pokrzepienia, jakie zwykle
wypowiada się w zgiełku bitwy: ich sens jest nieważny, bo przywracają otuchę przez sam fakt
wypowiedzenia. Potem twarz Wielkiego Brata zaczęła znikać, a na jej miejsce pojawiły się
trzy hasła Partii wypisane tłustymi wersalikami:
WOJNA TO POKÓJ
WOLNOŚĆ TO NIEWOLA
IGNORANCJA TO SIŁA
Wąsate oblicze majaczyło jeszcze przez kilka sekund na ekranie, jakby tak mocno
odcisnęło się w umysłach patrzących, iż nie mogli go od razu zapomnieć. Drobna rudawa
blondynka wychyliła się gwałtownie ponad oparciem stojącego przed nią krzesła. Drżącym
szeptem zawołała coś, co brzmiało jak: „Mój zbawco!” i wyciągnęła ręce w stronę ekranu.
Następnie ukryła twarz w dłoniach. Nie ulegało wątpliwości, że przeżywa wręcz religijną
ekstazę.
W tym samym momencie wszyscy zebrani zaczęli głośno i rytmicznie skandować:
„Wu-Be!… Wu-Be!… Wu-Be!” - raz po raz, bez pośpiechu, pozostawiając wyraźną przerwę
między pierwszą zgłoską a drugą - głuche zawodzenie, tak autentycznie dzikie, że w tle
niemal słyszało się tupot bosych stóp i łoskot tamtamów. Trwało to dobre pół godziny. Pieśń
ta rozbrzmiewała wówczas, gdy chciano dać upust nazbyt silnym emocjom. W pewnej mierze
stanowiła pean na cześć mądrości i majestatu Wielkiego Brata, ale przede wszystkim był to
rodzaj autohipnozy, świadome zagłuszanie myśli rytmicznym wrzaskiem. Winston czuł, że
wywracają mu się wnętrzności. Choć podczas Dwóch Minut Nienawiści nie umiał się
powstrzymać od udziału w zbiorowym szaleństwie, prymitywne wycie „Wu-Be!… Wu-Be!”
zawsze przejmowało go grozą. Oczywiście krzyczał wraz z innymi; nie sposób było postąpić
inaczej. Ukrywanie prawdziwych uczuć, kontrolowanie mimiki, robienie tego samego co
wszyscy stało się reakcją odruchową. Ale właśnie wtedy, przez kilka sekund, wyraz oczu
mógł zdradzać jego najskrytsze myśli. I właśnie wtedy nastąpiło to niezwykłe wydarzenie -
jeśli rzeczywiście nastąpiło cokolwiek.
Na chwilę skrzyżowały się spojrzenia jego i O’Briena. O’Brien akurat wstał. Zdjął
okulary i ponownie je zakładał charakterystycznym gestem. Lecz w ułamku sekundy, kiedy
ich oczy się spotkały, i gdy tak patrzyli na siebie, Winston wiedział - tak, wiedział! - że
O’Brien myśli to samo co on. Porozumieli się wzrokiem, zupełnie jakby ich umysły otworzyły
się i myśli płynęły z jednego do drugiego za pośrednictwem oczu. „Jestem z tobą - zdawał się
mówić O’Brien. - Wiem doskonale, co czujesz. Wiem wszystko o twojej pogardzie,
nienawiści, obrzydzeniu. Ale nie trać otuchy, jestem po twojej stronie!” Potem kontakt
duchowy się urwał, a twarz O’Briena stała się tak samo nieprzenikniona jak twarze
pozostałych.
To wszystko, co zaszło; Winston już nie był nawet pewien, czy ta znacząca wymiana
spojrzeń nastąpiła rzeczywiście. Takie sytuacje nigdy nie miały dalszego ciągu, ale
przynajmniej podtrzymywały w nim wiarę - lub nadzieję - że Partia liczy więcej wrogów niż
on jeden. Może pogłoski o potężnych tajnych spiskach są prawdziwe - może Braterstwo
istnieje naprawdę! Bo mimo ciągłych aresztowań, publicznych spowiedzi i egzekucji nie
sposób było wykluczyć, że Braterstwo to wyłącznie mistyfikacja. Winston czasem wierzył w
jego istnienie; kiedy indziej znów nie. Nie dysponował żadnymi dowodami, swoje
podejrzenia opierał na błahostkach, które mogły nic nie znaczyć, na strzępach zasłyszanych
rozmów, zatartych gryzmołach na ścianach toalet, a raz - obserwując spotkanie dwóch
nieznajomych - na drobnym ruchu ręki, który sprawiał wrażenie znaku rozpoznawczego. Była
to jednak wyłącznie zabawa w zgadywankę; zresztą całkiem prawdopodobne, że miał po
prostu zbyt bujną wyobraźnię. Wrócił do swojej przegrody nie patrząc więcej na O’Briena.
Nie przyszło mu do głowy, żeby po wymianie porozumiewawczych spojrzeń uczynić
następny krok. Nawet gdyby wiedział, jak się do tego zabrać, byłoby to zbyt niebezpieczne.
Przez sekundę lub dwie spoglądali na siebie znacząco, ale na tym musiało się zakończyć.
Lecz w ciasnej samotności, w jakiej przyszło wszystkim wegetować, nawet tak drobny
incydent był pamiętnym wydarzeniem.
Winston otrząsnął się z zadumy i wyprostował na krześle. Beknął. Wypity dżin
podchodził mu do gardła.
Znów spojrzał na otwarty zeszyt. Stwierdził, że kiedy tak siedział pogrążony w
bezradnych rozmyślaniach, równocześnie - jakby automatycznie - pisał. I to nie tym samym
ścieśnionym, krzywym pismem co wcześniej. Pióro ślizgało się zmysłowo po gładkim
papierze, kreśląc dużymi, zgrabnymi literami:
PRECZ Z WIELKIM BRATEM
PRECZ Z WIELKIM BRATEM
PRECZ Z WIELKIM BRATEM
PRECZ Z WIELKIM BRATEM
PRECZ Z WIELKIM BRATEM
- raz za razem, raz za razem, zapełniając pół strony.
Nie mógł opanować dreszczu trwogi. Absurdalna reakcja, bo napisanie tych
konkretnych słów nie stwarzało większego niebezpieczeństwa niż sam fakt otwarcia zeszytu;
przez moment miał jednak ochotę wyrwać zapisane strony i w ogóle zrezygnować z
prowadzenia pamiętnika.
Nie uczynił tego, gdyż wiedział, że to nic nie da. Nie robi różnicy, czy będzie dalej
pisał PRECZ Z WIELKIM BRATEM, czy przestanie. Nie robi różnicy, czy będzie dalej
prowadził pamiętnik, czy zrezygnuje. Policja Myśli i tak go dopadnie. Popełnił - i popełniłby
nawet wówczas, gdyby nie napisał ani słowa - zasadniczą zbrodnię, z której brały się
wszystkie pozostałe. Myślozbrodnię. Myślozbrodni nie da się ukrywać wiecznie. Przez
pewien czas, nawet przez lata, winowajca może unikać kary, ale prędzej czy później musi mu
się powinąć noga.
Aresztowania następowały nocą - zawsze nocą. Nagłe wyrwanie ze snu, brutalna dłoń
szarpiąca cię za ramię, oślepiający blask latarki, wokół łóżka krąg surowych twarzy. Na ogół
nie było procesów, żadnych komunikatów o aresztowaniu. Ludzie po prostu znikali - zawsze
nocą. Twoje nazwisko usuwano z ksiąg metrykalnych, wymazywano każdy ślad tego, co
robiłeś w życiu, twoje krótkie istnienie zostawało zdementowane i zapomniane. Likwidowano
cię, unicestwiano; mówiono o tobie, że zostałeś ewaporowany.
Na moment ogarnęła go histeria. Zaczął czym prędzej pokrywać kartkę niechlujnymi
bazgrołami:
zastrzelą mnie co z tego strzelą mi w tył głowy co z tego precz z wielkim bratem
zawsze strzelają w tył głowy co z tego precz z wielkim bratem…
Trochę zawstydzony, odchylił się do tyłu i odłożył pióro. W następnej chwili
podskoczył gwałtownie na krześle. Ktoś stukał do drzwi.
Tak szybko! Siedział cicho jak mysz, w daremnej nadziei, że stukanie się nie
powtórzy. Ale nie, rozległo się ponownie. Zwlekając mógł tylko pogorszyć sytuację. Serce
waliło mu jak młotem, lecz jego twarz, na skutek wieloletniego przyzwyczajenia, była
pozbawiona wszelkiego wyrazu. Podniósł się i ciężkim krokiem ruszył w stronę drzwi.
2
Z dłonią na klamce spostrzegł, że zostawił na stoliku pamiętnik. Przez całą stronę
biegły słowa PRECZ Z WIELKIM BRATEM, wypisane tak dużymi literami, że niemal
dawały się odczytać z drugiego końca pokoju. Pozostawienie zeszytu na wierzchu było
szczytem głupoty, ale - jak zdał sobie sprawę - nawet ogarnięty strachem nie chciał go
zamknąć przed wyschnięciem atramentu, żeby nie poplamić kremowego papieru.
Wziął głęboki oddech i otworzył drzwi. Natychmiast zalała go fala ulgi. Na korytarzu
stała bezbarwna, zahukana kobiecina o rzadkich włosach i poznaczonej bruzdami twarzy.
- A, jesteście, towarzyszu - zaczęła żałobnym, skomlącym głosem. - Zdawało mi się,
że słyszę, jak wracacie. Czy moglibyście wpaść do nas obejrzeć zlew? Zatkał się i…
Była to pani Parsons, sąsiadka z tego samego piętra. (Partia nie pochwalała stosowania
zwrotu „pani” - należało do każdego zwracać się per „towarzyszu” lub „towarzyszko” - ale w
wypadku niektórych kobiet wyraz ten sam cisnął się na usta.) Miała około trzydziestki,
wyglądała jednak znacznie starzej. Odnosiło się wrażenie, że w jej zmarszczkach osiadł kurz.
Winston ruszył za nią korytarzem. Konieczność dokonywania drobnych napraw stanowiła
niemal codzienną bolączkę lokatorów. Blok Zwycięstwa był starym budynkiem, wzniesionym
około 1930 roku, i dosłownie się sypał. Tynk odpadał z sufitów i ścian, rury pękały przy
silniejszych mrozach, dach przeciekał, ilekroć padał śnieg, a kaloryfery były zwykle letnie,
chyba że dla oszczędności w ogóle je wyłączano. Naprawy, jeśli nie zdołano ich wykonać we
własnym zakresie, wymagały zatwierdzenia przez odległe komisje, które zwykłe wstawienie
szyby potrafiły przeciągać dwa lata.
- To oczywiście dlatego, że Toma nie ma w domu - dodała pani Parsons.
Mieszkanie Parsonsów, większe niż Winstona, także wyglądało obskurnie, lecz w
nieco inny sposób. Wszystko było poobijane i poniszczone, jak gdyby przed chwilą przeszło
tędy jakieś ogromne zwierzę, tratując przeszkody na swej drodze. Po podłodze walał się
sprzęt sportowy - kije hokejowe, rękawice bokserskie, rozpruta piłka nożna - i para
przepoconych szortów wywróconych na lewą stronę, a na stole piętrzyły się brudne naczynia
oraz postrzępione podręczniki szkolne. Na ścianach wisiały szkarłatne proporce Ligi Młodych
i Kapusiów, oraz duży plakat Wielkiego Brata. Tutaj również unosił się w powietrzu zapach
gotowanej kapusty, jednakże wymieszany z ostrzejszą wonią potu, który - nie wiadomo jak,
ale czuło się to zaraz po wejściu do środka - wydzielała osoba chwilowo nieobecna w
mieszkaniu. W innym pokoju ktoś usiłował akompaniować na grzebieniu, przykrytym skrawkiem
papieru toaletowego, orkiestrze wojskowej; dźwięki marsza nadal płynęły z
teleekranu.
- To dzieci - oznajmiła pani Parsons, rzucając wylęknione spojrzenie w stronę
zamkniętych drzwi. - Przez cały dzień nie wychodziły z domu. I oczywiście…
Zwykła nie kończyć rozpoczętych zdań. Zlew kuchenny wypełniony był niemal po
brzegi brudną, zielonkawą wodą, która obrzydliwie cuchnęła kapustą. Winston ukląkł, żeby
obejrzeć kolanko syfonu. Nie cierpiał pracy fizycznej i nie lubił się schylać, bo prawie zawsze
dostawał wtedy ataku kaszlu. Pani Parsons obserwowała go bezradnie.
- Oczywiście, gdyby Tom był w domu, naprawiłby to w mig - powiedziała. - Uwielbia
takie zajęcia. Tom to złota rączka!
Parsons tak samo jak Winston pracował w Ministerstwie Prawdy. Był tłustawym, lecz
pełnym wigoru mężczyzną wręcz paraliżującej głupoty, zlepkiem idiotycznych entuzjazmów,
jednym z tych ślepo posłusznych i całkowicie oddanych wołów roboczych, na których -
bardziej niż na Policji Myśli - opierała się stabilność Partii. Ostatnio, w wieku trzydziestu
pięciu lat, został niemal siłą usunięty z Ligi Młodych, a nim przeszedł do Ligi, zdołał
przedłużyć swoje członkostwo w Kapusiach o rok ponad wiek statutowy. W ministerstwie
zajmował jakieś podrzędne stanowisko nie wymagające żadnej inteligencji, należał za to do
najbardziej czynnych członków Komitetu Sportowego oraz innych zespołów zajmujących się
organizowaniem wspólnych pieszych wycieczek, spontanicznych manifestacji, kampanii
oszczędnościowych i innych dobrowolnych akcji. Między pyknięciami fajki z cichą dumą
informował każdego, że przez ostatnie cztery lata nie opuścił ani jednego wieczoru w
świetlicy osiedlowej. Zapierający dech odór potu, jakby podświadome świadectwo jego
pracowitości, towarzyszył mu wszędzie i unosił się w powietrzu długo po jego wyjściu.
- Czy ma pani żabkę? Takie narzędzie? - spytał Winston zbadawszy zakrętkę przy
kolanku.
- Żabkę? - powtórzyła pani Parsons, natychmiast tracąc resztki wiary w siebie. - Nie
wiem, nie jestem pewna. Może dzieci…
Rozległ się tupot butów, kolejny przenikliwy świst na grzebieniu i dzieci wpadły do
salonu. Pani Parsons przyniosła żabkę. Winston wypuścił wodę i z obrzydzeniem wyciągnął
zlepek włosów, który zatykał odpływ. Umył ręce najlepiej jak mógł w zimnej wodzie
płynącej z kranu i wrócił do pokoju.
- Ręce do góry! -ryknął bezlitosny głos.
Dorodny dziewięcioletni urwis wyskoczył zza stołu, grożąc Winstonowi dziecinnym
pistoletem maszynowym, podczas gdy jego o dwa lata młodsza siostrzyczka celowała w
Winstona z kawałka patyka. Oboje mieli na sobie granatowe spodenki, szare bluzy i
czerwone chusty - umundurowanie Kapusiów. Winston podniósł ręce nad głowę, ale zrobiło
mu się nieswojo, gdyż zachowanie malców było tak zajadłe, jakby wcale nie chodziło o
zabawę.
- Zdrajca! - wrzeszczał dzieciak. - Myślozbrodniarz! Eurazjatycki szpicel! Zastrzelę
cię, ty łajdaku, ewaporuję, wyślę do kopalni soli!
Nagle oboje - dziewczynka naśladowała każdy gest brata - zaczęli skakać wokół niego
i krzyczeć: „Zdrajca! Myślozbrodniarz!” W ich zachowaniu było coś przerażającego, tak jak
w igraszkach tygrysich szczeniąt, które niegdyś wyrosną na ludojady. Z oczu chłopca biła
jakaś rozmyślna zaciekłość, całkiem wyraźna chęć uderzenia lub kopnięcia Winstona i
świadomość, że już wkrótce będzie dość duży, aby to uczynić. Winston czuł ulgę, iż pistolet
chłopaczka jest tylko zabawką.
Pani Parsons spoglądała nerwowo to na Winstona, to na dzieci. W lepszym świetle
pokoju przekonał się ze zdumieniem, że jej zmarszczki naprawdę wypełnia kurz.
- Czasami rzeczywiście bywają bardzo hałaśliwe - stwierdziła. - Są zawiedzione, że
nie zobaczą wieszania, i to pewnie dlatego. Ja jestem zbyt zajęta, żeby je zabrać, a Tom nie
zdąży wrócić na czas z pracy.
- Dlaczego nie możemy zobaczyć wieszania? - ryknął chłopiec na cały głos.
- Chcemy zobaczyć wieszanie! Chcemy zobaczyć wieszanie! - darła się mała, wciąż
skacząc dookoła.
Winston przypomniał sobie, że wieczorem grupa jeńców eurazjatyckich, winnych
zbrodni wojennych, ma zostać powieszona w parku. Egzekucje odbywały się zwykle raz w
miesiącu i zawsze cieszyły się dużą popularnością. Zwłaszcza dzieci uważały je za wspaniałą
rozrywkę. Pożegnał się z panią Parsons i wyszedł na korytarz. Ale ledwo się oddalił o kilka
kroków, nagle coś trafiło go w tył głowy; uderzenie było wyjątkowo bolesne, zupełnie jakby
ktoś go dźgnął rozpalonym do czerwoności drutem. Kiedy okręcił się na pięcie, ujrzał, jak
pani Parsons wciąga siłą do mieszkania swoją latorośl, chowającą do kieszeni procę.
- Goldstein! - wrzasnął malec, zanim zatrzasnęły się drzwi.
Najmocniej jednak poruszył Winstona wyraz bezradnego strachu na szarej twarzy pani
Parsons.
Wróciwszy do mieszkania, przeszedł szybko obok teleekranu i rozcierając kark znów
usiadł przy stoliku. Muzyka umilkła. Z ekranu dobiegał teraz szczekliwy wojskowy głos: z
wyraźną krwiożerczą satysfakcją czytał opis uzbrojenia nowej pływającej fortecy, którą
właśnie zakotwiczono między Islandią a Wyspami Owczymi.
Z takimi dziećmi, pomyślał Winston, ta nieszczęsna kobieta musi żyć w ustawicznym
strachu. Jeszcze rok lub dwa, a zaczną ją szpiegować dwadzieścia cztery godziny na dobę,
wypatrując przejawów nieprawomyślności. Niemal wszystkie dzieci to potwory. Najgorsze,
że choć za pośrednictwem takich organizacji jak Kapusie chowano je na małych
barbarzyńców nie do okiełzania, im nawet się nie śniło, aby buntować się przeciwko władzy
Partii. Wręcz przeciwnie, uwielbiały Partię i wszystko, co z nią związane. Piosenki, pochody,
transparenty, wycieczki, musztra z drewnianymi karabinami, skandowanie haseł,
gloryfikowanie Wielkiego Brata - dla nich równało się to wspaniałej zabawie. Całą swoją
furię kierowały na zewnątrz, przeciwko wrogom Państwa, przeciwko cudzoziemcom,
zdrajcom, sabotażystom, myślozbrodniarzom. Było niemal normalne, że ludzie powyżej
trzydziestki bali się własnych dzieci. I nie bez powodu, bo prawie co tydzień „The Times”
poświęcał akapit jakiejś wścibskiej małej gnidzie - zwykle używano określenia „małoletni
bohater” - która podsłuchała coś kompromitującego i złożyła Policji Myśli donos na
rodziców.
Ćmienie po pocisku z procy ustąpiło. Winston bez przekonania wziął do ręki pióro,
zastanawiając się, czy przyjdzie mu jeszcze do głowy coś wartego zapisania w pamiętniku.
Nagle zaczął znów rozmyślać o O’Brienie.
Przed laty - jak dawno? Chyba ze siedem lat temu - śniło mu się, że idzie przez pokój
zatopiony w ciemnościach. I kiedy mijał kogoś siedzącego nieco na uboczu, ten rzekł:
„Spotkamy się tam, gdzie nie ma mroku”. Powiedział to bardzo cicho i jakby od niechcenia -
zabrzmiało nie jak polecenie, lecz stwierdzenie faktu. Winston nie zatrzymując się poszedł
dalej. Rzecz dziwna, wówczas, we śnie, słowa te nie zrobiły na nim większego wrażenia.
Jednakże z czasem zyskały na znaczeniu. Teraz już nie pamiętał, czy to przed tym snem, czy
dopiero później po raz pierwszy ujrzał O’Briena; nie pamiętał też, kiedy uświadomił sobie, że
głos ten należał do niego. W każdym razie nie miał żadnych wątpliwości. To właśnie O’Brien
przemówił w ciemnościach.
Winston nie potrafił się zdecydować - i nawet po dzisiejszej wymianie spojrzeń wciąż
nie był pewien - czy O’Brien jest jego przyjacielem, czy wrogiem. Nie wydawało mu się to
też specjalnie istotne. Łączyła ich nić porozumienia, ważniejsza od sympatii i osobistych
przekonań. Powiedział: „Spotkamy się tam, gdzie nie ma mroku”. Winston nie wiedział, co
oznaczają te słowa, ale był przekonany, że się kiedyś sprawdzą, w ten czy inny sposób.
Głos płynący z teleekranu umilkł. Sygnał trąbki, czysty i piękny, przeciął zatęchłe
powietrze. Po czym spiker podjął chrapliwie:
- Uwaga! Uwaga! Przed chwilą otrzymaliśmy komunikat z frontu malabarskiego.
Nasze siły w południowych Indiach odniosły druzgocące zwycięstwo. Zostałem upoważniony
do zakomunikowania telewidzom, że ofensywa, o której przebiegu za moment
poinformujemy, może przybliżyć nas do widocznego kresu działań wojennych. Oto treść
komunikatu…
Zaraz podadzą jakieś złe nowiny, pomyślał Winston. I rzeczywiście; po krwawym
opisie unicestwienia eurazjatyckich wojsk i odczytaniu nieprawdopodobnej liczby zabitych i
jeńców, ogłoszono, że od przyszłego tygodnia przydział czekolady będzie zmniejszony z
trzydziestu do dwudziestu gramów.
Winston znów czknął. Działanie dżinu mijało, pozostawiając uczucie przygnębienia. Z
teleekranu - albo w celu uczczenia zwycięstwa, albo zatarcia pamięci o odebranej czekoladzie
- popłynęły huraganowe tony hymnu „Gwiazdo, zachowaj Oceanię”. Należało stanąć na
baczność, ale w miejscu gdzie siedział, Winston był niewidoczny.
„Gwiazdo, zachowaj Oceanię” ustąpiło miejsca lżejszej muzyce. Winston podszedł do
okna, wciąż zwrócony plecami do teleekranu. Dzień nadal był zimny i przejrzysty. Gdzieś w
oddali z głuchym łoskotem wybuchł pocisk rakietowy. Obecnie spadało na Londyn od
dwudziestu do trzydziestu pocisków tygodniowo.
W dole na ulicy wiatr szarpał naderwanym plakatem, na zmianę to zasłaniając, to
odkrywając napis ANGSOC. Angsoc. Nienaruszalne zasady angsocu. Nowomowa,
dwójmyślenie, zmienność przeszłości. Wydawało mu się, że wędruje przez dżunglę
porastającą morskie dno, zagubiony w potwornym świecie, w którym on także jest potworem.
Czuł się zupełnie sam. Przeszłość była martwa, przyszłość niewyobrażalna. Jaką miał
pewność, że po jego stronie stoi choć jeden żywy człowiek? I skąd mógł wiedzieć, czy
panowanie Partii nie będzie trwało wiecznie? Zamiast odpowiedzi ujrzał trzy hasła wypisane
na białej fasadzie Ministerstwa Prawdy:
WOJNA TO POKÓJ
WOLNOŚĆ TO NIEWOLA
IGNORANCJA TO SIŁA
Wyjął z kieszeni dwudziestopięciocentówkę. Na niej również, wyraźnymi, maleńkimi
literkami, wypisano te same hasła; rewers zdobiło oblicze Wielkiego Brata. Nawet z monety
jego oczy śledziły każdy ruch. Ta sama podobizna widniała na monetach, znaczkach,
okładkach książek, opakowaniach papierosów - wszędzie. I zewsząd obserwowały cię oczy, a
głos napominał. We śnie czy na jawie, w pracy, podczas posiłków, w budynku czy na
powietrzu, w kąpieli czy w łóżku - nie miałeś dokąd uciec. Nic nie było twoje oprócz tych
kilku centymetrów sześciennych zamkniętych pod czaszką.
Słońce przesunęło się i teraz, gdy nie odbijały się w nich jego promienie, niezliczone
okna Ministerstwa Prawdy wyglądały równie groźnie jak strzelnice warowni. Na widok
ogromnego gmaszyska w kształcie piramidy serce podeszło Winstonowi do gardła. Budowla
była zbyt potężna, by można ją zdobyć szturmem. Nawet tysiąc pocisków rakietowych nie
zdołałoby jej zdruzgotać. Znów zaczął się zastanawiać, dla kogo pisze pamiętnik. Dla przyszłości,
dla przeszłości - dla urojonej przez siebie epoki. Czekała go nie śmierć, lecz
unicestwienie. Pamiętnik zostanie spopielony, on sam ewaporowany. Tylko Policja Myśli
przeczyta jego bazgroły, zanim wymaże go ze świata żywych i z ludzkiej pamięci. Jak tu
przemawiać do przyszłości, skoro nie przetrwa po tobie żaden ślad, choćby jedno anonimowe
słowo nagryzmolone na skrawku papieru?
Teleekran wybił czternastą. Za dziesięć minut Winston powinien wyjść. O czternastej
trzydzieści musi być z powrotem w pracy.
O dziwo, transmitowane bicie zegara dodało mu otuchy. Był samotnym duchem
głoszącym prawdę, której nikt nigdy nie usłyszy. Dopóki jednak będzie ją głosił, w jakiś
niejasny sposób ciągłość nie zostanie zerwana. To nie przez fakt, że ktoś cię słyszy, ale
dlatego, że nie dajesz się ogłupić, trwa kulturowe dziedzictwo. Wrócił do stołu, zanurzył
pióro w atramencie i napisał:
Do przyszłości czy przeszłości, do czasów, w których myśl jest wolna, w których
ludzie różnią się między sobą i nie żyją samotnie - do czasów, w których istnieje prawda, a
tego, co się stało, nie można zmienić.
Z epoki identyczności, z epoki samotności, z epoki Wielkiego Brata, z epoki
dwójmyślenia - pozdrawiam was!
Uzmysłowił sobie, że właściwie jest już trupem. Zrozumiał, iż dopiero teraz, kiedy
odzyskał zdolność formułowania myśli, zrobił prawdziwy początek. Następstwa każdego
czynu są z góry w nim zawarte. Napisał:
Myślozbrodnia nie pociąga za sobą kary śmierci: myślozbrodnia JEST śmiercią.
Teraz, gdy uświadomił sobie, że jest trupem, najważniejsze było jak najdłużej
utrzymać się przy życiu. Dwa palce miał poplamione atramentem. Właśnie taki drobiazg
mógł go zdradzić. Jakiś wścibski gorliwiec w ministerstwie (najprawdopodobniej kobieta,
ktoś taki jak ta drobna rudawa blondynka albo ciemnowłosa dziewczyna z Departamentu
Literatury) może zacząć się zastanawiać, dlaczego pisał podczas przerwy obiadowej, dlaczego
posługiwał się staromodnym piórem, no i co pisał - a potem szepnąć słówko komu trzeba.
Poszedł do łazienki i dokładnie zmył atrament grudowatym, brunatnym mydłem, które
drapało skórę jak papier ścierny, więc znakomicie nadało się do tego celu.
Schował pamiętnik do szuflady. Żadna próba ukrycia go nie miała najmniejszego
sensu, ale powinien przynajmniej coś zrobić, żeby wiedzieć, czy grzebano mu w szufladzie.
Położenie włosa na krawędzi było zbyt oczywistą sztuczką. Czubkiem palca podniósł
charakterystyczny jasny paproch i umieścił na okładce, z której musiał spaść, jeśli ktoś
ruszyłby zeszyt.
3
Winstonowi śniła się matka.
Miał nie więcej niż dziesięć lub jedenaście lat, kiedy zniknęła. Była wysoką,
postawną, dość małomówną kobietą o powolnych ruchach i wspaniałych jasnych włosach.
Ojca widział we wspomnieniach mniej wyraźnie: smagły, szczupły mężczyzna w okularach,
zawsze starannie ubrany na ciemno (najsilniej wryły mu się w pamięć ojcowskie buty na
cienkich podeszwach). Najwidoczniej oboje pochłonęła jedna z pierwszych wielkich czystek
w latach pięćdziesiątych.
W tej chwili matka siedziała gdzieś daleko pod nim, tuląc w ramionach jego siostrę.
Siostry właściwie nie pamiętał wcale; tylko tyle, że była maleńkim, słabym, cichym
dzieckiem o dużych, czujnych oczach. Obie patrzyły w górę na niego. Tkwiły gdzieś w dole -
może na dnie studni, może głębokiego grobu - i miejsce to, choć znajdowało się daleko pod
nim, ciągle się obniżało. Były w salonie tonącego statku i spoglądały w górę przez coraz
ciemniejszą wodę. W salonie jeszcze nie brakło powietrza, nadal go widziały, i on też je
widział, lecz cały czas pogrążały się w zielonej toni, która za chwilę miała je skryć na zawsze.
On stał w świetle, na powietrzu, one zaś opadały nieustannie ku śmierci, a znajdowały się tam
dlatego, że on przebywał na górze. Wiedział o tym, i one również, tę wiedzę miały wypisaną
na twarzach. Ale nie było w ich oczach ani sercach wymówki, jedynie świadomość, że muszą
umrzeć, aby on mógł żyć, i że należy to do nieodwracalnego porządku rzeczy.
Nie mógł sobie przypomnieć, co się stało, wiedział jednak we śnie, że w jakiś sposób
matka i siostra poświęcają dla niego życie. Był to jeden z owych snów, które mimo typowo
sennej scenerii stanowią kontynuację wcześniejszych rozmyślań śpiącego: podczas snu
dokonuje on spostrzeżeń, a te nawet po przebudzeniu pozostają odkrywcze i cenne. Winston
zdał sobie nagle sprawę, że śmierć matki przed blisko trzydziestu laty była wydarzeniem
tragicznym i smutnym w sposób dziś już całkiem nierealny. Uprzytomnił sobie, iż rozpacz
należy do minionych czasów, gdy istniało jeszcze życie osobiste, miłość, przyjaźń, a
członkowie rodziny trzymali ze sobą w każdej sytuacji. Serce krwawiło mu na wspomnienie
matki, bo umarła kochając go, podczas gdy on był zbyt samolubny, aby odwzajemniać jej
uczucie, i ponieważ w jakiś sposób, choć nie pamiętał w jaki, poświęciła życie dla osobistego,
niezmiennego pojęcia wierności ideałom. Wiedział, że obecnie takie postępowanie nie jest
możliwe. Dziś istnieją strach, nienawiść i ból, nie ma zaś godności uczuć ani żadnych
głębokich, skomplikowanych tragedii. Wyczytał to wszystko z wielkich oczu matki i siostry,
które patrzyły na niego przez zieloną wodę, setki sążni od powierzchni i wciąż spadając coraz
głębiej w otchłań.
Nagle stał w letni wieczór na krótkiej, sprężystej murawie, pozłoconej ukośnymi
promieniami słońca. Krajobraz, pośród którego teraz się znajdował, tak często powracał w
jego snach, że Winston nie był do końca pewien, czy rzeczywiście ani razu nie widział go na
jawie. W myślach nazywał go Złotą Krainą. Było to opuszczone pastwisko z trawą
wyskubaną przez króliki i krętą ścieżką, która wiodła między kopczykami kretowisk. W
nierównym szeregu drzew po drugiej stronie pastwiska gałęzie wiązów kołysały się łagodnie
na wietrze, poruszając gęstwiną liści podobną do kobiecych włosów. Gdzieś nie opodal, choć
poza zasięgiem wzroku, wił się przejrzysty strumyk, a w rozlewiskach pod wierzbami
pływały klenie.
Ciemnowłosa dziewczyna szła w tę stronę przez murawę. Nagle jednym ruchem
zdarła z siebie ubranie i pogardliwie cisnęła na ziemię. Ciało miała białe i gładkie, ale nie
wywołała w nim pożądania, właściwie nawet na nią nie spojrzał. Ogarnął go natomiast
podziw dla gestu, jakim odrzuciła ubranie. Ta swoboda i wdzięk przekreśliły cały kulturowy i
myślowy dorobek ustroju, aż człowiek gotów był uwierzyć, że wystarczy jeden wspaniały
ruch ręki, by unicestwić Wielkiego Brata, Partię i Policję Myśli. Ten gest również należał do
minionych czasów. Winston obudził się ze słowem „Shakespeare” na ustach.
Z teleekranu wydobywał się ogłuszający gwizd, który trwał nieprzerwanie przez
trzydzieści sekund. Była siódma piętnaście, pora pobudki dla urzędników. Winston gwałtownie
poderwał się z łóżka - nagi, bo członek Zewnętrznej Partii rocznie otrzymywał
zaledwie trzy tysiące kartek odzieżowych, a na piżamę trzeba było zużyć sześćset - i chwycił
z krzesła znoszony podkoszulek oraz kalesony. Za trzy minuty miały się rozpocząć Podrygi
Poranne. W następnej chwili wstrząsnął nim gwałtowny atak kaszlu, który zawsze nachodził
go tuż po przebudzeniu. Tak mu później brakowało tchu, że musiał się położyć na plecach i
kilka razy wciągnąć głęboko powietrze, aby znów normalnie oddychać. Od intensywnego
kaszlu żyły nabiegły mu krwią, a owrzodzenia na nodze zaczęły swędzić.
- Trzydziesto-czterdziestolatki! - wrzasnął świdrujący kobiecy głos. - Trzydziestoczterdziestolatki!
Proszę na miejsca! Trzydziesto-czterdziestolatki!
Winston stanął na baczność przed teleekranem, na którym pojawiła się postać młodej
kobiety, chudej, lecz muskularnej, w stroju gimnastycznym i tenisówkach.
- Zgięcia i wyrzuty ramion! - zakomenderowała.
- Uwaga, podaję tempo! Raz, dwa, trzy cztery! Raz, dwa, trzy, cztery! No, z życiem,
towarzysze, z życiem! Raz, dwa, trzy, cztery! Raz, dwa, trzy, cztery!…
Bolesny atak kaszlu nie zdołał wymazać z pamięci Winstona wrażenia, jakie wywarł
na nim sen; powrócił do niego podczas rytmicznych ćwiczeń. Z twarzą ułożoną w ponury
grymas zadowolenia, najwłaściwszy w czasie Podrygów Porannych, wyrzucał mechanicznie
ramiona, usiłując przywołać we wspomnieniach mglisty okres wczesnego dzieciństwa. Było
to wyjątkowo trudne. Nie sięgał pamięcią dalej niż do późnych lat pięćdziesiątych. W braku
jakichkolwiek zewnętrznych punktów odniesienia nawet zarysy własnego życia tracą ostrość.
Pamięta się doniosłe wydarzenia, jakie prawdopodobnie nigdy nie nastąpiły, pamięta się
szczegóły pewnych sytuacji, ale nic z ich nastroju, i zostają długie, puste okresy, z których nie
pamięta się nic. Wiedział, że wtedy wszystko było inne. Nawet nazwy państw i ich kontury na
mapach. Na przykład Pas Startowy Jeden nazywał się przed laty Anglią lub Brytanią, choć
Londyn - co do tego raczej nie miał wątpliwości - zawsze nazywał się Londynem.
Nie przypominał sobie takiego okresu, kiedy ojczyzna nie prowadziłaby wojny, lecz w
latach jego dzieciństwa musiał przez pewien czas panować pokój, gdyż jedno z
najwcześniejszych wspomnień dotyczyło nalotu, który wszystkich zaskoczył. Może to
właśnie wtedy zrzucono bombę atomową na Colchester. Nie pamiętał samego nalotu, ale
pamiętał dłoń ojca zaciśniętą na swojej dłoni, gdy biegli w dół, coraz niżej i niżej, krętymi
schodami, które dzwoniły pod ciężarem ich kroków, schodami prowadzącymi do schronu
głęboko pod ziemią; od tego biegu tak rozbolały go nogi, że zaczął płakać i musieli się
zatrzymać, żeby odpoczął. Matka, jak zawsze powolna, jakby senna, podążała daleko w tyle.
Niosła w beciku jego siostrę - a może tylko stertę koców; nie miał pewności, czy siostra już
była na świecie. Wreszcie znaleźli się w hałaśliwym, zatłoczonym schronie; rozpoznał stację
metra.
Na kamiennych płytach posadzki wszędzie siedzieli ludzie, a inni, ciasno stłoczeni,
zajmowali miejsca na piętrowych pryczach. Winston i jego rodzice ulokowali się na ziemi tuż
obok pary starców przycupniętych na pryczy. Mężczyzna, w porządnym ciemnym garniturze i
zepchniętej na tył głowy czarnej płóciennej czapce, spod której sterczały kosmyki całkiem
siwych włosów, twarz miał czerwoną, a niebieskie oczy zapłakane. Zalatywał dżinem, jakby
to dżin wydobywał się z jego porów i spływał z oczu zamiast łez. Chociaż starzec był mocno
wstawiony, czuło się, że jego rozpacz jest głęboka i szczera. Mimo młodego wieku Winston
pojął, że zdarzyło się coś strasznego, coś nie do wybaczenia. I chyba wiedział, co takiego.
Zginął ktoś, kogo starzec bardzo kochał - może jego mała wnuczka. Co kilka minut starzec
powtarzał:
- Nie wolno im było ufać. Ostrzegałem, prawda, kobieto? I oto mamy skutek!
Powtarzałem od samego początku, że nie wolno ufać tym zbójom!
Ale jakim zbójom nie wolno było ufać, tego Winston nie wiedział.
Mniej więcej od tamtego momentu wojna trwała właściwie bez przerwy, chociaż
ściśle mówiąc, nie była to cały czas ta sama wojna. Kiedy Winston miał kilka lat, w samym
Londynie toczyły się przez parę miesięcy chaotyczne walki uliczne, z których pewne sceny
wyraźnie wryły mu się w pamięć. Gdyby jednak chciał poznać dokładnie historię tego okresu,
dowiedzieć się, kto w danej chwili walczył z kim, byłoby to zupełnie niemożliwe, gdyż nie
istniał żaden zapis, żadna wzmianka o jakimkolwiek układzie sił innym od aktualnego. Na
przykład obecnie, w roku 1984 (jeśli faktycznie był rok 1984), Oceania w sojuszu ze
Wschódazją prowadziła wojnę z Eurazją. W żadnej oficjalnej czy też prywatnej wypowiedzi
nigdy nie przyznawano, że między trzema mocarstwami panowały kiedykolwiek odmienne
stosunki. W rzeczywistości, jak Winston doskonale wiedział, zaledwie przed czterema laty
Oceania, wspólnie z Eurazją, walczyła ze Wschódazją. Ale zachował tę tajną wiedzę tylko
dlatego, że jego pamięć niedostatecznie poddawała się regulacji. Oficjalnie zmiana sojuszy
nigdy nie miała miejsca. Skoro Oceania prowadzi wojnę z Eurazją, przeto zawsze prowadziła
wojnę z Eurazją. Wróg aktualny ucieleśniał zło najwyższe, a zatem żadne wchodzenie z nim
w układy nie było możliwe: teraz, w przyszłości i nawet w przeszłości.
Najtragiczniejsze, pomyślał po raz dziesięciotysięczny, wyginając się boleśnie do tyłu
(z rękami na biodrach wykonywali skręty tułowia, ćwiczenie podobno świetne na
wzmocnienie kręgosłupa) - najtragiczniejsze jest to, że wszystko, co twierdzi Partia, staje się
prawdą. Czyż świadomość faktu, iż Partia może wetknąć łapę w przeszłość i oznajmić, że
jakieś wydarzenie nigdy nie miało miejsca, nie jest bardziej przerażająca niż najsroższe
tortury lub śmierć?
Partia utrzymuje, jakoby nigdy nie było przymierza między Oceanią i Eurazją. On,
Winston Smith, wie, że Oceanię zaledwie cztery lata temu łączył z Eurazją sojusz. Ale skąd
czerpie tę wiedzę? Istnieje wyłącznie w jego świadomości, która i tak wkrótce zostanie
unicestwiona. A jeśli wszyscy poza nim akceptują kłamstwo narzucone przez Partię - i
powtarzają je również wszystkie dokumenty - wówczas wchodzi ono do historii i staje się
prawdą. „Kto rządzi przeszłością - głosił jeden ze sloganów Partii - w tego rękach jest
przyszłość; kto rządzi teraźniejszością, w tego rękach jest przeszłość”. Zarazem jednak przeszłość,
choć z natury podatna na zmiany, nigdy zmieniana nie była. Co stanowiło prawdę
teraz, stanowiło prawdę od zawsze i wiecznie. Zasada była dziecinnie prosta. Wymagała
jedynie ciągłych zwycięstw nad własną pamięcią. Nazywano to „regulacją faktów”, a w
nowomowie „dwójmyśleniem”.
- Dosyć! - burknęła instruktorka nieco łagodniejszym tonem.
Winston opuścił ręce wzdłuż tułowia i powoli nabrał w płuca powietrza. W swoich
rozważaniach zagłębiał się coraz bardziej w labirynt świata dwójmyśli. Wiedzieć i nie
wiedzieć; mieć poczucie absolutnej prawdomówności, a jednocześnie wygłaszać umiejętnie
skonstruowane kłamstwa; wyznawać dwa zupełnie sprzeczne poglądy na dany temat i mimo
świadomości, że się wzajemnie wykluczają, wierzyć w oba; używać logiki przeciwko logice;
odrzucać moralność i zarazem rościć sobie do niej prawo; wierzyć, że demokracja jest
niemożliwa oraz że Partia stoi na jej straży; zapomnieć wszystko, czego nie należy wiedzieć,
po czym przypominać sobie, kiedy się staje potrzebne, a następnie znów szybko wymazywać
z pamięci; przede wszystkim zaś stosować ten proces do samego procesu. To była największa
sztuka: świadomie wprowadzać się w stan nieświadomości, po czym stawać się
nieświadomym dopiero co dokonywanego aktu autosugestii. Nawet samo zrozumienie słowa
„dwójmyśl” wymagało stosowania dwójmyślenia.
Instruktorka znów poleciła wszystkim stanąć na baczność.
- A teraz przekonamy się, kto potrafi dotknąć palcami podłogi! - zawołała z
entuzjazmem. - Schylamy się, towarzysze! Nogi proste! Raz-dwa, raz-dwa!…
Winston nie znosił tego ćwiczenia, gdyż podczas każdego skłonu przeszywał go ból
od pięt po pośladki, a w dodatku często dostawał ataku kaszlu. Prysł na wpół przyjemny
nastrój, który towarzyszył jego rozważaniom. Przeszłość, pomyślał, nie tylko była zmieniana,
ale wręcz niszczona. Bo jak można ustalić choćby najprostszy fakt, skoro nie istnieje żadne
świadectwo oprócz własnej pamięci? Usiłował sobie przypomnieć, w którym roku po raz
pierwszy usłyszał o Wielkim Bracie. Chyba dopiero w latach sześćdziesiątych, ale pewności
nie miał. W partyjnych podręcznikach historii Wielki Brat figurował jako Wódz i Strażnik
Rewolucji od samych jej początków. Jego bohaterskie czyny stopniowo cofano w czasie, tak
iż obecnie sięgały mitycznych lat czterdziestych i trzydziestych, kiedy to ulicami Londynu
jeździli jeszcze - rozparci wygodnie w ogromnych lśniących samochodach lub oszklonych
powozach - kapitaliści w dziwnych walcowatych kapeluszach. Skąd jednak można wiedzieć,
co wydarzyło się naprawdę, a co po prostu zmyślono. Winston nie znał nawet daty powstania
Partii. O ile pamiętał, z terminem „angsoc” również zetknął się po 1960 roku, ale możliwe, że
samo pojęcie funkcjonowało znacznie wcześniej w tej postaci, jaką miało w staromowie:
„socjalizm angielski”. Wszystko spowijała mgła. Czasami rzeczywiście udawało się nakryć
Partię na wyraźnym kłamstwie. Nie było na przykład prawdą, że - jak twierdziły partyjne
podręczniki historii - to Partia wynalazła samolot. Samoloty pamiętał z najwcześniejszego
dzieciństwa. Nie sposób było jednak niczego udowodnić. Nie istniały żadne świadectwa.
Tylko raz w życiu miał w ręku niewątpliwy dowód sfałszowania historycznego faktu. Ale
wówczas…
- Smith! - wrzasnął jędzowaty głos z teleekranu.
- 6079 Smith W.! Tak, wy! Proszę schylić się niżej! Stać was na więcej, towarzyszu!
Nie staracie się! Niżej! Właśnie, towarzyszu, już lepiej. A teraz wszyscy spocznij i proszę
mnie obserwować!
Nagły gorący pot wystąpił na całym ciele Winstona. Jednakże wyraz jego twarzy
pozostał nieprzenikniony. Nigdy nie zdradzaj lęku! Nigdy nie okazuj złości! Nawet jedno
drgnienie powiek może cię zdradzić! Stał i patrzył, jak instruktorka podnosi ręce nad głowę,
po czym - bez odrobiny wdzięku, ale za to niebywale zręcznie i sprawnie - pochyla się i
zahacza palce o stopy.
- O właśnie, towarzysze! Tak macie ćwiczyć. Przyjrzyjcie się jeszcze raz. Mam
trzydzieści dziewięć lat i urodziłam czworo dzieci. Patrzcie! - znów wykonała skłon. - Czy
widzicie, żebym zginała kolana? Wszyscy dacie radę poprawnie wykonać to ćwiczenie, jeśli
się tylko bardziej przyłożycie! Każdy poniżej czterdziestu pięciu lat powinien bez trudu
dotykać palcami podłogi. Ominął nas przywilej walczenia na pierwszej linii frontu, ale
powinniśmy przynajmniej dbać o sprawność fizyczną. Pamiętajcie o naszych chłopcach na
froncie malabarskim! I o marynarzach w pływających fortecach! Pomyślcie tylko, jakich
bohaterskich dokonują czynów! Spróbujcie znowu. Lepiej, towarzyszu, znacznie lepiej -
pochwaliła Winstona, który, schyliwszy się z gwałtownym zamachem, zdołał po raz pierwszy
od kilku lat dotknąć podłogi bez zginania kolan.
4
Z głębokim, bezwiednym westchnieniem, od którego - mimo bliskości teleekranu - nie
umiał się powstrzymać na początku dnia pracy, Winston przyciągnął do siebie mowopis,
zdmuchnął kurz z mikrofonu i włożył okulary. Następnie rozwinął i spiął razem cztery
nieduże rolki papieru, które wypadły z rury pneumatycznej na prawą stronę biurka.
W ścianach przegrody były trzy otwory. Na prawo od mowopisu niewielki wylot rury
pneumatycznej przeznaczonej na pisemne notatki; na lewo wylot większej rury,
przeznaczonej na gazety; na bocznej ścianie, w zasięgu ręki Winstona, spora, podłużna szpara
osłonięta drucianą siatką. Ten ostatni otwór przeznaczony był na brudnopisy i zbędne
dokumenty. W budynku znajdowały się dosłownie tysiące podobnych szpar, nie tylko w
każdym pomieszczeniu, lecz również w niewielkich odstępach na wszystkich korytarzach.
Nie wiadomo dlaczego nazywano je lukami pamięci. Kiedy jakiś dokument należało zniszczyć
lub gdy spostrzegło się na ziemi skrawek papieru, niemal odruchowo unosiło się klapę
najbliższej luki pamięci i wrzucało skrawek do środka, gdzie natychmiast porywał go
strumień ciepłego powietrza i unosił w stronę ogromnych pieców ukrytych w trzewiach
budynku.
Winston obejrzał cztery kartki, które przed chwilą rozwinął. Każda zawierała zwięzłą
notatkę, długości zaledwie jednego lub dwóch wierszy, sporządzoną w skrótowym żargonie -
nie tożsamym z nowomową, lecz w znacznej mierze na niej opartym - którym posługiwano
się w ministerstwie dla celów wewnętrznych. Ich treść była następująca:
times 17.3.84 przemówienie wb mylrel afryka sprost
times 19.12.83 prognoza 3 let 4 kwart 83 błędruk skoryg wg najnowy nr
times 14.2.84 miniobfi mylcyt czekolada sprost
times 3.12.83 rel rozdn wb dwaplusbezdobrze
wzm nieobywatele nowa wersja przedłprzeł antearchw
Z uczuciem pewnego zadowolenia Winston odłożył na bok czwartą notatkę. Było to
odpowiedzialne i trudne zadanie i dlatego wolał je zostawić na koniec. Trzy pozostałe
zalecenia miały charakter rutynowy, choć drugie mogło wymagać żmudnego przekopywania
się przez długie kolumny cyfr.
Winston nastawił tarczę teleekranu na „stare numery” i zamówił właściwe
egzemplarze „The Times”, które po zaledwie kilku minutach wysunęły się z rury
pneumatycznej. Otrzymane przez niego notatki dotyczyły artykułów i komunikatów uznanych
obecnie, z takich lub innych względów, za wymagające przerobienia czy też - jak to
urzędowo określono - „sprostowania”. Na przykład z relacji w „The Times” z siedemnastego
marca wynikało, że dzień wcześniej Wielki Brat przepowiedział w swoim wystąpieniu, iż na
froncie południowoindyjskim będzie panował spokój, a ofensywa eurazjatycka rozpocznie się
w Afryce Północnej. Tak się jednak złożyło, że Eurazjatyckie Dowództwo Naczelne
zdecydowało się przeprowadzić natarcie nie w Afryce, lecz w południowych Indiach.
Należało więc odpowiednio przerobić akapit przemówienia Wielkiego Brata, aby przewidział
to, co się rzeczywiście wydarzyło. Z kolei „The Times” z dziewiętnastego grudnia
opublikował oficjalną prognozę na temat produkcji szerokiego asortymentu artykułów
konsumpcyjnych w czwartym kwartale 1983 roku, czyli w szóstym kwartale Dziewiątego
Planu Trzyletniego. W dzisiejszym numerze gazety znalazły się dane o faktycznej produkcji,
z których wynikało, że prognoza była całkowicie błędna. Zadanie Winstona polegało na
„sprostowaniu” oryginalnych liczb, aby zgadzały się z aktualnymi. Co do trzeciej notatki,
dotyczyła bardzo prostego błędu, którego usunięcie zajęło dosłownie minutę. Zaledwie w
Iutym Ministerstwo Obfitości złożyło solenną obietnicę (w języku urzędowym „kategoryczne
zaręczenie”), że do końca roku 1984 przydział czekolady nie ulegnie redukcji. Tymczasem,
jak ogłoszono wczoraj, pod koniec bieżącego tygodnia miał zostać zmniejszony z trzydziestu
gramów do dwudziestu. W tym wypadku wystarczyło zmienić obietnicę na uprzedzenie, że
już w kwietniu zajdzie prawdopodobnie konieczność ograniczenia przydziału.
Zaraz po wykonaniu każdego polecenia Winston przypinał nową, sporządzoną na
mowopisie wersję do właściwego egzemplarza „The Times” i wsuwał gazetę do rury
pneumatycznej. Następnie niemal odruchowo miął otrzymaną notatkę oraz wszelkie swoje
brudnopisy i wrzucał do luki pamięci, na pastwę płomieni.
Nie orientował się w szczegółach, ale w ogólnych zarysach wiedział, co dzieje się w
niewidzialnym labiryncie, do którego prowadzą rury pneumatyczne. Kiedy wszystkie
poprawki, jakie należało wnieść do danego numeru gazety, były już gotowe, numer
kolacjonowano i drukowano ponownie, po czym wydanie oryginalne niszczono, a w
archiwach umieszczano nowe. Ten proces wprowadzania ciągłych zmian odbywał się nie
tylko w wypadku gazet, lecz także książek, czasopism, plakatów, ulotek, filmów, nagrań,
rysunków, fotografii - każdego typu literatury i dokumentacji o jakimkolwiek znaczeniu
politycznym lub ideologicznym. Z dnia na dzień i niemal z minuty na minutę uaktualniano
przeszłość. Tak preparowana dokumentacja potwierdzała słuszność każdej partyjnej
prognozy; pilnowano, by nie ostało się choć jedno zdanie sprzeczne z potrzebą chwili. Całą
historię przemieniano w palimpsest, zeskrobywany i zapisywany tak często, jak to uważano
za konieczne. Gdy już raz dokonano zmian, nie sposób było udowodnić, że nastąpiła
najmniejsza falsyfikacja. Jedyne zadanie personelu największego działu Departamentu
Archiwów, znacznie większego od działu Winstona, polegało na wynajdywaniu i usuwaniu
wszystkich egzemplarzy książek, gazet i innych dokumentów, które należało podmienić i
zniszczyć. Numer „The Times”, przerabiany kilkanaście razy z powodu zmian w sojuszach
politycznych lub błędnych prognoz Wielkiego Brata, figurował w katalogach pod oryginalną
datą, a z jego wcześniejszych wydań nie ostawał się ani jeden egzemplarz, który mógłby
posłużyć za dowód mistyfikacji. Książki także wycofywano i przerabiano raz po raz, po czym
niezmiennie wydawano znów, nie przyznając się do wprowadzenia jakichkolwiek poprawek.
Również pisemne instrukcje otrzymywane przez Winstona, które niszczył natychmiast po
wypełnieniu zawartych- w nich poleceń, nigdy nie stwierdzały, ani nawet nie sugerowały, że
ma nastąpić fałszerstwo: zawsze mowa w nich była wyłącznie o pomyłkach, błędach
drukarskich i mylnie cytowanych wypowiedziach, wymagających sprostowania w trosce o
ścisłość.
Choć właściwie trudno to nawet nazwać fałszerstwem, pomyślał korygując liczby
Ministerstwa Obfitości. Po prostu zastępuje się jedne bzdury innymi. Większość materiałów,
które przechodziły przez jego ręce, nie miała żadnego związku z rzeczywistością, nawet
takiego, jakie na ogół ma zwykłe kłamstwo. Wszystkie dane statystyczne były czystą fantazją,
tak samo w wersji oryginalnej, jak i skorygowanej. Nowe liczby brał po prostu z głowy,
zgodnie zresztą z tym, czego od niego oczekiwano. Na przykład, według zapowiedzi
Ministerstwa Obfitości, produkcja obuwia w czwartym kwartale miała wynieść sto
czterdzieści pięć milionów par. Według ostatnich danych wyprodukowano sześćdziesiąt dwa
miliony. Jednakże Winston, korygując zapowiedź, zmniejszył tę liczbę do pięćdziesięciu
siedmiu milionów, aby można było jak zwykle twierdzić, że planowa produkcja została przekroczona.
Zresztą liczba sześćdziesiąt dwa miliony nie miała więcej wspólnego z prawdą niż
pięćdziesiąt siedem milionów czy sto czterdzieści pięć. Bardzo możliwe, że nie
wyprodukowano ani jednej pary butów. A jeszcze bardziej prawdopodobne, że nikt nie miał
pojęcia, ile par wyprodukowano, i absolutnie nikogo to nie obchodziło. Każdy wiedział tylko,
iż na papierze co kwartał produkowano ich astronomiczną liczbę, podczas gdy połowa
obywateli Oceanii chodziła boso. Dokładnie tak samo przedstawiały się informacje dotyczące
innych spraw, od najdrobniejszych po najważniejsze. Wszystko rozmazywało się w świecie
ułudy i w końcu nawet to, który jest rok, nie było już pewne.
Winston spojrzał w kierunku przejścia. Tillotson, urzędnik zajmujący przegrodę po
przeciwnej stronie, nieduży, wyglądający na pedanta mężczyzna z cieniem zarostu na brodzie,
siedział trzymając na kolanach złożoną gazetę i przytknąwszy usta do mikrofonu szeptał coś
pilnie do mowopisu. Zachowywał się tak, jakby to, co mówił, było tajemnicą między nim a
teleekranem. Kiedy podniósł wzrok, jego szkła błysnęły złowrogo w stronę Winstona.
Winston znał go bardzo słabo i nie miał pojęcia, czym się zajmuje. Urzędnicy
Departamentu Archiwów niechętnie mówili o swoich obowiązkach. W długiej hali bez okien,
podzielonej na jednoosobowe boksy ciągnące się wzdłuż ścian i wypełnionej nie milknącym
szelestem papierów oraz gwarem głosów mruczących do mowopisów, pracowało co najmniej
kilkanaście osób, których nawet nie znał z nazwiska, choć co dzień widział, jak przemierzają
pospiesznie korytarze lub gestykulują wściekle podczas Dwóch Minut Nienawiści. Wiedział,
że jedynym zadaniem drobnej rudawej blondynki zajmującej sąsiednią przegrodę jest
mozolne tropienie i usuwanie z prasy nazwisk ludzi, których ewaporowano, a więc którzy
jakby nigdy nie istnieli. Była to czynność o tyle stosowna w jej wypadku, że przed paru laty
ewaporowano jej męża. Kilka boksów dalej łagodny safanduła nazwiskiem Ampleforth,
marzyciel o wyjątkowo włochatych uszach i niesłychanej umiejętności żonglowania rymem i
metrum, produkował przeinaczone wersje - zwane ostatecznymi - wierszy, które uznano za
niewłaściwe ideologicznie, lecz z takich czy innych względów postanowiono zostawić w
antologiach. Jednakże hala ta, miejsce pracy blisko pięćdziesięciu osób, była zaledwie
podsekcją czy też jedną komórką ogromnego Departamentu Archiwów. Na tym samym
piętrze, a także wyżej i niżej, roje innych pracowników zajmowały się wykonywaniem
tysięcy przeróżnych czynności. W gmachu mieściły się ogromne drukarnie zatrudniające
sztaby redaktorów i fachowców od typografii, a także doskonale wyposażone pracownie
fotograficzne wyspecjalizowane w podrabianiu zdjęć. Istniała sekcja teleprogramów mająca
własnych inżynierów i kierowników produkcji oraz zespoły starannie dobranych aktorów
posiadających dar naśladowania głosów. Obok pracowała cała armia urzędników, których
jedynym obowiązkiem było sporządzanie spisów książek i czasopism przeznaczonych do
wycofania. Znajdowały się tu również rozległe magazyny, gdzie przechowywano poprawioną
dokumentację, a w podziemiach stały piece służące do palenia oryginałów. Ponadto gdzieś na
terenie gmachu, choć nikt nie wiedział gdzie, urzędował zespół anonimowych mózgów, który
kierował całym przedsięwzięciem: nie tylko koordynował prace poszczególnych działów, lecz
przede wszystkim ustalał kurs określający, co z przeszłości należy zachować, co sfałszować, a
co wymazać i unicestwić.
A przecież Departament Archiwów stanowił zaledwie jedną z komórek Ministerstwa
Prawdy, którego podstawowym celem była nie przebudowa przeszłości, lecz dostarczanie
obywatelom Oceanii gazet, filmów, podręczników, teleprogramów, sztuk, powieści;
wszelkich możliwych materiałów informacyjnych, oświatowych i rozrywkowych, od
pomnika po slogan, od poematu lirycznego po rozprawę naukową z zakresu biologii, od
elementarza po słownik nowomowy. Co więcej, ministerstwo musiało zaspokoić nie tylko
wielorakie potrzeby członków Partii, lecz również dublować swoją działalność produkując
materiały adresowane do proletariatu. Istniała ogromna sieć odrębnych departamentów
zajmujących się proletariacką literaturą, muzyką, teatrem, i w ogóle rozrywką. W nich
właśnie redagowano szmatławe gazety przynoszące prawie wyłącznie wiadomości sportowe,
opisy zbrodni i horoskopy; tu powstawały sensacyjne powieścidła, filmy ociekające seksem
oraz sentymentalne śpiewki komponowane mechanicznie na specjalnym kalejdoskopie
zwanym wersyfikatorem. Była nawet cała podsekcja - w nowomowie Pornosek - wydająca
najohydniejszą pornografię, którą rozsyłano w zaklejonych opakowaniach, a której żaden
członek Partii nie związany z jej produkcją nie miał prawa oglądać.
Podczas gdy Winston pracował, trzy dalsze notatki wypadły z rury pneumatycznej, ale
ponieważ dotyczyły prostych spraw, uporał się z nimi, zanim Dwie Minuty Nienawiści
oderwały go od zajęć. Wróciwszy do swojej przegrody, zdjął z półki Słownik nowomowy,
odsunął na bok mowopis, przetarł okulary i zabrał się do najtrudniejszego ze zleceń.
Praca była największą radością w życiu Winstona. Przeważająca część jego
obowiązków sprowadzała się do nudnej rutyny, lecz czasem zdarzały się sprawy tak złożone i
trudne, że pochłaniały go bez reszty niczym zadania z wyższej matematyki - subtelne
fałszerstwa, przy których zdany był wyłącznie na swoją znajomość zasad angsocu i własne
wyczucie tego, czego Partia od niego oczekuje. Z takich zadań wywiązywał się znakomicie.
Niekiedy powierzano mu nawet korygowanie artykułów wstępnych z „The Times”, pisanych
od początku do końca w nowomowie. Rozwinął notatkę, którą wcześniej odłożył na bok. Jej
treść była następująca:
times 3.12.83 rel rozdn wb dwaplusbezdobrze nieobywatele nowa wersja przedłprzeł
antearchw
W staromowie można by to oddać w ten sposób:
Relacja o rozkazie dziennym Wielkiego Brata zawarta w„ The Times” z 3 grudnia
1983 roku jest wielce niezadowalająca i zawiera wzmianki na temat nie istniejących osób.
Należy napisać nową wersję i przedłożyć przełożonemu przed odesłaniem do archiwum.
Winston w całości przeczytał zakwestionowany artykuł. Wynikało z niego, że ów
rozkaz dzienny Wielkiego Brata wynosił pod niebiosa działalność organizacji znanej pod
skrótem ZPF, która zajmowała się zaopatrywaniem marynarzy z pływających fortec w
papierosy i inne niezbędne artykuły. Niejaki towarzysz Withers, ważny członek Wewnętrznej
Partii, został wyróżniony imienną pochwałą i odznaczony Orderem Najwyższej Zasługi
drugiej klasy.
Trzy miesiące później rozwiązano ZPF bez podania przyczyny. Zgadywano, że
Withers i jego współpracownicy znaleźli się w niełasce, choć ani prasa, ani teleekrany nie
podały na ten temat żadnych wiadomości. O tyle nikogo to nie dziwiło, że przestępcom
politycznym tylko wyjątkowo wytaczano procesy lub publicznie ich demaskowano. Wielkie
czystki obejmujące tysiące osób, z publicznymi procesami zdrajców i myślozbrodniarzy,
którzy we łzach przyznawali się do swoich zbrodni, a następnie szli na stracenie, były
specjalnymi pokazówkami, odbywającymi się nie częściej niż raz na dwa lata. Normalnie
ludzie, którzy ściągnęli na siebie niezadowolenie Partii, po prostu znikali i nikt o nich więcej
nie słyszał. Nie wiadomo, co się z nimi działo. Część może nawet wciąż żyła. Ze znanych
Winstonowi osób co najmniej trzydzieści, nie licząc rodziców, znikło na przestrzeni lat.
Podrapał się lekko po nosie spinaczem. W przegrodzie po drugiej stronie przejścia
towarzysz Tillotson wciąż coś dyktował, konspiracyjnie pochylony nad mowopisem. Na
sekundę uniósł głowę: szkła znów błysnęły złowrogo. Winstonowi przeszło przez myśl, że
może towarzysz Tillotson pracuje nad tym samym co on. Było to całkiem prawdopodobne.
Wykluczone, aby tak odpowiedzialne zadanie zlecono tylko jednej osobie; z kolei
powierzenie go komitetowi nie wchodziło w grę, gdyż stanowiłoby to jawne przyznanie się
do fałszerstwa. Pewnie przynajmniej z dziesięć osób pracowało teraz nad konkurencyjnymi
wersjami tego, co naprawdę powiedział Wielki Brat. I już wkrótce jakaś tęga głowa z
Wewnętrznej Partii wyselekcjonuje jedną z nich, zredaguje, po czym wprawi w ruch zawiły
proces wnoszenia niezbędnych poprawek do reszty dokumentacji, aż w końcu wybrane
kłamstwo wejdzie do archiwów i stanie się prawdą.
Winston nie znał przyczyny nagłej niełaski Withersa. Może chodziło o korupcję lub
nieudolność. Może Wielki Brat chciał się pozbyć zbyt popularnego podwładnego. Może
Withersa albo kogoś z jego najbliższego otoczenia podejrzewano o rewizjonizm. A może - co
było najbardziej prawdopodobne - podpadł po prostu dlatego, że czystki i ewaporacje okazały
się niezbędnym składnikiem mechanizmu sprawowania władzy. Jedynej wskazówki
dostarczało sformułowanie „wzm nieobywatele”, świadczące, że Withers już nie żył. Nie
można było mieć tej pewności co do wszystkich aresztowanych. Niektórych czasem
wypuszczano, przez rok albo dwa pozwalano im przebywać na wolności i dopiero później
wykonywano wyrok. Niekiedy, choć zdarzało się to rzadko, ktoś od dawna uważany za
nieżyjącego pojawiał się nagle jak duch na publicznym procesie, składał zeznania obciążające
setki innych osób, po czym znów znikał, tym razem na zawsze. Lecz Withers był
nieobywatelem. Nie istniał; nigdy nie istniał. Winston doszedł do wniosku, że nie wystarczy
zmienić tonu przemówienia Wielkiego Brata. Najlepiej napisać tekst od nowa, w całości
poświęcając go sprawie zupełnie nie związanej z prawdziwym tematem.
Mógł przerobić przemowę na kolejny atak na zdrajców i myślozbrodniarzy, ale takie
rozwiązanie wydało mu się zbyt oczywiste; z kolei wymyślenie zwycięstwa na froncie lub
triumfalnego przekroczenia Dziewiątego Planu Trzyletniego w jakiejś dziedzinie produkcji
nadmiernie skomplikowałoby przerabianie reszty dokumentacji. Potrzebne było coś całkiem
wyssanego z palca. I nagle ujrzał w myślach gotową, w pełni ukształtowaną postać: niejakiego
towarzysza Ogilvy’ego, który poniósł bohaterską śmierć w jednej z ostatnich bitew.
Zdarzało się, że Wielki Brat czcił swoim rozkazem dziennym pamięć skromnego,
szeregowego członka Partii, stawiając jego życie i śmierć za wzór godny naśladownictwa.
Dziś uczci pamięć towarzysza Ogilvy’ego. Wprawdzie kogoś takiego nigdy nie było, lecz parę
wierszy druku i kilka podrobionych fotografii wystarczy, aby zaistniał.
Winston zastanawiał się przez chwilę, po czym przysunął mowopis i zaczął dyktować,
posługując się swoistym stylem Wielkiego Brata; stylem wojskowym i pedantycznym, a
przez manierę stawiania pytań i natychmiastowego udzielania na nie odpowiedzi („Jaką naukę
czerpiemy z tego faktu, towarzysze? Taką naukę, która jest również jedną z fundamentalnych
podstaw angsocu, iż…”, itd. itd.), zarazem niezwykle prostym do naśladowania.
W wieku trzech lat towarzysz Ogilvy nie uznawał żadnych innych zabawek oprócz
bębna, pistoletu maszynowego i modelu helikoptera. W wieku lat sześciu, na rok przed
czasem (specjalnie uczyniono dla niego wyjątek od przepisów) wstąpił do Kapusiów; w
wieku dziewięciu lat został drużynowym. W wieku jedenastu zadenuncjował wuja Policji
Myśli, podsłuchawszy rozmowę, która jego zdaniem świadczyła o przestępczych tendencjach.
W wieku lat siedemnastu został dzielnicowym organizatorem Młodzieżowej Ligi
Antyseksualnej. W wieku dziewiętnastu zaprojektował granat ręczny, który - zaakceptowany
przez Ministerstwo Pokoju - już w czasie pierwszego próbnego wybuchu położył trupem
trzydziestu jeden jeńców eurazjatyckich. W wieku dwudziestu trzech lat poległ na polu
chwały. Ścigany nad Oceanem Indyjskim przez nieprzyjacielskie odrzutowce, gdy leciał jako
kurier z ważnymi rozkazami, obciążył się karabinem maszynowym, wyskoczył z helikoptera
do wody, zabierając dokumenty ze sobą - wspaniała śmierć, która - jak wyraził się Wielki
Brat - powinna budzić najwyższy podziw i zazdrość. Wielki Brat dodał jeszcze kilka stów o
wstrzemięźliwym stylu życia i nieskazitelnej postawie moralnej towarzysza Ogilvy’ego. Ten
całkowity abstynent i człowiek niepalący nie uznawał żadnych rozrywek oprócz codziennej
godziny ćwiczeń gimnastycznych, a w dodatku ślubował celibat, uważając małżeństwo i
obowiązki rodzinne za niemożliwe do pogodzenia z ciągłą, całodobową gotowością służenia
ojczyźnie. Nie uznawał innych tematów rozmów niż zasady angsocu, a jego jedynym celem
było pokonanie armii eurazjatyckiej oraz wybicie co do nogi szpiegów, sabotażystów,
myślozbrodniarzy i zdrajców wszelkiego autoramentu.
Winston wahał się, czy przyznać towarzyszowi Ogilvy’emu Order Najwyższej
Zasługi; ostatecznie porzucił ten zamiar, gdyż pociągnęłoby to za sobą konieczność dokonania
wielu zbędnych poprawek w reszcie dokumentacji. Ponownie zerknął na swojego
rywala po drugiej stronie przejścia. Coś mu mówiło, że Tillotson pracuje nad tym samym
zadaniem. Nie sposób było zgadnąć, czyja wersja zostanie ostatecznie przyjęta, ale miał
głębokie przekonanie, że jego. Towarzysz Ogilvy, nie wymyślony jeszcze przed godziną,
teraz stał się faktem. Winstonowi wydawało się dość osobliwe, iż można tworzyć trupy, ale
nie żywych ludzi. Towarzysz Ogilvy, który nigdy nie istniał w teraźniejszości, teraz zaistniał
w przeszłości, a gdy samo fałszerstwo ulegnie zapomnieniu, jego istnienie stanie się równie
autentyczne i nie gorzej udokumentowane niż Karola Wielkiego lub Juliusza Cezara.
5
W niskiej stołówce głęboko pod ziemią kolejka drgnęła i przesunęła się wolno do
przodu. W wypełnionym po brzegi pomieszczeniu panował ogłuszający zgiełk. Znad garów
gulaszu, przez kratę nad kontuarem, buchały kłęby pary przesycone kwaśną, metaliczną
wonią, która jednak nie dawała rady zabić odoru Dżinu Zwycięstwa. Na drugim końcu
stołówki mieścił się barek - zwykły otwór w ścianie - gdzie sprzedawano dżin po dziesięć
centów za porcję.
- Właśnie cię szukam! - zawołał ktoś za plecami Winstona.
Winston obejrzał się. Stał za nim jego przyjaciel Syme, pracownik Departamentu
Badań. Może „przyjaciel” nie było najwłaściwszym określeniem. W obecnych czasach nie
miało się przyjaciół, lecz towarzyszy; jednakże pewnych towarzyszy darzyło się większą
sympatią niż innych. Syme, filolog i specjalista od nowomowy, należał do ogromnego
zespołu ekspertów redagujących jedenaste wydanie Słownika nowomowy. Był maleńkim
człowieczkiem, sporo niższym od Winstona, o ciemnych włosach i wielkich, wyłupiastych
oczach, smutnych, a zarazem szyderczych, które zdawały się pilnie śledzić każde drgnienie
twarzy rozmówcy.
- Chciałem cię spytać, czy może masz żyletki?
- Ani jednej! - odparł szybko Winston, trochę zawstydzony. - Obszedłem wszystkie
sklepy. Nigdzie nie znalazłem!
Wszyscy pytali o żyletki. Tak naprawdę miał jeszcze dwie, które trzymał na czarną
godzinę. Deficyt żyletek trwał już od miesięcy. W sklepach dla partyjnych ciągle brakowało
jakiegoś niezbędnego artykułu. Czasem włóczki, czasem guzików, innym razem sznurowadeł;
obecnie brakowało żyletek. Można je było kupić tylko na „wolnym rynku”, bardziej lub mniej
ukradkiem, ale i to nie zawsze.
- Od sześciu tygodni używam tej samej - skłamał.
Kolejka znów drgnęła. Przesunąwszy się o kilka kroków, Winston znów odwrócił się
do Syme’a. Obaj wzięli zatłuszczone metalowe tace ze stosu na skraju kontuaru.
- Byłeś wczoraj na wieszaniu jeńców? - spytał Syme.
- Pracowałem - odparł obojętnie Winston. - Pewnie wkrótce i tak pokażą to w kinie.
- Słaba namiastka! - zawyrokował Syme. Szyderczym wzrokiem omiótł twarz
Winstona. „Znam cię - zdawał się mówić - przejrzałem cię na wylot. Dobrze wiem, dlaczego
nie poszedłeś na wieszanie jeńców”. Na swój intelektualny sposób Syme był zajadle
ortodoksyjny. Potrafił rozprawiać z niesmaczną satysfakcją o nalotach na nieprzyjacielskie
wioski, procesach i spowiedziach myślozbrodniarzy, o egzekucjach w lochach Ministerstwa
Miłości. Rozmawiając z nim należało czym prędzej odciągać go od podobnych tematów i
kierować na zawiłości nowomowy, o których umiał mówić fachowo i interesująco. Winston
odwrócił nieco głowę, żeby uniknąć badawczego spojrzenia dużych, ciemnych oczu.
- Była to udana egzekucja - stwierdził z zadowoleniem Syme. - Moim zdaniem
wiązanie nóg psuje cały efekt. Lubię widzieć, jak wierzgają. Ale najbardziej mi się podoba,
gdy na końcu wywalają języki, takie sine, że aż fioletowe! Ten moment cieszy mnie
najbardziej.
- Następny, proszę! - wrzasnęła prolka z warząchwią, odziana w biały fartuch.
Winston i Syme wsunęli tace pod kratę. Na każdą szybko wrzucono regulaminowy
obiad - blaszaną miskę różowoszarego gulaszu, pajdę chleba, kostkę sera, kubek Kawy
Zwycięstwa (bez mleka) i jedną pastylkę sacharyny.
- Tam, pod teleekranem, jest wolny stolik - powiedział Syme. - Ale po drodze weźmy
dżin.
Dżin wydano im w kubkach bez uchwytów. Przeszli przez zatłoczoną salę i zestawili
miski na stolik z metalowym blatem, na którego brzegu ktoś pozostawił kałużę rozlanego
gulaszu: ohydną płynną maź podobną do rzygowin. Winston uniósł kubek z dżinem, przez
chwilę zbierał się na odwagę, po czym jednym haustem wypił oleistą ciecz. Oczy zaszły mu
łzami, zamrugał więc kilka razy i nagle odkrył, że jest głodny. Zaczął przełykać pełne łychy
błotnistego gulaszu, w którym gdzieniegdzie pływały gąbczaste różowe sześciany,
prawdopodobnie jakiś preparat mięsny. Ani Winston, ani Syme nie odzywali się, dopóki nie
opróżnili misek. Przy stoliku na lewo i nieco z tyłu ktoś trajkotał szybko i nieprzerwanie;
przykry dźwięk, podobny do kwakania kaczki, wznosił się nad ogólny gwar.
- Jak się posuwa praca nad słownikiem? - spytał Winston usiłując przekrzyczeć hałas.
- Powoli - odparł Syme. - Zajmuję się przymiotnikami. Fascynująca rzecz!
Na wzmiankę o słowniku natychmiast się rozochocił. Odsunął miskę, w jedną
delikatną dłoń ujął pajdę chleba, w drugą kostkę sera i pochylił się nad stolikiem, żeby nie
podnosić głosu.
- Jedenaste wydanie będzie w pełni normatywne - rzekł. - Nadajemy językowi
ostateczny kształt: taki, jaki będzie miał, gdy wszyscy zaczną posługiwać się wyłącznie
nowomową. Kiedy skończymy, ty i inni będziecie musieli powtórnie jej się uczyć. Pewnie
uważasz, że naszym głównym zajęciem jest wymyślanie nowych słów. Otóż nic bardziej
błędnego! My niszczymy słowa. Setkami, i to dzień w dzień! Redukujemy język, plewimy ze
wszystkiego, co zbędne. W jedenastym wydaniu będą wyłącznie słowa, które mają zostać w
użyciu po roku dwa tysiące pięćdziesiątym.
Ugryzł potężny kęs chleba, przełknął parę razy, po czym znów zaczął perorować z
pedantycznym żarem. Jego śniada, szczupła twarz ożywiła się, a oczy straciły szyderczy
wyraz i stały się niemal rozmarzone.
- Niszczenie słów to coś pięknego. Najwięcej, oczywiście, wyrzucamy czasowników i
przymiotników, ale setki rzeczowników też są zupełnie zbędne. Usuwamy nie tylko
synonimy, lecz także wyrazy przeciwstawne. Bo jaką rację bytu mają słowa, których
znaczenie jest po prostu przeciwieństwem innych? Każde słowo zawiera w sobie swoje
przeciwieństwo. Weźmy na przykład przymiotnik „dobry”. Jeśli mamy „dobry”, po co nam
taki przymiotnik jak „zły”? „Bezdobry” wystarczy w zupełności; jest nawet o tyle lepszy, że
stanowi dokładne przeciwieństwo przymiotnika „dobry”, czego nie można powiedzieć o
„zły”. A gdy z kolei chcemy coś wzmocnić, czy ma sens stosowanie mętnych i w sumie
bezużytecznych określeń typu „wspaniały” lub „znakomity”? „Plus-dobry” adekwatnie
spełnia każdy wymóg, jeśli natomiast zachodzi potrzeba jeszcze większej emfazy, można
użyć „dwaplusdobry”. Akurat tymi formami posługujemy się już dzisiaj, lecz w swoim
ostatecznym kształcie cała nowomowa będzie taka. Z czasem pojęcie dobra i zła ograniczy się
do zaledwie sześciu słów, a naprawdę do jednego. Czyż to nie wspaniałe, Winston?
Oczywiście był to pomysł W. B. - dorzucił jakby po namyśle.
Na wzmiankę o Wielkim Bracie Winston uśmiechnął się gorliwie, lecz jakby z
przymusem. Syme natychmiast dostrzegł ten jego brak entuzjazmu.
- Nie potrafisz docenić nowomowy, Winston - powiedział niemal ze smutkiem. Nawet
kiedy piszesz, wciąż myślisz w staromowie. Czytam niekiedy artykuły, które pisujesz do „The
Times”. Nie są złe, ale to przekłady. W głębi serca wolałbyś pozostać przy staromowie, jej
mętnych i bezużytecznych odcieniach znaczeniowych. Nie pojmujesz piękna niszczenia słów.
Czy zdajesz sobie sprawę, że nowomowa jest jedynym językiem na świecie, którego
słownictwo kurczy się z roku na rok?
Winston oczywiście zdawał sobie sprawę. Bał się odezwać, bo nie ufał swojemu
głosowi, więc uśmiechnął się tylko - miał nadzieję, że przyjaźnie. Syme tymczasem ugryzł
następny kęs szarego chleba, pożuł go przez chwilę, po czym ciągnął dalej:
- Czy nie rozumiesz, że nadrzędnym celem nowomowy jest zawężenie zakresu
myślenia? W końcu doprowadzimy do tego, że myślozbrodnia stanie się fizycznie
niemożliwa, gdyż zabraknie słów, żeby ją popełnić. Każde pojęcie da się wyrazić wyłącznie
przez jedno słowo o ściśle określonym znaczeniu, natomiast wszystkie znaczenia uboczne
zostaną wymazane i zapomniane. W jedenastym wydaniu jesteśmy już bardzo blisko tego
celu. Lecz proces ten będzie postępował długo po naszej śmierci. Z roku na rok będzie coraz
mniej słów i coraz węższy zakres świadomości. Nawet teraz, oczywiście, nie ma żadnych
podstaw ani usprawiedliwień dla myślozbrodni. To jedynie kwestia samodyscypliny, regulacji
faktów. Ale w końcu technika ta stanie się zbędna. Rewolucja zwycięży ostatecznie, gdy
język osiągnie doskonałość. Nowomowa to angsoc, angsoc to nowomowa - stwierdził z
niemal mistyczną satysfakcją. - Czy przyszło ci kiedy do głowy, Winston, że najpóźniej w
roku dwa tysiące pięćdziesiątym nie będzie na ziemi ani jednego człowieka, który potrafiłby
zrozumieć taką rozmowę jak nasza?
- Oprócz… - zaczął Winston, ale się zawahał.
Zamierzał powiedzieć: „Oprócz proli”, lecz ugryzł się w język, ze strachu, że słowa te
będą poczytane za objaw nieprawomyślności. Syme jednak domyślił się, o co mu chodzi.
- Prole to nie ludzie - rzucił niedbale. - Do roku dwa tysiące pięćdziesiątego, a
przypuszczalnie wcześniej, prawdziwa
znajomość staromowy zaniknie całkowicie. Literatura przeszłości ulegnie
zniszczeniu. Chaucer, Shakespeare, Milton i Byron znani będą tylko z adaptacji na
nowomowę, nie tylko innych, a wręcz sprzecznych z oryginałami. Nawet literatura partyjna
nie uniknie zmian. I partyjne hasła. Bo jak może istnieć hasło „wolność to niewola”, skoro
zniknie pojęcie wolności? Myślenie ludzkie ulegnie przeobrażeniu. Tego, co my rozumiemy
jako myślenie, nie będzie w ogóle. Ortodoksyjność oznacza niemyślenie, brak potrzeby
myślenia. Ortodoksyjność to nieświadomość.
Słuchając tego wywodu Winston nabrał głębokiego przekonania, że Syme’a czeka
ewaporacja. Jest zbyt inteligentny. Widzi wszystko zbyt wyraźnie i mówi zbyt jasno. Partia
nie lubi takich ludzi. Pewnego dnia zniknie. Ma to wypisane na twarzy.
Winston zjadł chleb i ser. Przesunął się nieco na krześle i sięgnął po kawę. Przy
stoliku z lewej mężczyzna o nieprzyjemnym głosie trajkotał bez chwili wytchnienia. Młoda
kobieta siedząca tyłem do Winstona, zapewne sekretarka gaduły, słuchała go pilnie, gorliwie
przytakując. Od czasu do czasu dobiegały Winstona takie zwroty, jak „zgadzam się z wami
całkowicie, towarzyszu” lub „macie absolutną rację, towarzyszu”, wypowiadane naiwnym,
jeszcze dziewczęcym głosem. Mężczyzna jednak nie przerywał ani na moment, nawet kiedy
ona coś komentowała. Winston znał go tylko z widzenia, ale wiedział, że piastuje ważne
stanowisko w Departamencie Literatury. Był to gość około trzydziestki, o muskularnej szyi i
dużych ruchliwych ustach. Siedział z głową odchyloną do tyłu pod takim kątem, że jego szkła
odbijały światło, toteż zamiast oczu Winston widział dwa ślepe krążki. Zdumiewające,
lecz z potoku słów, które facet bezustannie z siebie wylewał, nie można było rozróżnić
ani jednego. Raz tylko udało się Winstonowi wyłowić zbitkę „całkowite i ostateczne
wyplenienie goldsteinizmu”, wyszczekaną tak szybko, że niemal wyplutą w jednym kawałku,
niczym odlany wiersz druku. Reszta była tylko hałasem, kwakaniem, kwa-kwa-kwa. Jednakże
mimo kłopotów ze zrozumieniem poszczególnych słów, Winston nie miał żadnych
wątpliwości co do ogólnego charakteru wywodu. Może facet potępiał Goldsteina i żądał
bardziej zdecydowanych działań przeciwko myślozbrodniarzom i sabotażystom, może
oburzał się na zbrodnicze okrucieństwo wojsk eurazjatyckich, może wychwalał Wielkiego
Brata albo bohaterów z frontu malabarskiego - nie miało to znaczenia. Cokolwiek mówił, była
to najczystsza ortodoksja, najczystszy angsoc. Wpatrzony w bezoką twarz z poruszającą się
gwałtownie szczęką, Winston miał dziwne uczucie, że obserwuje nie człowieka, lecz kukłę.
Mówił nie mózg mężczyzny, tylko jego krtań. Wydobywające się z niej dźwięki składały się
ze słów, ale nie tworzyły prawdziwej mowy; był to bezmyślny hałas, zupełnie jak kwakanie
kaczki.
Syme zamilkł na chwilę i końcem łyżki zaczął rozmazywać po stole rozlany gulasz.
Głos przy sąsiednim stoliku kwakał nieustannie, bez trudu wzbijając się nad gwar stołówki.
- Istnieje takie słowo w nowomowie - rzekł Syme - którego pewnie jeszcze nie znasz:
kwakmowa, czyli mówienie podobne do kwakania kaczki. Jest to jedno z tych ciekawych
słów, które mają dwa przeciwstawne znaczenia. W odniesieniu do wroga stanowi obelgę; w
odniesieniu do kogoś, z kim się zgadzasz, komplement.
Nie ma dwóch zdań, że Syme’a czeka ewaporacja, pomyślał znów Winston. Pomyślał
z pewnym smutkiem,. aczkolwiek dobrze wiedział, że Syme nim gardzi i bez wahania
zadenuncjowałby go jako myślozbrodniarza, gdyby tylko miał ku temu podstawy. Z Syme’em
coś było nie w porządku. Czegoś mu brakowało: rozwagi, rezerwy, zbawczej głupoty. Nie
żeby był nieprawomyślny. Wierzył w zasady angsocu, uwielbiał Wielkiego Brata, radował się
ze zwycięstw, nienawidził rewizjonistów - wszystko nie tylko szczerze, lecz także z
gorączkowym zapałem; co więcej, jego rozeznanie w aktualnej sytuacji politycznej znacznie
przewyższało wiedzę innych szeregowych członków Partii. A jednak nie cieszył się dobrą
sławą. Mówił to, co lepiej było przemilczeć, zbyt wiele czytał, przesiadywał w kawiarni Pod
Kasztanem, uczęszczanej przez malarzy i muzyków. Nie obowiązywał żaden zakaz, nawet
niepisany, odwiedzenia tego lokalu, lecz bywanie tam nie wróżyło nic dobrego. Dawni,
skompromitowani przywódcy partyjni zbierali się Pod Kasztanem często, dopóki nie objęła
ich czystka. Podobno przed wielu, wielu laty widywano tam nawet samego Goldsteina. Tak
więc los Syme’a łatwo było przewidzieć. A jednak Winston wiedział ponad wszelką
wątpliwość, że gdyby choć na sekundę obnażył przed nim swoje prawdziwe uczucia, Syme
natychmiast wydałby go Policji Myśli. Oczywiście, tak samo postąpiłby każdy; ale Syme jako
pierwszy. Lecz sama gorliwość nie wystarczy. Ortodoksyjność to nieświadomość.
Syme uniósł głowę.
- A oto i Parsons - rzucił.
Ton jego głosu niemal dopowiadał „ten zasrany kretyn”. Parsons, współlokator
Winstona z Bloku Zwycięstwa, tęgawy, średniego wzrostu blondyn o żabiej twarzy, istotnie
szedł w ich stronę, klucząc między stolikami. Jak na trzydziestopięciolatka miał już pokaźne
fałdy tłuszczu pod brodą i na biodrach, lecz jego ruchy nadal były zwinne i chłopięce.
Właściwie sprawiał tak silne wrażenie małego chłopca w powiększeniu, że choć nosił
regulaminowy kombinezon, trudno go było sobie wyobrazić w innym stroju niż granatowe
spodenki, szara koszula i czerwona chusta Kapusiów. Myśląc o nim widziało się kolana z
dołeczkami i podwinięte rękawy na pulchnych ramionach. Zresztą Parsons rzeczywiście
wkładał chętnie szorty, ilekroć tylko nadarzała się ku temu okazja - piesza wycieczka lub inna
rozrywka związana z wysiłkiem fizycznym. Przywitał Winstona i Syme’a wesołym „Czołem,
czołem!”, po czym usiadł obok, roztaczając intensywną woń potu. Jego różową twarz
pokrywały gęsto krople. Miał wręcz nieprawdopodobny dar pocenia się. W osiedlowej
świetlicy zawsze można było poznać, kiedy grał w ping-ponga, po mokrej rączce rakietki.
Syme wyjął pasek papieru z długą kolumną słów i, z kopiowym ołówkiem w ręku, zaczął je
studiować.
- Patrz, pracuje nawet w przerwie obiadowej! - zawołał Parsons, szturchając łokciem
Winstona. - Ten się przykłada, co? Powiedz, stary, nad czym tak ślęczysz? Ech, dla mnie to
pewnie i tak za mądre! Smith, stary druhu, dobrze, że cię dopadłem. Chodzi o tę dobrowolkę,
którą zapomniałeś mi dać.
- Na co tym razem? - spytał Winston, automatycznie sięgając po pieniądze.
Prawie jedną czwartą pensji pochłaniały dobrowolne składki, tak liczne, że łatwo było
w nich się pogubić.
- Na Tydzień Nienawiści. Wiesz, na fundusz osiedlowy. Jestem skarbnikiem naszego
bloku. Staramy się jak nigdy, więc będzie na co popatrzeć. Osobiście robię wszystko, żeby
Blok Zwycięstwa miał najwięcej flag na całej ulicy. Obiecałeś dwa dolary.
Winston wysupłał i wręczył mu dwa zmięte, brudne banknoty, a Parsons odnotował
kwotę w niewielkim kajecie równym, starannym pismem półanalfabety.
- I jeszcze jedno, stary. Żona powiedziała mi, że ten mój szczeniak przysolił ci
wczoraj z procy. Porządnie go obsztorcowałem. I nawet zagroziłem, że jeśli to się powtórzy,
zabiorę mu procę.
- Chyba był trochę nie w sosie, że ominęła go egzekucja - rzekł Winston.
- Cóż, bywa… Ale jak mówią, nastawienie ma słuszne, sam przyznasz. Psotne
szczeniaki, jedno i drugie, za to jakie gorliwe! W głowie im tylko Kapusie, no i wojna,
oczywiście. Wiesz, co ta moja mała zrobiła w zeszłą sobotę, kiedy poszli całą drużyną na
wycieczkę w okolice Berkhamsted? Namówiła dwie koleżanki, żeby też odłączyły się od
reszty, i przez całe popołudnie śledziły jakiegoś faceta. Szły za nim bite dwie godziny, lasem,
a gdy w końcu dotarli do Amersham, nasłały na niego patrol.
- Dlaczego? - spytał zdezorientowany Winston. Parsons zaraz mu wyjaśnił
triumfalnym tonem:
- Mała była pewna, że to szpieg. Może zrzucono go na spadochronie? Ale nie o to
chodzi. Wiesz, stary, po czym zgadła? Spostrzegła, że ma dziwne buty, jakich nigdy jeszcze
nie widziała. Więc od razu wykombinowała, że to cudzoziemiec. Smarkula ma dopiero
siedem lat, a patrz, jaka cwana!
- Co się stało z tym człowiekiem? - spytał Winston.
- Nie wiem. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby…
Uniósł ręce, jakby celował z karabinu, po czym cmoknął głośno, naśladując wystrzał.
- I bardzo dobrze - pochwalił machinalnie Syme, nie odrywając oczu od paska
papieru.
- Oczywiście, nie możemy ryzykować - przyznał z poczucia obowiązku Winston.
- Jak to mówią, trwa wojna, no nie?
Jakby na potwierdzenie tych słów z teleekranu tuż nad ich głowami rozległ się sygnał trąbki.
Tym razem nie chodziło jednak o ogłoszenie kolejnego militarnego zwycięstwa, lecz o
komunikat Ministerstwa Obfitości.
- Towarzysze! - zawołał ochoczo młodzieńczy głos. - Uwaga, towarzysze! Mamy dla
was wspaniałe nowiny! Odnieśliśmy wielki sukces na froncie produkcyjnym! Z najnowszych
kompleksowych zestawień statystycznych dotyczących produkcji artykułów konsumpcyjnych
wynika, że w porównaniu z rokiem ubiegłym stopa życiowa obywateli wzrosła aż o
dwadzieścia procent. Dziś rano w całej Oceanii odbyły się spontaniczne masowe manifestacje;
ludzie wylegli z biur, z fabryk, defilowali ulicami niosąc transparenty i wznosząc
okrzyki na cześć Wielkiego Brata, aby wyrazić mu wdzięczność za nowe, szczęśliwe życie,
jakie wiodą pod jego światłym kierownictwem. A oto niektóre z uzyskanych danych.
Artykuły żywnościowe…
Zwrot „nowe, szczęśliwe życie” powtarzał się kilkakrotnie. Należał ostatnio do
ulubionych określeń Ministerstwa Obfitości. Parsons, którego uwagę przykuł sygnał trąbki,
siedział zasłuchany, z poważną miną i z rozdziawioną gębą; nudził się, ale w budujący
sposób. Nie rozumiał przytaczanych liczb, wiedział jednak, że z jakichś względów są
powodem do radości. Wyciągnął wielką, cuchnącą faję do połowy nabitą zwęglonym
tytoniem. Tygodniowy przydział tytoniu wynosił zaledwie 100 gramów, rzadko więc kiedy
można było nabić fajkę po brzeg główki. Winston palił Papierosa Zwycięstwa, trzymając go
ostrożnie w pozycji poziomej. Zostały mu już tylko cztery, a nową kartkę mógł zrealizować
dopiero nazajutrz. Skupił się, żeby nie słyszeć gwaru rozmów, i wsłuchał w głos płynący z
teleekranu. Okazało się, że manifestowano również, by podziękować Wielkiemu Bratu za
zwiększenie przydziału czekolady do dwudziestu gramów tygodniowo. A przecież zaledwie
wczoraj, jak pamiętał Winston, nadano komunikat o zmniejszeni u przydziału do dwudziestu
gramów. Czy możliwe, że wystarczą dwadzieścia cztery godziny, aby wszyscy przełknęli to
kłamstwo? Tak, wystarczyły. Parsons przełknął je gładko, ze zwierzęcej głupoty. Bezoki
stwór przy sąsiednim stoliku przełknął je fanatycznie, z zapałem, natychmiast pałając
gwałtowną chęcią wyśledzenia, zadenuncjowania i ewaporowania każdego, kto twierdziłby,
że w ubiegłym tygodniu przydział wynosił trzydzieści gramów. Syme również - w sposób
bardziej złożony, dwójmyślowy - ale też je przełknął. Czyżby więc tylko on jeden, Winston,
obdarzony był pamięcią?
Fantastyczne dane wciąż lały się z teleekranu. W porównaniu z ubiegłym rokiem
więcej było żywności, więcej odzieży, więcej domów, więcej mebli, więcej garnków, więcej
paliw, więcej statków, więcej helikopterów, więcej książek, więcej noworodków-więcej
wszystkiego oprócz chorób, przestępstw i szaleńców. Z roku na rok, wręcz z minuty na
minutę, wszyscy i wszystko pięło się na coraz wyższe szczyty. Winston podniósł łyżkę i, tak
jak wcześniej Syme, zaczął rozmazywać nią po blacie stołu jedną z odnóg gęstniejącej kałuży
gulaszu. Rozmyślał z goryczą o materialnym poziomie życia. Czy zawsze było tak źle? Czy
jedzenie zawsze miało tak podły smak? Rozejrzał się po stołówce. Niskie, zatłoczone
pomieszczenie o ścianach szarych od dotyku niezliczonych ciał; poobijane metalowe stoły i
krzesła, ustawione tak ciasno, że wszyscy niemal stykali się łokciami; pogięte łyżki,
wyszczerbione tace, toporne białe kubki; każda powierzchnia zatłuszczona, każda szczelina
wypełniona brudem; a wszędzie zatęchła, przemieszana woń podłego dżinu, kiepskiej kawy,
kwaśnego gulaszu i nieświeżych ubrań. Ciało wzdrygało się, a kiszki skręcały na znak
protestu, któremu towarzyszyło poczucie, że człowieka wykiwano pozbawiając go czegoś, do
czego miał niezbywalne prawo. Winston nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek było
inaczej. Jak daleko sięgał pamięcią, zawsze się nie dojadało, nosiło dziurawe skarpety i łataną
bieliznę, meble były poobijane i krzywe, mieszkania niedogrzane, metro zatłoczone, domy w
rozsypce, chleb szary, kawa ohydna; herbata uchodziła za rarytas, papierosów nie
wystarczało; niczego nie można było kupić tanio i bez ograniczeń z wyjątkiem syntetycznego
dżinu. Oczywiście, im człowiekowi przybywało lat, tym gorzej to wszystko znosił, ale skoro
wzdrygał się na niewygody, brud i niedostatek, na nie kończące się zimy, lepkie od brudu
skarpety, zepsute windy, chropowate mydło, rozpadające się papierosy i obrzydliwe, dziwne
w smaku jadło, czyż nie był to właśnie znak, iż nie taki jest naturalny porządek rzeczy?
Gdyby nie istniał w pamięci genetyczny zapis o innym, lepszym życiu, czy obecny świat
wydawałby się aż tak obrzydliwy?
Znów rozejrzał się po stołówce. Niemal wszyscy byli brzydcy i tacy by pozostali,
nawet gdyby ubrać ich w co innego niż identyczne granatowe kombinezony. Na drugim
końcu sali niski mężczyzna, niezwykle podobny do pluskwy, siedział samotnie przy stoliku i
pił kawę, co rusz zerkając podejrzliwie na boki maleńkimi oczkami. Jakże łatwo jest
uwierzyć, pomyślał Winston, zwłaszcza jeśli ktoś nie rozgląda się dookoła, że typ fizyczny
uważany przez Partię za ideał - wysocy, muskularni młodzieńcy i piersiaste dziewoje,
wszystko jasnowłose, żywotne, opalone, beztroskie - istnieje, a nawet dominuje. W rzeczywistości,
o ile mógł ocenić, większość mieszkańców Pasa Startowego Jeden była drobna, ciemna
i nieurodziwa. Aż dziw, jak typ pluskwy pienił się w ministerstwach: mali, przysadziści
mężczyźni bardzo wcześnie nabierający tuszy, krótkonodzy, o chyżych, owadzich ruchach i
nalanych, nieprzeniknionych twarzach z maleńkimi oczkami. To właśnie ten typ prosperował
pod kierownictwem Partii. Komunikat Ministerstwa Obfitości zakończył się również
sygnałem trąbki; po nim rozległy się blaszane dźwięki muzyki. Parsons, w którym
bombardowanie liczbami wzbudziło niesprecyzowany entuzjazm, wyjął fajkę z ust.
- No, Ministerstwo Obfitości rzeczywiście spisało się w tym roku na medal - rzekł
kiwając z uznaniem głową. - Przy okazji, Smith, stary druhu, nie masz przypadkiem żyletki,
którą mógłbyś mi odstąpić?
- Niestety - odparł Winston. - Sam od sześciu tygodni używam tej samej.
- Trudno. Ale wolałem się upewnić.
- Przykro mi.
Kwaczący głos przy sąsiednim stoliku, na krótko uciszony przez ministerialny
komunikat, teraz wzbił się ponownie, donośny jak uprzednio. Nie wiedzieć czemu,
Winstonowi stanęła przed oczyma pani Parsons ze swoimi rzadkimi włosami i zmarszczkami
wypełnionymi kurzem. Jeszcze dwa lata, a dzieciaki zadenuncjują ją Policji Myśli. Pani
Parsons zostanie ewaporowana. Syme również. I Winston. I O’Brien. Za to Parsons ostanie się
na pewno. Tak samo bezoki stwór z głosem kaczki. Ostaną się mali urzędnicy podobni do
pluskiew, pomykający tak zwinnie labiryntem ministerialnych korytarzy. Oraz ciemnowłosa
dziewczyna z Departamentu Literatury. Zdawało mu/się, że intuicyjnie wie, kto zginie, a kto
przetrwa, chociaż nie umiałby jasno określić, jakie cechy gwarantują przetrwanie.
Nagle coś gwałtownie wyrwało go z zadumy. Dziewczyna przy sąsiednim stoliku
obróciła się nieco i popatrzyła na niego. Była to brunetka z Departamentu Literatury.
Przyglądała mu się spod oka z dziwną intensywnością. Zaledwie ich spojrzenia się spotkały,
odwróciła wzrok.
Zimny pot zrosił plecy Winstona. Poczuł dreszcz panicznego strachu. Opanował się
prawie natychmiast, lecz uporczywy niepokój pozostał. Dlaczego go obserwowała? Dlaczego
za nim chodziła? Jak na złość nie pamiętał, czy siedziała już przy tym stoliku, kiedy się
zjawił, czy usiadła tam dopiero później. W każdym razie wczoraj, podczas Dwóch Minut
Nienawiści, zajęła miejsce tuż za nim, choć było wiele wolnych krzeseł. Najprawdopodobniej
chciała sprawdzić, czy krzyczy odpowiednio głośno.
Znów pomyślał, że chyba jednak nie jest agentką Policji Myśli, ale cóż z tego, skoro
właśnie szpicle amatorzy są najbardziej gorliwi. Nie wiedział, jak długo mu się przyglądała;
mogła przecież obserwować go od pięciu minut, a nie miał pewności, czy przez cały ten czas
dostatecznie panował nad mimiką. Oddawanie się rozmyślaniom w miejscu publicznym lub w
zasięgu teleekranu było straszliwie niebezpieczne. Każdy drobiazg mógł człowieka zdradzić.
Nerwowy tik, podświadomy wyraz troski, zwyczaj mamrotania do samego siebie - cokolwiek,
co wyglądało na odstępstwo od normy i mogło sugerować, że ma się coś do ukrycia. Zresztą
niewłaściwy wyraz twarzy (na przykład niedowierzająca mina, gdy ogłaszano sukces
militarny) stanowił sam w sobie przestępstwo, na które w nowomowie istniało odpowiednie
określenie: gębozbrodnia.
Dziewczyna znów odwróciła się plecami do Winstona. Może wcale go nie śledziła;
może to czysty przypadek, że dwa dni z rzędu usiadła tak blisko. Papieros mu zgasł, położył
go więc ostrożnie na krawędzi blatu, zamierzając dopalić po pracy, o ile niechcący nie
wysypie tytoniu. Nawet jeśli dziewczyna przy sąsiednim stoliku jest agentką Policji Myśli - a
zatem nim miną trzy dni, Winstona zamkną w lochach Ministerstwa Miłości - to jeszcze nie
powód, by marnować spory niedopałek. Syme złożył i schował do kieszeni pasek papieru.
Parsons znów się odezwał:
- Czy opowiadałem ci, stary - spytał chichocząc przez zęby zaciśnięte na cybuchu
fajki - jak to kiedyś te moje zuchy podpaliły kieckę babie na bazarze, bo zobaczyły, że zawija
kiełbaski w plakat W. B.? Podkradły się od tyłu i podpaliły zapałkami! Nieźle była
poparzona! Psotne szczeniaki, co? Ale jakie cwane! Przechodzą w Kapusiach pierwszej klasy
trening, lepszy nawet niż za moich czasów. Wiesz, w co ich teraz wyposażają? W trąbki do
podsłuchiwania przez dziurkę od klucza! Moja mała przyniosła taką do domu przed paroma
dniami i wypróbowała na drzwiach do naszego pokoju; oznajmiła, że słyszy dwa razy lepiej,
niż kiedy przykłada ucho. Oczywiście, to tylko zabawka. Ale sam przyznasz, że szkoli się ich
w słusznym kierunku, nie?
W tym momencie teleekran wydał przejmujący gwizd. Był to znak, że pora wracać do
pracy. Kiedy wszyscy trzej poderwali się na nogi, by dobiec do wind, zanim zrobi się przy
nich ścisk, reszta tytoniu wysypała się z niedopałka.
6
Napisał w pamiętniku:
Wydarzyło się to trzy lata temu. Natknąłem się na nią ciemnym wieczorem w wąskiej
bocznej uliczce w pobliżu dworca kolejowego. Stała przy bramie, pod latarnią, która rzucała
tylko nikłe światło. Miała młodą twarz pokrytą grubo makijażem. To właśnie ten makijaż tak
na mnie podziałał: twarz zupełnie biała, jak maska, usta jaskrawoczerwone. Kobiety należące
do Partii nigdy się nie malują. Oprócz nas nie było nikogo, nie było też teleekranów.
Powiedziała, że dwa dolary. Więc…
Przez chwilę nie mógł pisać dalej. Zamknął oczy i przycisnął palcami powieki, żeby
wymazać obraz, który powracał w pamięci. Miał ochotę wykrzykiwać najgorsze
przekleństwa, walić głową w ścianę, przewrócić kopniakiem stół, cisnąć kałamarz przez okno
- zrobić coś gwałtownego, wywołać jakiś hałas lub nawet zadać sobie fizyczny ból, byleby
tylko zatrzeć dręczące wspomnienie.
Najgroźniejszym wrogiem człowieka, pomyślał, jest jego układ nerwowy. Napięcie
wewnętrzne może w każdej chwili ujawnić się poprzez zewnętrzne objawy. Przypomniał
sobie mężczyznę, którego widział na ulicy przed kilkoma tygodniami: był to zupełnie
zwyczajny jegomość, na oko poniżej czterdziestki, członek Partii, szczupły, dość wysoki, z
teczką w ręce. Dzieliło ich zaledwie kilka metrów, gdy nagle jakiś skurcz wykrzywił lewą
połowę twarzy tamtego. I po chwili znowu, kiedy się mijali; było to tylko drgnienie, w
dodatku szybkie jak migawka, ale najwyraźniej zupełnie mimowolne. Winston pomyślał
wtedy: dni tego biedaka są policzone. Najstraszniejsze, że gość pewno wcale nie zdawał sobie
sprawy ze swojego tiku. Jednakże największym niebezpieczeństwem było mówienie przez
sen. A Winston nie wiedział, jak się przed tym ustrzec.
Wziął głęboki oddech i znów podjął pisanie:
Więc wszedłem za nią do bramy i dałem się zaprowadzić podwórce do kuchni w
suterenie. Pod ścianą stało łóżko, a na stole przyćmiona lampa. Kobieta…
W gardle czuł suchość. Miał ochotę odplunąć. Myśląc o kobiecie z sutereny miał też
przed oczami swoją żonę, Katherine. Winston bowiem był kiedyś żonaty - i prawdopodobnie
nic się nie zmieniło, bo o ile wiedział, Katherine wciąż żyła. Znów poczuł w nozdrzach
ciepły, duszny fetor sutereny, w którym smród pluskiew i odór brudnej odzieży mieszały się z
wonią tanich perfum, obrzydliwą, lecz mimo to podniecającą, gdyż kobiety partyjne nie
stosowały żadnych pachnideł; było wręcz niewyobrażalne, by któraś mogła to uczynić. Tylko
prolki używały perfum. W jego umyśle zapach ten kojarzył się nierozerwalnie z kopulacją.
Pójście z tą kobietą stanowiło jego pierwszy występek tego typu od blisko dwóch lat.
Oczywiście obowiązywał niepisany zakaz zadawania się z prostytutkami, lecz - zebrawszy się
na odwagę - raz na pewien czas można go było złamać. Ryzykowało się wiele, ale za
zbrodnię tę nie groziła kara śmierci. Przyłapani - chyba że mieli na sumieniu coś jeszcze -
mogli się spodziewać kary pięciu lat ciężkich robót. Jeśli wiedziało się, jak uniknąć wpadki,
sprawa nie nastręczała trudności. Ubogie dzielnice roiły się od kobiet gotowych sprzedawać
swoje wdzięki. Czasami wystarczyła butelka dżinu, normalnie niedostępnego prolom. Po
cichu Partia aprobowała nawet prostytucję, jako umożliwiającą zaspokojenie popędu, który
nie dawał się całkowicie stłumić. Rozwiązłość nie przeszkadzała aż tak bardzo, o ile
uprawiano ją potajemnie, bez radości i wyłącznie z kobietami należącymi do ujarzmionej i
pogardzanej klasy. Zbrodnią niewybaczalną był stosunek pozamałżeński między członkami
Partii. Ale - choć także i do tej zbrodni z reguły przyznawali się oskarżeni podczas wielkich
czystek - trudno sobie wyobrazić, aby coś takiego naprawdę się zdarzyło.
Partia postawiła sobie za cel nie tylko powstrzymanie mężczyzn i kobiet od tworzenia
związków, nad którymi nie miałaby żadnej kontroli. Uparcie, acz skrycie, dążyła do odarcia
stosunku płciowego z wszelkiej przyjemności. Za wroga uważano nie tyle miłość, ile
zmysłowość, zarówno w małżeństwie, jak i poza nim. Każdy związek małżeński między
członkami Partii musiał zyskać akceptację specjalnej komisji i - choć nie istniał na to
specjalny paragraf - nie udzielano zgody kandydatom, którzy sprawiali wrażenie, że czują do
siebie pociąg fizyczny. Jedynym akceptowanym celem małżeństwa było płodzenie przyszłych
członków Partii. Sam stosunek płciowy należało, traktować jako coś wzbudzającego odrazę,
niczym lewatywa. Tego również nie mówiono wprost, lecz w pośredni sposób wpajano od
dzieciństwa każdemu członkowi Partii. Działały nawet takie organizacje jak Młodzieżowa
Liga Antyseksualna, które zalecały pełną wstrzemięźliwość płciową. Kobiety miano
poddawać sztucznej inseminacji (w nowomowie sztuczsem), a urodzone przez nie dzieci
wychowywać w specjalnych zakładach. Winston zdawał sobie sprawę, że projekt ten nie jest
traktowany serio, aczkolwiek pasuje do ogólnej ideologii Partii. Partia usiłowała zabić popęd
płciowy, a jeśli jej nie wychodziło, próbowała go przynajmniej spaczyć i zohydzić. Nie
rozumiał dlaczego, ale ze strony Partii wydawało mu się to naturalne. I jeśli chodzi o kobiety,
wysiłki te przynosiły pożądany rezultat.
Znów pomyślał o Katherine. Minęło dziewięć, dziesięć - blisko jedenaście lat, odkąd
się rozstali. To dziwne, jak rzadko o niej myślał. Na długie tygodnie zapominał o tym, że jest
żonaty. Byli razem tylko przez piętnaście miesięcy. Partia nie zezwalała na rozwody, ale
małżeństwa bezdzietne na ogół zachęcano do separacji.
Katherine była prostą jak trzcina, wysoką, jasnowłosą dziewczyną o wspaniałych
ruchach. Miała śmiałą, pociągłą twarz, która wydawała mu się uduchowiona - czysta iluzja,
gdyż zaraz na samym początku małżeństwa Winston doszedł do wniosku, że ma do czynienia
z najgłupszym, najprymitywniejszym i najbardziej pustym umysłem, z jakim dotąd się
zetknął. Chociaż może wynikało to po prostu stąd, że poznał Katherine lepiej niż kogokolwiek.
Głowę miała nabitą wyłącznie partyjnymi sloganami i zdolna była przełknąć każdą,
dosłownie każdą bzdurę wymyśloną przez Partię. W myślach przezywał ją ludzkim
gramofonem. Ale zniósłby jej towarzystwo, gdyby nie jedno - ich życie płciowe.
Ledwo jej dotknął, wzdrygała się i sztywniała. Obejmując ją czuł się tak, jakby
obejmował drewnianą kukłę z ruchomymi kończynami. Najdziwniejsze, że nawet gdy leżał w
jej ramionach, miał wrażenie, iż równocześnie odpycha go z całej siły. Uczucie to
wywoływała sztywność jej członków, gdyż Katherine leżała z zamkniętymi oczami, ani się
nie opierając, ani nie współuczestnicząc, lecz jakby biernie wszystko znosząc. Ich zbliżenia
były nieprawdopodobnie żenujące, a z czasem stały się po prostu okropne. Ale mimo
wszystko Winston wytrzymałby z żoną, gdyby się tylko zgodziła, by żyli w celibacie.
Jednakże, ku jego zdumieniu, ta propozycja okazała się dla niej nie do przyjęcia.
Oświadczyła, że muszą mieć dziecko. Tak więc powtarzali ten sam przykry rytuał regularnie
raz na tydzień, chyba że akurat było to niemożliwe. Katherine nawet przypominała mu rano o
czekającym ich akcie jak o czymś, co trzeba wykonać wieczorem i czego nie wolno
zaniedbać. Posługiwała się dwoma określeniami. Pierwsze to „produkowanie dziecka”, a
drugie „nasz obowiązek wobec Partii” (tak jest, używała dokładnie tych słów!). Wkrótce
Winston z coraz większym lękiem oczekiwał wyznaczonego dnia. Na szczęście Katherine nie
zaszła w ciążę i w końcu zgodziła się zrezygnować z dalszych prób, a niedługo potem rozstali
się na dobre.
Winston westchnął cicho, po czym znów ujął pióro i napisał:
Kobieta rzuciła się na lóżko i natychmiast bez żadnych ceregieli, najbardziej
ordynarnym, wstrętnym gestem, jaki sobie wyobrazić, zadarła spódnicę. Wówczas ja…
Ujrzał siebie, jak stoi w bladym świetle lampy, wciągając w nozdrza woń pluskiew i
tandetnych perfum, ogarnięty poczuciem klęski i urażonej godności, co nawet tam, w
suterenie, wiązało się z myślą o białym ciele Katherine, obróconym w bryłę lodu przez
hipnotyczną moc Partii. Dlaczego wszystko musiało zawsze źle się kończyć? Dlaczego,
zamiast tych obmierzłych szamotanin powtarzających się w kilkuletnich odstępach, nie mógł
mieć kobiety, którą by kochał? Ale prawdziwy romans nie mieścił się w głowie. Kobiety
partyjne były wszystkie takie same. Czystość seksualną miały zakorzenioną równie głęboko
jak lojalność wobec Partii. Poprzez umiejętne wczesne warunkowanie, przez gry i zimne
prysznice, poprzez bzdury, które wpajano im w szkole, w Kapusiach i w Lidze Młodych,
przez wykłady, pochody, piosenki, skandowanie haseł i wojskową muzykę udawało się
stłumić w nich popęd naturalny. Rozum podpowiadał mu, że muszą istnieć wyjątki, lecz serce
nie chciało w to wierzyć. Wszystkie znane mu kobiety były nie do zdobycia, tak jak tego
oczekiwała od nich Partia. Bardziej jeszcze niż miłości pragnął obalić ten mur cnoty, choćby
tylko raz w życiu. Udane spółkowanie było buntem. Pożądanie równało się myślozbrodni.
Nawet rozbudzenie Katherine, jego własnej żony, oznaczałoby występek przeciwko Partii,
gdyby mu się powiodło.
Ale musiał dokończyć swoją opowieść. Napisał:
Wówczas ja podkręciłem lampę. Kiedy ujrzałem kobietę w świetle…
Niewielki płomień lampy naftowej, kiedy rozbłysł w półmroku, wydał się niezwykle
jasny. Winston dopiero teraz mógł się dobrze przyjrzeć kobiecie. Postąpił krok w jej stronę i
przystanął, ogarnięty pożądaniem i lękiem. Był boleśnie świadom ryzyka, które podjął
przychodząc tutaj. Istniało duże prawdopodobieństwo, że patrol złapie go, kiedy będzie
wychodził; bardzo możliwe, że policjanci już czekają za drzwiami. I tak go zwiną; nie może
więc wyjść, nie zrobiwszy tego, po co wszedł…!
Musiał to napisać, musiał wyznać. Otóż w świetle zobaczył nagle, że kobieta jest
stara. Warstwa makijażu na jej twarzy była tak gruba, że mogła pęknąć niczym tekturowa
maska. Widział włosy kobiety poprzetykane siwizną, lecz co najokropniejsze, gdy rozchyliła
usta, ujrzał tylko czarną, jamę. Prostytutka w ogóle nie miała zębów.
Nabazgrał szybkim, niestarannym pismem:
Kiedy ujrzałem kobietę w świetle, przekonałem się, że to stara baba, przynajmniej
pięćdziesięcioletnia. Lecz nic nie mogło mnie powstrzymać: zrobiłem to, po co tam
poszedłem.
Znów przycisnął palce do oczu. Wreszcie napisał wszystko, ale wcale mu nie ulżyło.
Terapia nie odniosła skutku. Wciąż miał ochotę wrzeszczeć i kląć na całe gardło.
Jeśli jest jakakolwiek nadzieja, napisał Winston, spoczywa w prolach.
Jeśli jest jakakolwiek nadzieja, musi spoczywać w prolach, bo tylko pośród nich, w
tej kotłującej się, lekceważonej masie stanowiącej 85% mieszkańców Oceanii, może się
zrodzić siła zdolna obalić Partię. Partii nie sposób zniszczyć od wewnątrz. Jej wrogowie, o ile
w ogóle istnieją, nie tylko nie potrafią się zjednoczyć, lecz także rozpoznawać. Nawet jeśli
legendarne Braterstwo nie jest wyłącznie fikcją, trudno sobie wyobrazić, aby więcej niż
dwóch lub trzech jego członków mogło spotykać się naraz. Wyrazem buntu było
porozumiewawcze spojrzenie, modulacja głosu, albo - co najwyżej - szeptem wypowiedziane
słowo. Ale prole, gdyby tylko stali się świadomi własnej siły, nie musieliby spiskować.
Wystarczyłoby, aby się podnieśli i otrząsnęli, niczym koń strącający muchy. Gdyby zechcieli,
już jutro mogliby roznieść Partię w pył. Przecież chyba musi im to przyjść do głowy prędzej
czy później! A jednak…
Przypomniał sobie, jak pewnego razu szedł rojną ulicą, gdy naraz potężny krzyk setek
głosów - kobiecych głosów - buchnął z bocznej alejki nieco przed nim. Był to potężny,
przeraźliwy krzyk rozpaczy i wściekłości, głębokie, głośne „Och-o-o-o-och”, które
wstrząsnęło powietrzem niczym bicie dzwonu. Serce kołatało mu mocniej. „Zaczęło się! -
pomyślał. - Wybuchł bunt! Prole wreszcie zrzucają więzy!”. Kiedy dotarł do rogu, ujrzał
tłum, jakieś dwieście lub trzysta kobiet tłoczących się wokół straganów ulicznego kiermaszu,
z twarzami tak przygnębionymi jak twarze pasażerów tonącego statku. Lecz w tej samej
chwili wspólna rozpacz rozpadła się na dziesiątki pojedynczych kłótni. Okazało się, że na
jednym straganie sprzedawano rondle, nędzne i z blachy cienkiej jak papier, ale i tak cenne,
gdyż wszelkiego rodzaju garnki i sprzęty kuchenne były z trudem osiągalne. Teraz zapas się
nagle skończył. Kobiety, które zdołały dokonać zakupu, popychane i potrącane przez resztę,
usiłowały odejść ze swoją zdobyczą, podczas gdy dziesiątki innych tłoczyły się wokół
straganu, oskarżając sprzedawcę o kumoterstwo i ukrywanie towaru. Znów rozległy się
wrzaski. Dwie tłuste baby, jedna strasznie rozczochrana, uczepiły się blaszanego rondla i
próbowały wyrwać go sobie z rąk. Przez chwilę walczyły zajadle, aż nagle odpadł uchwyt.
Winston obserwował je z niesmakiem. A jednak, przez moment, z jakąż przerażającą mocą
brzmiał krzyk zaledwie dwustu gardeł! Dlaczego prole nigdy nie krzyczą tak głośno o czymś
naprawdę istotnym? Zanotował:
Dopóki nie połączy ich świadomość, nigdy są nie zbuntują; dopóki są nie zbuntują, nie
staną się świadomi.
To zdanie, pomyślał, wygląda jak żywcem przepisane z partyjnego podręcznika. Partia
oczywiście utrzymywała, że wyzwoliła proli. Przed Rewolucją byli okrutnie ciemiężeni przez
kapitalistów, głodzono ich i karano chłostą, kobiety zmuszano do pracy w kopalniach węgla
(co prawda nadal w nich pracowały), a dzieci w wieku lat sześciu sprzedawano do fabryk.
Równocześnie jednak, zgodnie z zasadami dwójmyślenia, Partia nauczała, że prole są
gatunkiem z natury podlejszym, i należy - niczym zwierzęta - przymuszać ich do
posłuszeństwa za pomocą pewnych nieskomplikowanych metod. W sumie bardzo mało
wiedziano o prolach. Ale więcej nie trzeba było wiedzieć. Jak długo rozmnażali się i
pracowali, nikogo nie obchodziło, co robią poza tym. Pozostawieni sobie, niczym bydło
puszczone samopas na równinach Argentyny, powrócili do naturalnego dla nich stylu życia,
odziedziczonego po przodkach. Rodzili się, wyrastali w rynsztokach, w wieku dwunastu lat
szli do pracy, następnie przeżywali krótki okres rozkwitu urody i zmysłowości, w wieku lat
dwudziestu żenili się, około trzydziestki wkraczali w wiek średni, a umierali na ogół około
sześćdziesiątki. Ciężka praca fizyczna, prowadzenie domu i wychowywanie dzieci, sprzeczki
z sąsiadami, filmy, piłka nożna, piwo, a przede wszystkim hazard zamykały ich horyzont
myślowy. Utrzymanie proli w ryzach nie nastręczało trudności. Krążyła wśród nich garstka
agentów Policji Myśli, rozprzestrzeniając fałszywe pogłoski oraz identyfikując i usuwając
nieliczne jednostki, które uważano za potencjalnie groźne, lecz nie czyniono nic, by
wszczepić im ideologię Partii. Było rzeczą wręcz niepożądaną, aby prole mieli zdecydowane
poglądy polityczne. Wymagano od nich jedynie prymitywnego patriotyzmu, do którego
można się było odwołać narzucając im wydłużony czas pracy lub zmniejszone racje
żywnościowe. I nawet gdy wyrażali niezadowolenie, co się czasami zdarzało, nie prowadziło
to do niczego, ponieważ żyli w nieświadomości politycznej i koncentrowali się wyłącznie na
drobnych, pojedynczych bolączkach. Większe zło i jego przejawy niezmiennie umykały ich
uwadze. Niewielu proli miało w domach teleekrany. Nawet policja obywatelska rzadko
wtrącała się w ich sprawy. W Londynie przestępczość osiągnęła zastraszające rozmiary: roiło
się od złodziei, rzezimieszków, prostytutek, handlarzy narkotyków i aferzystów wszelkiego
autoramentu, ale ponieważ ich działalność ograniczała się do świata proli, nie uważano tego
za istotne. W kwestiach obyczajowych pozwalano masom przejmować wzory przodków. Nie
narzucano im partyjnej wstrzemięźliwości płciowej. Za rozwiązłość nie groziły kary, rozwody
były dozwolone. Przypuszczalnie zezwolono by/im nawet na odbywanie praktyk religijnych,
gdyby wyrazili taką potrzebę lub chęć. Byli poza zasięgiem podejrzeń. Jak to ujmowało jedno
z haseł Partii: „Prole i zwierzęta są wolne”.
Winston opuścił rękę i ostrożnie podrapał owrzodzoną nogę. Znów go swędziła. W
jego rozważaniach wciąż powracał problem niemożności dowiedzenia się, jak naprawdę
wyglądało życie przed Rewolucją. Wyjął z szuflady szkolny podręcznik historii, pożyczony
od pani Parsons, i przepisał do pamiętnika następujący fragment:
W dawnych czasach, przed sławną Rewolucją, Londyn nie był tym pięknym miastem,
które znamy dzisiaj. Był ponurym siedliskiem brudu i nędzy, w którym większość ludzi
chodziła głodna, a setki i tysiące biedaków nie tylko nie miały butów, lecz, nawet dachu nad
głową. Dzieci w waszym wieku musiały pracować przez, dwanaście godzin na dobę u
okrutnych mocodawców, którzy bili je batami, jeśli pracowały zbyt wolno, karmili zaś
wyłącznie suchymi skórkami od chleba i wodą. Pośród tej strasznej nędzy stało kilka
ogromnych, wspaniałych domów. Mieszkali w nich bogacze, często obsługiwani aż przez
trzydziestu służących. Ci bogacze nabywali się kapitalistami. Byli to tłuści, obmierzli ludnie o
srogich obliczach, tacy jak ten że pojęcia na sąsiedniej stronie. Widzicie, że ubrany jest w
długą czarną kurtkę, zwaną surdutem, oraz dziwaczny, lśniący kapelusz podobny do rury od
pieca, zwany cylindrem. Tak właśnie wyglądały mundury kapitalistów i nikt inny nie mógł
ich nosić. Cały świat nalegał do kapitalistów, a reszta ludzkości była ich niewolnikami.
Kapitaliści posiadali wszystką ziemię, wszystkie domy, wszystkie fabryki i wszystkie
pieniądze. Jeśli ktoś był im nieposłuszny, mogli go wtrącić do więzienia albo pozbawić pracy
i zagłodzić na śmierć. Kiedy zwykły człowiek zwracał się do kapitalisty, musiał zdejmować z
głowy czapkę, płaszczyć się przed nim, kłaniać i tytułować go „jaśnie wielmożnym panem”.
Przywódca wszystkich kapitalistów nazywał się król i…
Na pamięć znał resztę wywodu. Dalej była mowa o biskupach w szatach z
batystowymi rękawami, o sędziach w gronostajach, o pręgierzu, dybach, kieratach
poruszanych siłą ludzkich mięśni, o karze chłosty, o obiadach inauguracyjnych burmistrzów
Londynu i zwyczaju całowania papieża w duży palec u nogi. Istniało też coś zwanego ius
primae noctis, choć nie sądził, aby wspominano o tym w podręczniku dla dzieci. Tak zwało
się prawo pozwalające każdemu kapitaliście sypiać ze wszystkimi kobietami zatrudnionymi w
jego fabryce.
Jak tu stwierdzić, co z tego jest kłamstwem? Mogło być prawdą, że przeciętnemu
człowiekowi wiodło się obecnie lepiej niż przed Rewolucją. Jedynym dowodem przeciw był
niemy protest własnego ciała, instynktowna pewność, że warunki, w jakich się żyje, są
nieznośne i kiedyś musiały być inne. To nie okrucieństwo i poczucie lęku najpełniej
charakteryzowały współczesność, lecz ubóstwo, obskurność i apatia. Wystarczyło się
rozejrzeć, aby stwierdzić, iż życie nie tylko nie przypomina kłamstw lejących się potokami z
teleekranu, lecz także odbiega daleko od partyjnego ideału. Codzienność, nawet dla członków
Partii, składała się w przeważającej mierze z zajęć apolitycznych i neutralnych, takich jak
ślęczenie za biurkiem, tłoczenie się w metrze, cerowanie dziurawych skarpet, oszczędzanie
niedopałków i próby wycyganienia od znajomych pastylki sacharyny. Ideał, do którego
dążyła Partia, cechowały rozmach, monstrualność i połysk: był to świat ze stali i betonuj
świat gigantycznych maszyn i straszliwej broni, świat wojowników i fanatyków maszerujących
naprzód noga w nogę, identycznie myślących i skandujących te same hasła, wiecznie
zapracowanych, walczących, triumfujących i szpiegujących się wzajem - trzysta milionów
obywateli o jednej twarzy. Tymczasem na rzeczywistość składały się żałosne, sypiące się
miasta, których ulice przemierzali niedożywieni ludzie w przemakających butach, ludzie z
odrapanych dziewiętnastowiecznych czynszówek cuchnących gotowaną kapustą i
pozatykanymi ustępami. Winston ujrzał w wyobraźni panoramę Londynu - jedną ogromną
ruinę, miasto miliona śmietników, a na jego tle postać pani Parsons, kobiety o pomarszczonej
twarzy i rzadkich włosach, bezskutecznie usiłującej przepchać rurę odpływową.
Znów podrapał się w kostkę. Dzień w dzień i noc w noc lały się z teleekranu, aż uszy
puchły, dane statystyczne dowodzące, że obecnie ludzie mają więcej żywności, więcej
odzieży, więcej rozrywek i lepsze domy - że żyją dłużej, pracują krócej, są roślejsi, zdrowsi,
silniejsi, szczęśliwsi, inteligentniejsi i bardziej wykształceni niż ludzie pięćdziesiąt lat temu.
Nie sposób było się przekonać, czy choćby jedna z tych informacji jest prawdziwa. Partia
twierdziła na przykład, iż analfabetyzm wśród dorosłych proli spadł do 60%, podczas gdy
przed Rewolucją wynosił aż 85 %; współczynnik śmiertelności niemowląt zmalał do 160 na
1000 urodzeń, podczas gdy przed Rewolucją wynosił 300 - i tak dalej. Przypominało to jedno
równanie z dwiema niewiadomymi. Mogło się okazać, że dosłownie każde zdanie w
podręcznikach historii, nawet dotyczące spraw bezspornych, jest od początku do końca
zmyślone. Równie dobrze mogło przecież nigdy nie istnieć żadne prawo ius primae noctis,
żadna istota zwana kapitalistą, żadne nakrycie głowy zwane cylindrem.
Wszystko rozmywało się we mgle. Przeszłość wymazywano, o fakcie wymazania
zapominano, i kłamstwo stawało się prawdą. Tylko raz w życiu - i, co najistotniejsze, po
całym wydarzeniu - miał w ręku konkretny, namacalny dowód fałszerstwa. Trzymał go w
palcach przez trzydzieści sekund. Zdarzyło się to chyba w 1973 roku - w każdym razie mniej
więcej wtedy, gdy rozstał się z Katherine. Ale znacząca data była o siedem czy osiem lat
wcześniejsza.
Cała historia rozpoczęła się w połowie lat sześćdziesiątych, w okresie wielkich
czystek, kiedy to raz na zawsze rozprawiono się z faktycznymi przywódcami Rewolucji. Do
roku 1970 nie ostał się żaden oprócz Wielkiego Brata. Wszystkich zdemaskowano jako
zdrajców i kontrrewolucjonistów. Goldstein zbiegł i gdzieś się ukrywał; z innych część po
prostu znikła, a większość została stracona po jawnych pokazowych procesach, na których
wszyscy przyznali się do zarzucanych im zbrodni. Wśród garstki ocalałych znajdowali się
trzej działacze o nazwiskach Jones, Aaronson i Rutherford. Aresztowano ich chyba w 1965
roku. Jak to się często zdarzało, zniknęli na rok albo dłużej; nikt nie wiedział, czy jeszcze
żyją, kiedy nagle pojawili .się na sali sądowej, aby - zgodnie z przyjętą praktyką - złożyć
inkryminujące ich samych zeznania. Przyznali się do wchodzenia w konszachty z wrogiem (w
owym czasie, podobnie jak teraz, wrogiem była Eurazja), sprzeniewierzenia funduszy
państwowych, zamordowania wielu wybitnych członków Partii, spiskowania przeciwko
kierownictwu Wielkiego Brata na długo przed wybuchem Rewolucji oraz do prowadzenia
akcji sabotażowej, w wyniku której setki tysięcy osób poniosły śmierć. Po tej spowiedzi
amnestionowano ich, przyjęto z powrotem do Partii i przydzielono im ważne na pozór
stanowiska, faktycznie będące tylko synekurami. Po kolei napisali do „The Times” sążniste,
łzawe artykuły, w których roztrząsali przyczyny swojej zdrady i obiecywali naprawić
wyrządzone zło.
W jakiś czas później Winston ujrzał wszystkich trzech w kafejce Pod Kasztanem.
Pamiętał lękliwą fascynację, z jaką przypatrywał się im kątem oka. Byli o wiele starsi od
niego - relikty dawnego świata, właściwie ostatnie legendarne postacie z wczesnych,
bohaterskich lat Partii - i wciąż otoczeni lekko tylko zmurszałym nimbem sławy jako
uczestnicy walki podziemnej i wojny domowej. Winstonowi zdawało się - choć już wówczas
fakty i daty traciły ostrość - że znał ich nazwiska znacznie wcześniej, niż usłyszał o Wielkim
Bracie. Ale byli również zbrodniarzami, wrogami, pariasami, których nie powinna ominąć
likwidacja w ciągu najbliższego roku, może dwóch lat. Nikt, kto raz wpadł w ręce Policji
Myśli, nie uchodził z życiem. Byli trupami czekającymi na odesłanie do grobu.
Sąsiednie stoliki stały puste. Nawet samo przebywanie w pobliżu takich ludzi było
głupotą. Siedzieli w milczeniu nad szklankami dżinu zaprawionego goździkami, specjalnością
lokalu. Największe wrażenie zrobił na Winstonie wygląd Rutherforda. Był to niegdyś głośny
karykaturzysta, którego jadowite rysunki pomogły rozbudzić świadomość mas jeszcze przed
Rewolucją. Nawet teraz ukazywały się z rzadka w „The Times”. Jednakże te obecne, mimo iż
stanowiły kontynuację dawnego stylu Rutherforda, były dziwnie martwe i nieprzekonujące.
Wciąż powtarzały się w nich te same oklepane motywy: rudery, głodujące dzieci, walki
uliczne i kapitaliści w cylindrach, z którymi nie rozstawali się nawet na barykadach -
nieustająca, beznadziejna próba powrotu do przeszłości. Rutherford był monstrualnych
rozmiarów człowiekiem z grzywą siwych, pozlepianych włosów, worami pod oczyma, o
twarzy poznaczonej bruzdami i grubych, murzyńskich wargach. Kiedyś musiał odznaczać się
niesamowitą siłą, lecz teraz jego potężne ciało garbiło się, wybrzuszało, rozlewało i rozłaziło
na wszystkie strony. Patrząc na niego trudno się było oprzeć wrażeniu, że zaraz cały się
rozpadnie niczym zwietrzały odłam skalny.
Dochodziła godzina piętnasta; spokojna pora. Winston nie pamiętał już, dlaczego
znalazł się w kafejce tak wcześnie. Lokal był prawie pusty. Z teleekranów sączyła się jakaś
metaliczna muzyka. Trzej mężczyźni siedzieli w rogu sali, niemal bez ruchu i nie odzywając
się słowem. Kelner, nie proszony, podał im nowe szklanki dżinu. Przed sobą mieli
szachownicę z rozstawionymi figurami, ale dotąd nie rozpoczęli partii. Wtem coś dziwnego
stało się z teleekranem i trwało chyba z pół minuty. Zmieniła się nie tylko melodia, ale także
charakter muzyki. Wkradła się w nią - aż trudno to opisać - jakaś dziwaczna, fałszywa,
skrzecząca i szydercza nuta, dosłownie ociekająca żółcią, po czym jakiś głos zaśpiewał:
Pod konarami kasztana
Pan sprzedał mnie, a ja pana;
Ich pogrzebano, a my od rana
Pod konarami kasztana.
Trzej mężczyźni ani drgnęli. Ale gdy Winston znów zerknął na zniszczoną twarz
Rutherforda, zobaczył, że jego oczy są mokre od łez. I dopiero teraz dostrzegł, i aż się
wzdrygnął, choć nie wiedział dlaczego, iż Aaronson i Rutherford mają złamane nosy.
Niedługo potem wszystkich trzech znów aresztowano. Podobno natychmiast po
zwolnieniu zaczęli od nowa spiskować. W trakcie drugiego procesu raz jeszcze przyznali się
do swoich dawnych zbrodni i do całego szeregu świeżo popełnionych. Zostali straceni, a ich
los odnotowano w partyjnych kronikach jako ostrzeżenie dla przyszłych pokoleń. Mniej
więcej pięć lat później, w 1973 roku, rozwijając rulon dokumentów, który wypadł na jego
biurko z rury pneumatycznej, Winston znalazł wśród nich zwitek papieru; ktoś najwyraźniej
dołączył go do innych, a później zapomniał usunąć. Jedno spojrzenie wystarczyło, aby
Winston uświadomił sobie wagę odkrycia. Była to połowa strony wyrwanej z numeru „The
Times” sprzed dziewięciu lat - górna połowa, a więc opatrzona datą - na której widniało
zdjęcie delegacji przebywającej w Nowym Jorku w związku z jakąś partyjną uroczystością.
W samym środku grupy stali Jones, Aaronson i Rutherford. Nie mogło być mowy o pomyłce;
zresztą podpis pod zdjęciem wymieniał ich nazwiska.
Niezwykłość dokumentu polegała na tym, że podczas obu procesów wszyscy trzej
zeznali, iż akurat tego dnia byli na terytorium Eurazji. Z tajnego lotniska w Kanadzie polecieli
na Syberię, gdzie spotkali się z członkami Sztabu Generalnego Armii Eurazjatyckiej i
zdradzili im ważne tajemnice wojskowe. Data utkwiła Winstonowi w pamięci, gdyż właśnie
w ów dzień wypadało letnie przesilenie; te same informacje znalazły się zapewne w
dziesiątkach innych źródeł. Wniosek nasuwał się jeden: zeznania były fałszywe.
To, samo w sobie, trudno uznać za rewelację. Winston dawno już przestał wierzyć, że
ludzie likwidowani podczas czystek naprawdę popełnili zarzucane im zbrodnie. Ale po raz
pierwszy miał w ręku namacalny dowód: skrawek zniszczonej przeszłości, który - podobnie
jak skamielina znaleziona w niewłaściwej warstwie geologicznej może obalić naukową teorię
- wystarczyłby, aby zniszczyć Partię, gdyby jakimś cudem udało się go ogłosić i wytłumaczyć
światu jego sens.
Nie przerwał pracy. Ledwo ujrzał zdjęcie i zdał sobie sprawę z jego wagi, natychmiast
przykrył je kartką papieru. Na szczęście, kiedy rozwijał skrawek przed teleekranem, trzymał
go do góry nogami.
Oparł notatnik na kolanie i odsunął krzesło do tyłu, żeby znaleźć się jak najdalej od
teleekranu. Utrzymanie nieprzeniknionego wyrazu twarzy nie nastręczało specjalnych
trudności; nad oddechem też umiał panować, choć wymagało to pewnego wysiłku; nie
potrafił jednak zwolnić przyspieszonego bicia serca, a wiedział, że teleekran jest dostatecznie
czuły, aby je wychwycić. Odczekał dziesięć minut, cały czas cierpiąc katusze z obawy, że
nagle wydarzy się coś, co go zdradzi - na przykład nagły przeciąg zdmuchnie papiery z
biurka. Po czym zgarnął zdjęcie, nie oglądając go więcej, wraz z jakimiś brudnopisami i
wrzucił do luki pamięci. Minutę później prawdopodobnie obróciło się w popiół.
Wydarzyło się to dziesięć czy jedenaście lat temu. Dziś najpewniej zachowałby
zdjęcie. Dziwne, ale fakt, że trzymał je w palcach, nadal wydawał mu się istotny, choć
zarówno zdjęcie, jak i to, co przedstawiało, były jedynie odległym wspomnieniem. Czyż pięść
Partii słabiej zaciskała się na przeszłości tylko dlatego, że pewien zniszczony już dowód
istniał przed laty?
Dziś zdjęcie, nawet gdyby udało się je wydobyć jakoś z popiołów, mogło nie stanowić
żadnego dowodu. Już wówczas, kiedy dokonał swojego odkrycia, Oceania nie prowadziła
wojny z Eurazją, a zatem według obowiązującej wersji trzej straceni działacze niewątpliwie
zdradzili tajemnice swojej ojczyzny agentom Wschódazji. Od tego czasu nastąpiły kolejne
zmiany sojuszy - dwie, trzy, sam nie był pewien ile. Zeznania, zapewne każdorazowo
przerabiano, aż w końcu rzeczywiste fakty i daty straciły jakiekolwiek znaczenie. Przeszłość
nie tylko się zmieniała, lecz zmieniała się nieustannie. Uczucie pogrążenia się w koszmarze
potęgowała w Winstonie niemożność zrozumienia dlaczego podjęto się tego gigantycznego
szalbierstwa. Natychmiastowe korzyści płynące z fałszowania przeszłości były ewidentne,
lecz zasadnicza przyczyna fałszerstw pozostawała dla niego zagadką. Znów ujął pióro i
napisał:
Rozumiem JAK; nie rozumiem DLACZEGO
Zaczął się zastanawiać, zresztą nie po raz pierwszy, czy przypadkiem nie postradał
zmysłów. Może wariat to po prostu członek jednoosobowej mniejszości. Niegdyś oznaką
szaleństwa było upieranie się, że ziemia obraca się wokół słońca; dziś wiara, że przeszłość
jest niezmienna. Może tylko on jeden wierzył w niezmienność przeszłości; jeśli tak, był
wariatem. Myśl ta nie sprawiła mu specjalnej przykrości - bardziej się lękał tego, że może nie
mieć racji.
Wziął do ręki szkolny podręcznik historii i popatrzył na portret Wielkiego Brata na
frontyspisie. Z miejsca przeszył go hipnotyzujący wzrok wodza. Miał wrażenie, jakby
miażdżyła go potworna siła, jakby coś wdzierało się do jego mózgu, napawało ogłupiającym
lękiem, niemal zmuszało do odrzucenia świadectwa zmysłów. Pewnego dnia Partia ogłosi, że
dwa i dwa to pięć, i wszyscy będą musieli w to uwierzyć. Prędzej czy później właśnie do tego
dojdzie; taki krok był logicznym następstwem dotychczasowej linii. Ideologia Partii negowała
pośrednio nie tylko świadectwo zmysłów, lecz samo istnienie świata zewnętrznego. Za
największą herezję uznawano zdrowy rozsądek. Najbardziej przerażało nawet nie to, że mogą
zabić człowieka za odmienność poglądów, lecz że mogą mieć rację. Bo przecież skąd
naprawdę wiadomo, że dwa i dwa to cztery? Lub że istnieje siła grawitacji? Albo że
przeszłość jest niezmienna? Jeśli zarówno przeszłość, jak i świat zewnętrzny istnieją
wyłącznie w naszym umyśle, a umysł można kontrolować - co wtedy?
Ależ nie! Nagle w Winstona wstąpiła nowa otucha. Twarz O’Briena, nie przywołana
żadnymi skojarzeniami, stanęła mu w myślach. Czuł, z większą pewnością niż dotychczas, że
O’Brien jest jego sprzymierzeńcem. Pisał dla O’Briena - do O’Briena: pamiętnik był jakby nie
kończącym się listem, którego nikt nigdy nie przeczyta, lecz fakt, że adresowany jest do
konkretnej osoby, wpływa na jego kształt.
Partia żądała, aby odrzucić świadectwo własnych oczu i uszu. Taki był jej
podstawowy, najważniejszy rozkaz. Winstona ogarnęło przygnębienie na myśl o zwróconej
przeciwko niemu ogromnej potędze Partii, o łatwości, z jaką każdy partyjny intelektualista
pokonałby go w dyspucie, posługując się subtelnymi argumentami, których on nie potrafiłby
nawet zrozumieć, a cóż dopiero odeprzeć. A jednak miał słuszność! To oni byli w błędzie, nie
on. Należy bronić tego, co oczywiste i prawdziwe, mniejsza, że naiwne. Truizmy nie kłamią,
na nich należy się opierać! Realny świat istnieje, jego prawa się nie zmieniają. Kamienie są
twarde, woda jest mokra, przedmiot nie podtrzymywany spada w kierunku środka ciężkości
Ziemi. Z poczuciem, że zwraca się do O’Briena i że zapisuje niezmiernie ważny aksjomat,
zanotował:
Wolność oznacza prawo do twierdzenia, że dwa i dwa to cztery. Z niego wynika
reszta.
8
Z jakiejś klatki schodowej wydobywał się na ulicę zapach palonej kawy - prawdziwej
kawy, nie Kawy Zwycięstwa. Winston zatrzymał się mimo woli. Przez kilka sekund znów
przebywał w na pół zapomnianym świecie dzieciństwa. Potem drzwi zatrzasnęły się z hukiem
i zapach znikł tak raptownie jak urywa się dźwięk.
Winston przemaszerował ulicami kilka kilometrów i owrzodzona noga dokuczała mu
coraz silniej. Po raz drugi w ciągu trzech tygodni nie poszedł wieczorem do świetlicy
osiedlowej - nierozważny krok, gdyż na pewno dokładnie sprawdzano, kto jest obecny.
Uważano, że członek Partii nie powinien mieć wolnego czasu i dopóki nie położy się spać,
ani chwili przebywać sam. Kiedy nie pracował, nie jadł lub nie spał, miał obowiązek
uczestniczyć w życiu zbiorowym swojej społeczności; robienie czegokolwiek, co zdradzało
zamiłowanie do samotnictwa - choćby pójście na spacer w pojedynkę - uchodziło za
niebezpieczne. Nawet istniał na to w nowomowie odpowiedni termin: sobizm, oznaczający
skłonność do indywidualizmu i ekscentryczności. Ale tego popołudnia, gdy Winston wyszedł
z ministerstwa, skusiło go wonne kwietniowe powietrze. Niebo miało cieplejszy odcień
błękitu niż kiedykolwiek w tym roku i nagle myśl o długim wieczorze w hałaśliwej świetlicy,
o uczestniczeniu w nudnych, męczących grach i słuchaniu odczytów w sztucznej atmosferze
koleżeństwa podsycanej dżinem, wydała mu się nie do zniesienia. Niewiele myśląc, minął
przystanek i zagłębił się w labirynt londyńskich ulic: najpierw skierował się na południe,
potem na wschód, potem znów na północ; gubił się w nie znanych dzielnicach i nawet nie
zastanawiał nad tym, dokąd idzie.
„Jeśli jest jakakolwiek nadzieja - zanotował niedawno w pamiętniku - spoczywa w
prolach”. Słowa te wciąż powracały w jego myślach: stwierdzenie jakby mistycznej prawdy, a
zarazem oczywisty absurd. Znajdował się pośród brunatnych slumsów ciągnących się na
północny wschód od dawnego dworca Saint Pancras. Szedł po brukowanej kocimi łbami
uliczce jednopiętrowych domków o odrapanych i dziwnie podobnych do mysich nor bramach
wychodzących bezpośrednio na chodnik. Miejscami na bruku stały kałuże brudnej wody.
Przez ciemne bramy i wąskie zaułki po obu stronach ulicy przelewały się zbite tłumy -
dziewczyny w kwiecie wieku z wulgarnie umalowanymi ustami, uganiający się za nimi
młodzieńcy, rozdęte, ociężałe baby, w jakie dziewczyny przeistoczą się za lat dziesięć,
zgarbieni starcy powłóczący niemrawo nogami oraz obdarte, bose dzieciaki, które taplały się
w kałużach i pierzchały na gniewny krzyk matek. Jedna czwarta okien była bez szyb i zabita
deskami. Większość ludzi nie zwracała na Winstona uwagi; zaledwie parę osób
przypatrywało mu się z ostrożnym zaciekawieniem. Dwie monstrualnych rozmiarów baby w
fartuchach, z rękami barwy cegły złożonymi na piersiach, rozmawiały przed jedną z bram.
Winstona doleciały strzępy ich rozmowy.
- Więc mówię tej idiotce, gadaj se zdrowa. Ale na moim miejscu zrobiłabyś to samo.
Lepiej się nie wtrącaj. Ty masz własne kłopoty, a ja własne. Tak jej powiedziałam!
- Święta prawda! - zawołała druga. - Każdy ma własne kłopoty!
Podniesione głosy umilkły nagle. Kiedy przechodził obok, kobiety obserwowały go
we wrogim milczeniu. Choć może ich milczenie było nie tyle wrogie, ile czujne;
zesztywniałyby tak samo, gdyby mijało je obce zwierzę. Granatowy kombinezon członka
Partii musiał przedstawiać rzadki widok w tej części miasta. Prawdę mówiąc, odwiedzanie
takich miejsc nie było zbyt rozsądne, chyba że miało się jakiś konkretny interes. Winston
wiedział, że gdyby natknął się na patrol, policjanci mogliby go zatrzymać. „Pokażcie
dokumenty, towarzyszu. Co tu robicie? O której wyszliście z pracy? Którędy zwykle wracacie
do domu?” - i tak dalej. Powrót do domu odmienną trasą nie był zabroniony, lecz ktoś
przyłapany na tym niechybnie zwróciłby na siebie uwagę Policji Myśli. Nagle na całej ulicy
wybuchł tumult. Ze wszystkich \stron posypały się ostrzegawcze wrzaski. Ludzie pierzchali
do bram niczym spłoszone króliki. Z bramy tuż przed Winstonem wyskoczyła jakaś młoda
kobieta, porwała dziecko bawiące się w kałuży, zakryła je fartuchem i znów zniknęła w
bramie, wszystko w ułamku sekundy. W tej samej chwili z bocznej alejki wyłonił się
mężczyzna w czarnym ubraniu pofałdowanym jak harmonia i przebiegając obok Winstona
krzyknął:
- Parówa! Człowieku, uważaj! Już leci! Padnij na ziemię! „Parówami” prole nazywali
pociski rakietowe. Winston natychmiast rzucił się na bruk. Prole niemal nigdy się nie mylili w
swoich ostrzeżeniach. Jakiś szósty zmysł podpowiadał im kilka sekund wcześniej, że
nadlatuje pocisk, aczkolwiek rakiety poruszały się z ponaddźwiękową prędkością. Winston
przykrył rękami głowę. Rozległ się huk, od którego aż zatrzęsła się ziemia; mężczyzna
poczuł, jak coś drobnego spada mu na plecy. Kiedy wstał, przekonał się, że cały jest posypany
odłamkami szkła z najbliższego okna.
Ruszył przed siebie. Dwieście metrów dalej pocisk zniszczył kilka domów. Pióropusz
czarnego dymu piął się wysoko w niebo, a niżej rozpościerała chmura białego pyłu; Winston
dojrzał w niej sylwetki ludzi gromadzących się wokół ruin. Na chodniku przed nim leżała
kupka gruzu, pośrodku której coś się czerwieniło. Kiedy podszedł bliżej, ujrzał oderwaną
ludzką dłoń. Z kikuta lała się krew, lecz sama dłoń była cała, i tak dokładnie pokryta białym
pyłem, że wyglądała jak gipsowy odlew.
Kopnął paskudztwo do rynsztoku, po czym - dla ominięcia tłumu - skręcił w prawo w
boczną uliczkę. Po kilku minutach znalazł się poza obszarem dotkniętym eksplozją; tu
nędzne, rojne życie uliczne toczyło się tak, jakby nic się nie stało. Dochodziła dwudziesta i w
uczęszczanych przez proli piwosklepach (zwanych przez nich „piwiarniami”) panował tłok.
Zza brudnych, rozkołysanych wahadłowych drzwi zalatywało moczem, trocinami i
skwaśniałym piwem. W płytkim zaułku między domami stało trzech proli zbitych w ciasną
gromadkę - ten w środku trzymał złożoną gazetę, którą wszyscy bacznie studiowali. Zanim
Winston zbliżył się na tyle, aby ujrzeć twarze, domyślił się napięcia mężczyzn po układzie ich
ciał. Musieli czytać jakieś niezwykle ważne wiadomości.
Kiedy dzieliło go od nich zaledwie kilka kroków, prole nagle odskoczyli od siebie;
dwaj byli wyraźnie wściekli. Przez chwilę wyglądało nawet na to, że dojdzie między nimi do
bitki.
- Cholera jasna, głuchy jesteś czy co?! Ile razy mam ci powtarzać, że od czternastu
miesięcy nie wygrał żaden numer zakończony siódemką!
- A właśnie że wygrał!
- Gówno! Od dwóch lat zapisuję każdy numer, regularnie jak w zegarku. I mówię ci,
że nie padła żadna liczba…
- Właśnie że siódemka wygrała! Kurwa, pamiętam nawet końcówkę: cztery zero
siedem. Było to w lutym, drugiej niedzieli lutego…
- W lutym?! Takiego wała! Mam zapisane wszystkie numery i mówię ci, że żaden…
- No już, dajcie spokój! - wtrącił trzeci.
Chodziło o Loterię. Uszedłszy jakieś trzydzieści metrów, Winston spojrzał za siebie.
Mężczyźni z twarzami nabiegłymi krwią wciąż sprzeczali się zawzięcie. Loteria, w której co
tydzień padały olbrzymie wygrane, była jedyną publiczną imprezą poważnie traktowaną przez
proli. Prawdopodobnie dla iluś milionów stanowiła główny, jeśli nie jedyny sens życia. Była
ich radością, szaleństwem, odtrutką na codzienność, intelektualną podnietą. Kiedy rzecz
dotyczyła Loterii, nawet półanalfabeci dokonywali skomplikowanych obliczeń i
niesamowitych wyczynów pamięci. Istniało całe zbiorowisko ludzi, którzy utrzymywali się
wyłącznie ze sprzedaży systemów, prognoz i amuletów przynoszących szczęście. Winston nie
miał nic wspólnego z prowadzeniem Loterii, jako że podlegała Ministerstwu Obfitości, ale
orientował się, podobnie jak wszyscy członkowie Partii, iż wygrane są w większości ułudą.
Tylko drobne sumki rzeczywiście wypłacano; główne nagrody przypadały fikcyjnym
osobom. Pomiędzy prowincjami Oceanii nie istniała praktycznie żadna łączność, więc prawdę
łatwo dawało się ukryć.
Lecz jeśli była jakakolwiek nadzieja, spoczywała w pro-lach. Tej myśli musiał się
trzymać kurczowo. Ujęta w słowa, brzmiała rozsądnie; dopiero gdy patrzyło się na postacie
spacerujące chodnikami, stawała się wyłącznie aktem wiary. Ulica, w którą skręcił, opadała w
dół. Wydało mu się, że już kiedyś był w tej okolicy i że gdzieś w pobliżu biegnie jedna z
głównych arterii. Skądś doleciał go zgiełk podniesionych głosów. Ulica znów skręciła ostro,
po czym nagle zakończyła się schodami wychodzącymi na alejkę, w której stało kilka
straganów ze zwiędłymi warzywami. Teraz dopiero zorientował się, gdzie jest. Alejka
prowadziła do głównej arterii; za najbliższym rogiem, zaledwie pięć minut drogi stąd, mieścił
się sklepik z rupieciami, w którym kupił zeszyt służący mu za pamiętnik. A kilka kroków
dalej sklepik z przyborami piśmiennymi, gdzie nabył pióro i atrament.
Zatrzymał się na moment u szczytu schodów. Po drugiej stronie alejki ujrzał obskurną
piwiarenkę z tak potwornie zakurzonymi szybami, że wyglądały niczym z matowego szkła.
Zgarbiony, ale ruchliwy staruszek, o białych wąsach nastroszonych jak u raka, pchnął
wahadłowe drzwi i wszedł do środka. Winstonowi przyszło do głowy, że staruszek, na oko co
najmniej osiemdziesięcioletni, był już dorosłym człowiekiem, kiedy wybuchła Rewolucja. On
i grono równie sędziwych dziadków byli ostatnimi łącznikami między światem obecnym a nie
istniejącym światem kapitalizmu. Do Partii należało niewiele osób o poglądach
ukształtowanych jeszcze przed Rewolucją. Starsze pokolenie zostało nieomal totalnie
zlikwidowane podczas wielkich czystek w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, a tych
nielicznych, którzy ocaleli, tak skutecznie sterroryzowano, że bali się pisnąć choć słowo
sprzeczne z ideologią partyjną. Jeśli ktokolwiek mógł mu szczerze opowiedzieć, jakie
warunki panowały na początku stulecia, to jedynie prol. Nagle Winston przypomniał sobie
akapit, który przepisał z podręcznika historii, i powziął śmiały pomysł. Wejdzie do piwiarni,
nawiąże znajomość ze starcem i wypyta go o wszystko. Poprosi: „Opowiedzcie mi o czasach,
kiedy byliście chłopcem. Jak się wtedy żyło? Lepiej niż teraz czy gorzej?”
Szybko, żeby go nie ogarnął strach, zbiegł po schodach i przeszedł na drugą stronę
alejki. Ten pomysł to czyste szaleństwo. Nie istniało, oczywiście, żadne prawo zabraniające
rozmów z prolami i odwiedzania ich lokali, ale była to rzecz tak niesłychana, że nie mogła
ujść uwagi. Wprawdzie gdyby zjawił się patrol, Winston mógłby się tłumaczyć, że nagle
zrobiło mu się słabo, ale pewnie by mu nie uwierzono. Pchnął drzwi; ohydny, mdlący smród
skwaśniałego piwa uderzył go w twarz. Kiedy postąpił naprzód, gwar głosów natychmiast
przycichł. Czuł, że wszyscy wpatrują się w jego granatowy kombinezon. Mężczyźni
rzucający strzałkami do tarczy na końcu pomieszczenia przerwali grę na dobre pół minuty.
Starzec, za którym wszedł do środka, stał przy barze i spierał się o coś z barmanem, rosłym,
tęgim młodzieńcem o haczykowatym nosie i potężnych, muskularnych rękach. Wokół
zgromadziła się grupka klientów; ze szklankami w dłoniach obserwowali niezwykłą scenę.
- Pytam chyba grzecznie, no nie? - denerwował się
starzec, prostując wojowniczo ramiona. - Chcesz mi wmówić, że w całej tej zafajdanej
dziurze nie ma ani jednego półkwartowego kufelka?
- A co to takiego, u licha, półkwartowy kufelek? - spytał barman, pochylając się do
przodu i opierając czubkami palców o kontuar.
- Patrzcie, patrzcie! Pracuje jako barman, a nie wie, co to półkwartowy kufel! Taki, co
mieści pół kwarty! Jedną ósmą galona! Cholera jasna, wszystkiego trzeba ich uczyć!
Abecadła też pewnie nie znasz, co?
- Pierwszy raz słyszę o jakichś kwartach i galonach - stwierdził sucho barman. -
Podajemy piwo w półlitrowych i w litrowych szklankach. Takich jak te na półce.
- Wolałbym wypić pół kwarty - upierał się starzec.
- Co za problem nalać komuś pół kwarty? Kiedy byłem młody, nikt nie stosował tych
zasranych litrów.
- Kiedy byliście młodzi, my wszyscy jeszcze łaziliśmy po drzewach! - zażartował
barman zerkając na innych klientów.
Gruchnęli śmiechem; prysł niepokój wywołany pojawieniem się Winstona. Rumieniec
oblał pokrytą siwym zarostem twarz starca. Obrócił się, mrucząc coś pod nosem, i wpadł na
Winstona. Ten ujął go łagodnie pod ramię.
- Pozwólcie, że postawię wam kolejkę, dziadku -rzekł.
- Czemu nie? - odparł starzec, znów się prostując. Chyba nie zauważył granatowego
kombinezonu Winstona.
- Pół kwarty piwa! - krzyknął zaczepnie do barmana.
- Pół kwarty duplowego!
Barman napełnił brunatnym piwem dwie półlitrowe szklanice z grubego szkła, które
wcześniej opłukał w wiadrze stojącym pod kontuarem. Piwo było jedynym trunkiem
sprzedawanym w lokalach przeznaczonych dla proli. Obowiązywał ich zakaz picia dżinu,
choć w praktyce mogli go zdobyć bez trudu. Gra w strzałki znów szła pełną parą, a gromadka
przy barze zaczęła rozmawiać o kuponach loteryjnych. Chwilowo zapomniano o obecności
Winstona. Pod oknem Winston zauważył stół zbity z surowych desek, przy którym mógł
rozmawiać ze starcem bez obawy, że ktoś ich podsłucha. Groziło to surowymi
konsekwencjami, ale przynajmniej w pomieszczeniu nie było teleekranu, o czym się upewnił
zaraz po wejściu.
- Mógł mi łobuz nalać pół kwarty - narzekał starzec stawiając szklankę i siadając przy
stole. - Pół litra to za mało. Nie starcza. A cały litr to za dużo. Pęcherz mi wtedy puszcza. I
trzeba dwa razy tyle bulić!
- Musieliście być w życiu świadkiem wielkich zmian - zaczął go sondować Winston.
Starzec powiódł bladoniebieskimi oczami po sali; od tarczy, do której rzucano
strzałkami, do baru, a następnie od baru do drzwi z napisem „WC”, zupełnie jakby myślał, że
Winston pyta o zmiany, jakże zaszły w piwiarni.
- Piwo było lepsze - oświadczył w końcu. - I tańsze! Kiedy byłem młody, za kufel
lagrowego, zwaliśmy je leżakiem, płaciło się cztery pensy. To było jeszcze przed wojną,
oczywiście.
- Przed którą wojną?
- Wszystkie wojny są jednakie. - Starzec podniósł szklankę i znów wyprostował
ramiona. - Zdrowie szanownego pana!
Grdyka na chudej szyi poruszyła się raptownie w górę i w dół; szklanka opróżniła się.
Winston poszedł do baru i przyniósł następną kolejkę. Starzec jakby zapomniał o swoim
uprzedzeniu do picia całego litra.
- Jesteście o wiele starsi ode mnie - rzekł Winston. - Zanim ja się urodziłem, wyście
już byli dorośli. Pamiętacie, jak żyło się w dawnych czasach, jeszcze przed Rewolucją.
Ludzie w moim wieku właściwie nic nie wiedzą o tamtych latach. Znamy przeszłość tylko z
książek, ale to, co w nich piszą, niekoniecznie musi pokrywać się z prawdą. Ciekaw jestem
waszego zdania. Książki mówią, że warunki życia przed Rewolucją w niczym nie
przypominały obecnych. Ponoć panował tak straszliwy ucisk, taka niesprawiedliwość i bieda,
że trudno to sobie wyobrazić. Tu, w Londynie, większość mieszkańców rodziła się w głodzie
i w głodzie umierała. Połowa z nich chodziła bez butów. Pracowali dwanaście godzin na
dobę, w wieku dziewięciu lat kończyli naukę, spali po dziesięć osób w jednej izbie. A
równocześnie żyła garstka ludzi, kilka tysięcy tak zwanych kapitalistów, którzy byli bogaci i
wszechwładni. Należało do nich wszystko. Mieszkali w ogromnych, wspaniałych
rezydencjach, mieli po trzydziestu służących każdy, jeździli samochodami i cztero-konnymi
powozami, pili szampana, nosili cylindry…
Starzec nagle się ożywił.
- Cylindry! - ryknął. - Zabawne, że pan o nich wspomina. Bo właśnie wczoraj
pomyślałem sobie, sam nie wiem dlaczego, że już od lat nie widziałem cylindra. Całkiem
wyszły z mody. Ostatni raz miałem na głowie cylinder na pogrzebie bratowej. Było to,
dokładnie nie pamiętam, z pięćdziesiąt lat temu. Oczywiście nie miałem własnego, musiałem
wypożyczyć, sam pan rozumie.
- Nie tyle interesują mnie cylindry, ile ogólny obraz - wyjaśnił Winston, nie tracąc
cierpliwości. - Z tego, co wiem, kapitaliści oraz grupa żerujących na nich prawników, księży i
tym podobnych łotrów byli panami świata. Wszystko istniało dla ich użytku i wygody. Wy,
zwykli ludzie, robotnicy, byliście ich niewolnikami. Mogli robić z wami, co im się żywnie
podobało. Mogli wysłać was do Kanady niczym transport bydła. Jeśli naszła ich ochota,
mogli sypiać z waszymi córkami. Mogli skazać was na chłostę tak zwanym batogiem.
Musieliście zdejmować czapki, kiedy któryś z nich przechodził. Za każdym kapitalistą
kroczyła banda lokajów, którzy… Starzec znów się ożywił.
- Lokaje! Ho, ho, tego słowa też już kopę lat nie słyszałem. Lokaje! Ile wspomnień
nasuwa się od razu! Pamiętam, jak wiele, wiele lat temu zaglądałem czasem do Hyde Parku w
niedzielne popołudnia, żeby posłuchać mówców. Przemawiali faceci z Armii Zbawienia,
katolicy, Żydzi, Hindusi, najróżniejsze typy. Był tam jeden gość, nazwiska to już sobie teraz
nie przypomnę, i ten dopiero miał gadane! Ani myślał przebierać w słowach. „Lokaje! -
krzyczał. - Lokaje burżuazji! Pachołki klasy panującej! Pasożyty!” - tak też ich określał, l
„hieny”; to jeszcze jedno z jego ulubionych określeń. Chodziło mu oczywiście o
labourzystów, pan rozumie.
Winston pomyślał, że rozmawiają jak gęś z prosięciem.
- Chciałbym się tylko dowiedzieć jednego - rzekł. -Czy uważacie, że macie teraz
więcej swobód niż przed laty? Czy czujecie się lepiej traktowani? W dawnych czasach
bogacze, ci na górze…
- Izba Lordów - wtrącił starzec, któremu znów się coś przypomniało.
- Niech będzie Izba Lordów. Chciałbym wiedzieć, czy ci ludzie rzeczywiście mogli
wami pomiatać tylko dlatego, że wy byliście biedni, a oni bogaci? Czy naprawdę musieliście
tytułować ich „jaśnie wielmożnymi panami” i ściągać czapki, ilekroć się zbliżali?
Starzec jakby zamyślił się głęboko i wypił jedną czwartą szklanki, zanim
odpowiedział.
- Tak. Lubili, żeby przynajmniej dotknąć palcami daszka. Okazać im szacunek. Nie
bardzo mi to leżało, ale trudno, robiłem jak inni. Właściwie nie miałem wyboru.
- Czy rzeczywiście tak było - pytam o to, co wyczytałem w książkach historycznych -
czy rzeczywiście tak było, że ci ludzie i ich służba spychali was z chodnika do rynsztoka?
- Raz jeden gość mnie pchnął - odparł starzec. - Pamiętam, jakby to wydarzyło się
wczoraj. Było to w dniu regat na Tamizie; tego dnia zwykle tęgo sobie popijali. Na
Shaftesbury Avenue trąciłem pewnego młodzika, eleganta, co się zowie: czarny płaszcz,
cylinder, śnieżnobiała koszula. Szedł zataczając się od krawężnika do krawężnika, więc
niechcący stuknąłem go ramieniem. A on z mordą: „Uważałbyś pan lepiej!” Więc ja na to: „A
co, baranie, cały chodnik do ciebie należy?” „Nie bądź taki bezczelny, bo zaraz cię nauczę
moresu!” - odszczeknął mi się. Wrzasnąłem: „Nie strugaj chojraka, pijaczyno, bo zaraz
zawołam gliny!”. Wtedy oparł mi dłoń na piersi i tak mnie pchnął, że o mało nie wpadłem
pod autobus. Młody byłem, to i krew gorąca. Chciałem mu zaraz przysolić, ale…
Winstona ogarnęła bezsilność. Pamięć starego przypominała skład bezwartościowych
rupieci. Można by go wypytywać cały dzień i nie dowiedzieć się nic konkretnego. A to, co
mówił pokrywało się w pewnym stopniu z tym, co pisano w partyjnych podręcznikach; może
więc wszystko w nich zawarte było prawdą? Winston postanowił spróbować jeszcze raz.
- Może nie wyraziłem się dość jasno. Chodzi mi o rzecz następującą. Żyjecie bardzo
długo; połowa waszego życia przypada na lata przed Rewolucją. W tysiąc dziewięćset
dwudziestym piątym byliście już dorosłym człowiekiem. Jak wam się wydaje, z własnego
doświadczenia, czy w dwudziestym piątym żyło się lepiej niż teraz, czy gorzej? Gdybyście
mogli wybrać, czy wolelibyście żyć wtedy, czy obecnie?
Starzec spojrzał w zamyśleniu na tarczę ze strzałkami. Opróżnił szklankę, pijąc
znacznie wolniej niż przedtem. Kiedy się odezwał, w jego głosie brzmiała nuta wyrozumiałości,
niemal filozoficznej zadumy, jakby złagodniał pod wpływem piwa.
- Wiem, czego pan oczekuje - rzekł. - Oczekuje pan, że powiem: „Znów chciałbym
być młody”. Większość starych ludzi tak właśnie by odpowiedziała. Chcieliby odzyskać
zdrowie, siły. W tym wieku ciągle coś człowiekowi dolega. Nogi wciąż mnie bolą, pęcherz
bez przerwy mi dokucza. W nocy siedem razy muszę zrywać się z łóżka. Ale, z drugiej
strony, starość też ma swoje zalety. Odchodzi wiele zmartwień. Żadnych bzdur z babami, a to
znaczna ulga. Wierzyć się nie chce, że minęło już trzydzieści lat, odkąd jakąś miałem. I nawet
nie czułem przez ten czas potrzeby.
Winston oparł się plecami o parapet okna. Dalsze wypytywanie starca nie miało sensu.
Właśnie zamierzał ponownie iść po piwo, gdy nagle starzec zerwał się i podreptał szybko w
stronę drzwi cuchnącego ustępu. Dodatkowe pół litra zrobiło swoje. Winston siedział przez
dłuższą chwilę wpatrzony w pustą szklankę. Nawet się nie zorientował, kiedy wstał i
znów znalazł się w alejce. Rozmyślał o tym, że za dwadzieścia lat już nikt nie zdoła
odpowiedzieć na tak strasznie ważne, a zarazem tak szalenie proste pytanie: „Czy przed
Rewolucją żyło się lepiej niż obecnie?” Lecz w rzeczy samej już teraz nie sposób było
uzyskać na nie odpowiedzi, gdyż nieliczne, rozproszone niedobitki dawnego świata nie
umiały porównać jednej epoki z drugą. Staruszkowie pamiętali miliony bezużytecznych
szczegółów: kłótnię z kumplem, szukanie zgubionej pompki rowerowej, wyraz twarzy dawno
zmarłej siostry, kurz wirujący w wietrzny poranek przed siedemdziesięciu laty; natomiast
wszelkie istotne fakty znajdowały się jakby poza ich polem widzenia. Byli jak mrówki, które
widzą małe przedmioty, lecz nie dostrzegają wielkich. Kiedy zaś zawodzi pamięć, a wszelkie
zapisy podlegają sfałszowaniu - wówczas chcąc nie chcąc musi się zaakceptować
oświadczenie Partii, że polepszyła wszystkim warunki bytowe, gdyż nie ma i już nigdy nie
będzie sposobu, by sprawdzić jej prawdomówność.
W tym momencie tok jego myśli nagle się urwał. Winston zatrzymał się i uniósł
wzrok. W wąskiej uliczce oprócz domów mieszkalnych spostrzegł kilka mrocznych małych
sklepików. Tuż nad jego głową wisiały trzy zmatowiałe metalowe kule, niegdyś pewnie
pozłacane. Miejsce to wydało mu się dziwnie znajome. Ależ oczywiście! Stał przed sklepem z
rupieciami, w którym kupił swój pamiętnik.
Przeraził się. Już samo nabycie zeszytu było wyjątkowo nieroztropnym krokiem;
obiecał sobie wtedy, że jego stopa nigdy więcej nie postanie w tym miejscu. Wystarczyła
jednak chwila zamyślenia, a nogi same go tu przyniosły. Przed takimi właśnie samobójczymi
odruchami miało go chronić prowadzenie pamiętnika. Mimo wzburzenia zauważył, że choć
dochodzi dwudziesta pierwsza, sklep jest nadal otwarty. Przyszło mu do głowy, iż mniej się
będzie rzucał w oczy, jeśli wejdzie do środka, zamiast tak sterczeć na środku ulicy, i z tym
przekonaniem skierował się do drzwi. Jeśli nadejdzie patrol, może przecież udawać, że chciał
kupić żyletki.
Właściciel akurat zapalał wiszącą lampę naftową, która wydzielała ostrą, lecz
przyjazną woń. Był to mężczyzna około sześćdziesiątki, wątły i przygarbiony, o długim,
dobrotliwie wyglądającym nosie i łagodnych oczach zniekształconych grubymi szkłami.
Włosy miał niemal całkiem siwe, lecz brwi nadal czarne i krzaczaste. Jego okulary, miękkie,
powolne ruchy oraz wytarta aksamitna marynarka, w którą był odziany, przywodziły na myśl
intelektualistę, może literata albo muzyka. Głos miał cichy, jakby wyblakły, akcent zaś
znacznie mniej prostacki niż większość proli.
- Rozpoznałem pana przez szybę! - zawołał na powitanie. - To pan kupił u mnie
sztambuch pensjonarki. Piękny papier! Kiedyś zwał się czerpany. Takiego papieru nie
produkuje się już… och, chyba z pięćdziesiąt lat!
Popatrzył na Winstona znad okularów.
- Czym mogę panu służyć? A może woli pan się sam rozejrzeć?
- Przechodziłem tędy, więc postanowiłem wstąpić - odparł Winston. - Nie szukam nic
konkretnego.
- Może to i lepiej, bo zapewne trudno by mi było pana zadowolić. - Przepraszającym
gestem delikatnej dłoni wskazał wnętrze sklepu. - Sam pan widzi: pustki. Prawdę mówiąc,
handel antykami po prostu dogorywa. Nie ma klientów, brakuje towarów. Meble, porcelana,
szkło - z czasem wszystko połamało się lub wytłukło. Z kolei metalowe przedmioty
przetopiono. Od lat już nie widziałem mosiężnego lichtarza.
W rzeczywistości maleńki sklepik pękał w szwach, lecz nie było w nim nic, co
miałoby jakąkolwiek wartość. Panowała straszliwa ciasnota, gdyż prawie całą podłogę
zalegały dziesiątki opartych o ścianę zakurzonych ram. Na parapecie stały tace pełne śrubek i
nakrętek, zdartych dłut, scyzoryków z połamanymi ostrzami, zaśniedziałych zegarków, które
nawet nie próbowały utrzymywać pozorów, że chodzą, oraz innych rupieci. Jedynie na
niewielkim stoliku w samym rogu leżał stosik emaliowanych tabakierek, broszek z agatami i
podobnych drobiazgów, wśród których dałoby się wyszperać coś ciekawego. Kiedy Winston
podszedł do stolika, jego uwagę zwrócił okrągły, gładki przedmiot, połyskujący łagodnie w
blasku lampy naftowej. Wziął go do ręki.
Była to ciężka bryła szkła, zaokrąglona z jednej strony, zupełnie płaska z drugiej -
prawie idealna półkula. Zarówno jej barwa, jak i faktura miały w sobie dziwną miękkość
kojarzącą się z wodą deszczową. W samym środku bryły, powiększony przez jej półokrągłą
powierzchnię, tkwił jakiś tajemniczy, poskręcany czerwony kształt podobny do róży lub
morskiego polipa.
- Co to takiego? - spytał Winston urzeczony.
- Koral - odparł właściciel. - Pochodzi z Oceanu Indyjskiego. Niegdyś umiano wtapiać
je w szkło. Ten przedmiot ma przynajmniej sto lat. A może nawet więcej.
- Piękna rzecz - zachwycił się Winston.
- Rzeczywiście piękna - potwierdził ze znawstwem właściciel. - Ale mało kto umie to
teraz docenić. – Zakasłał cicho. - Gdyby przypadkiem miał pan ochotę ją kupić, kosztuje
cztery dolary. Pamiętam, jak za takie cuda płaciło się osiem funtów, a osiem funtów to… nie
przeliczę, ale całkiem sporo pieniędzy. Lecz kogo teraz obchodzą antyki? A tak niewiele ich
się ostało!
Winston szybko zapłacił cztery dolary i wsunął upragniony przedmiot do kieszeni.
Pociągało go nawet nie tyle jego piękno, ile fakt, że pochodził z epoki zupełnie innej niż
obecna. Jeszcze nigdy nie widział szkła, które wyglądałoby tak miękko, zupełnie jak woda
deszczowa. Bezużyteczność szklanej półkuli - przypuszczalnie służyła niegdyś za przycisk -
tylko potęgowała jej atrakcyjność w oczach Winstona. Chociaż dość ciężka, na szczęście nie
wypychała mu zbyt widocznie kieszeni. Posiadanie takiego przedmiotu przez członka Partii
byłoby nie tylko dziwne, lecz również kompromitujące. Każda stara lub po prostu piękna
rzecz wzbudzała podejrzenia. Właściciel wyraźnie poweselał, kiedy otrzymał zapłatę.
Winston zdał sobie sprawę, że pewnie zgodziłby się sprzedać przycisk za trzy, a nawet dwa
dolary.
- Na górze mam jeszcze jeden pokój; może chciałby się pan po nim rozejrzeć? - spytał
sklepikarz. - Niewiele tam jest. Ot, trochę sprzętów. Wezmę tylko lampę.
Zapalił drugą lampę i, lekko przygarbiony, ruszył wolno po stromych, zniszczonych
schodach i wzdłuż wąziutkiego korytarza, prowadząc Winstona do pokoju, którego okna
wychodziły nie na ulicę, lecz na wybrukowane podwórze i las blaszanych kominów. Pokój
był tak urządzony, jakby ktoś w nim mieszkał. Na podłodze leżał dywan, na ścianie wisiał
obrazek, a przy kominku - na którym tykał staromodny zegar z dwunastocyfrową tarczą - stał
brudny głęboki fotel; pod oknem
znajdowało się ogromne łóżko z materacem, zajmujące blisko jedną czwartą
powierzchni pomieszczenia.
- Mieszkaliśmy tu z żoną do jej śmierci - powiedział właściciel, na wpół
przepraszającym tonem. - Teraz wyprzedaję po kolei meble. Niech pan spojrzy, co za
wspaniałe mahoniowe łoże! Trzeba je tylko odpluskwić. Ale podejrzewam, że dla pana
byłoby trochę nieporęczne.
Trzymał lampę wysoko w górze, aby lepiej oświetlić cale wnętrze, i w jej ciepłym,
nikłym blasku pokój wyglądał niezwykle zachęcająco. Winstonowi przemknęło przez myśl,
że gdyby się tylko odważył, pewnie bez trudu mógłby go wynająć za kilka dolarów
tygodniowo. Ten szalony, nierealny pomysł należało oddalić od siebie jak najprędzej; lecz
pokój obudził w Winstonie jakąś tęsknotę, jakieś wspomnienie genetycznie zakodowane w
pamięci. Wydało mu się, że dokładnie wie, jak to jest, kiedy przebywa się w takim
pomieszczeniu, odpoczywa w fotelu przed kominkiem, dotykając nogami rozgrzanej kraty
ochronnej i czekając, aż w czajniku zagotuje się woda na herbatę; słowem, kiedy siedzi się
samotnie, z poczuciem pełnego bezpieczeństwa, bez obawy, że jest się obserwowanym, a
zamiast natarczywego głosu, od którego aż puchną uszy, słychać jedynie syk wody w
imbryku i przyjazne cykanie zegara.
- Nie ma teleekranu! - wyrwało mu się.
- A tak, nigdy sobie nie kupiłem. Za drogi. Poza tym jakoś nie czułem potrzeby. Ale
proszę spojrzeć na ten rozkładany stół tam w rogu; czyż to nie piękny mebel? Trzeba tylko
wstawić nowe zawiasy.
Winstona jednak bardziej zaciekawił niewielki regał z książkami stojący w
przeciwnym rogu. Niestety, na półkach znalazł same śmiecie. Polowanie na książki i ich
niszczenie przeprowadzono z taką samą sumiennością w dzielnicach proli, jak w
pozostałych. Przypuszczalnie w całej Oceanii nie zachowała się ani jedna książka wydana
przed 1960 rokiem. Sklepikarz oświetlił lampą obrazek w palisandrowej ramie wiszący po
drugiej stronie kominka, dokładnie na wprost łóżka.
- A gdyby z kolei interesowały pana stare ryciny… - zaczął delikatnie.
Winston zbliżył się, by obejrzeć obrazek. Był to staloryt przedstawiający owalną
budowlę z prostokątnymi oknami i niewielką wieżyczką. Wokół budynku biegł parkan, a z
tyłu znajdował się jakiś pomnik. Winston przez chwilę przypatrywał się uważnie. Budowla
wydawała mu się znajoma, choć pomnika na pewno nigdy nie widział.
- Rama jest przyśrubowana do ściany - oznajmił właściciel - ale gdyby pan chciał,
mógłbym ją odkręcić.
- Poznaję ten budynek - przemówił wreszcie Winston.
- Teraz to ruina, stoi na samym środku ulicy, na wprost Pałacu Sprawiedliwości.
- Tak jest. Na wprost gmachu sądu. Został zbombardowany w… och, wiele lat temu.
Kiedyś był to kościół. Kościół Świętego Klemensa. - Uśmiechnął się z zażenowaniem, jakby
świadom, że trochę się ośmiesza, i dodał:
- „Pomarańcze za pensa, krzyczą dzwony Klemensa!”
- Słucham? - zdziwił się Winston.
- Och, „Pomarańcze za pensa, krzyczą dzwony Klemensa” to taki wierszyk, który się
recytowało, kiedy byłem mały. Całości nie pamiętam, ale wiem, że kończył się następująco:
„Oto ciastko, możesz zjeść połowę, a oto topór, który zetnie ci głowę”. To była taka zabawa.
Część dzieci stała parami naprzeciw siebie trzymając w górze złączone ręce, a pozostałe
przechodziły pod nimi. Kiedy padły słowa „A oto topór, który zetnie ci głowę”, ręce się
opuszczały, zatrzymując kogoś z przechodzących. Wierszyk wymieniał wszystkie londyńskie
kościoły; przynajmniej wszystkie ważniejsze.
Winston zaczął się zastanawiać, ile lat może liczyć kościół przedstawiony na obrazku.
Trudno było odgadnąć wiek jakiegokolwiek londyńskiego budynku. Wzniesienie wszystkich
większych, imponujących gmachów, które nie wyglądały zbyt staro, Partia automatycznie
przypisywała sobie; jeśli zaś jakaś budowla wyraźnie sprawiała wrażenie wcześniejszej,
twierdzono, że powstała w odległym okresie zwanym średniowieczem. Według Partii, po erze
kapitalizmu nie pozostało nic wartościowego. Tak więc z architektury, podobnie jak i z
podręczników, nie można było nauczyć się historii. Pomniki, napisy, tablice pamiątkowe,
nazwy ulic - wszystko, co mogło rzucić światło na przeszłość, skrupulatnie zmieniono.
- Nawet nie wiedziałem, że to był kościół - powiedział Winston.
- Jest ich wciąż bardzo wiele, choć służą teraz innym celom. Ale jak dalej szedł ten
wierszyk? Ha! jednak sobie przypomniałem:
Pomarańcze za pensa, krzyczą dzwony Klemensa, Skradł cytryn pół tuzina, dudnią
dzwony Marcina…
Reszty, niestety, nie pamiętam. A pens to taka dawniejsza moneta, odpowiednik centa.
- Gdzie był kościół Marcina?
- Kościół Świętego Marcina? Nadal stoi. Na placu Zwycięstwa, obok galerii sztuki.
Gmach z trójkątnym frontonem, kolumnadą i szerokimi schodami.
Winston dobrze znał ten budynek. Było to obecnie muzeum, w którym organizowano
różne propagandowe wystawy: eksponowano makiety pocisków rakietowych, modele
pływających fortec oraz poustawiane w sugestywnych pozach figury woskowe, ukazujące
zbrodnie nieprzyjacielskich żołnierzy.
Nie kupił ryciny. Byłby to nabytek jeszcze bardziej kompromitujący niż szklany
przycisk; zresztą nie mógłby jej zabrać bez wyjmowania z ram. Ale ociągał się jeszcze przez
kilka minut z opuszczeniem sklepu, rozmawiając z właścicielem, który - jak odkrył - wcale
nie nazywał się Weeks, choć tak brzmiał napis na szyldzie sklepu, lecz Charrington. Pan
Charrington był wdowcem, miał sześćdziesiąt trzy lata i mieszkał nad sklepem od trzydziestu
lat. Przez cały ten czas zamierzał zmienić szyld, lecz jakoś nigdy się do tego nie zabrał.
Podczas rozmowy Winstonowi wciąż rozbrzmiewał w myślach strzęp zapomnianego
wierszyka. „Pomarańcze za pensa, krzyczą dzwony Klemensa, Skradł cytryn pół tuzina,
dudnią dzwony Marcina!” Dziwne, ale kiedy powtarzał te słowa, miał wrażenie, iż naprawdę
słyszy dzwony, dzwony dawnego Londynu, który - acz zmieniony i zapomniany - istniał
nadal. Zdawało mu się, że słyszy, jak biją po kolei z widm kościelnych wież. A przecież, o ile
pamiętał, nigdy nie słyszał kościelnego dzwonu.
Pożegnał się z panem Charingtonem i zaczął zbiegać po schodach, nie chcąc, aby
starszy jegomość widział, jak rozgląda się na boki przed wyjściem na ulicę. Podjął już
decyzję, że po pewnym czasie - na przykład po upływie miesiąca - zaryzykuje i ponownie
odwiedzi sklep. Może wcale nie jest to bardziej niebezpieczne od nieobecności w świetlicy.
Karygodną lekkomyślnością wykazał się przychodząc po raz drugi do sklepiku, mimo że nie
miał pojęcia, czy może ufać właścicielowi; ale skoro to się już stało…
Tak, obiecał sobie, wrócę. I znów kupi jakiś piękny rupieć. Nabędzie też rycinę
kościoła Świętego Klemensa; wyjmie ją z ram, schowa pod kurtkę kombinezonu i tak zaniesie
do domu. Wyciągnie resztę strof wiersza z pamięci pana Charingtona. Jeszcze raz przemknął
mu przez myśl szalony pomysł wynajęcia pokoju na piętrze. Radosne podniecenie sprawiło,
że na moment zapomniał o ostrożności i wyszedł na ulicę nie zerknąwszy przez okno. Zaczął
nawet nucić pod nosem na zaimprowizowaną melodię:
Pomarańcze za pensa, krzyczą dzwony Klemensa, Skradł cytryn pół tuzina, dudnią
dzwo…
Nagle serce mu zamarło, a kiszki skręciły się ze strachu. Zaledwie dziesięć metrów
przed sobą ujrzał zbliżającą się postać w granatowym kombinezonie. Była to ciemnowłosa
dziewczyna z Departamentu Literatury. Mimo zmierzchu rozpoznał ją bez trudu. Spojrzała
mu prosto w twarz, po czym przeszła obok, jakby go w ogóle nie widziała.
Przez kilka sekund stał w miejscu, dosłownie sparaliżowany strachem. W końcu
ruszył ciężkim krokiem w prawo, nawet nie orientując się, że idzie w złym kierunku.
Przynajmniej jedno się wyjaśniło. Teraz już nie miał żadnych wątpliwości, że dziewczyna go
szpieguje. Musiała go śledzić, bo szansa spotkania jej na obskurnej uliczce odległej o kilka
kilometrów od dzielnic przeznaczonych dla partyjnych była tak mikroskopijna, że przypadek
po prostu nie wchodził w rachubę. To, czy faktycznie była agentką Policji Myśli, czy też
szpiegowała go z nadmiaru gorliwości, nie robiło różnicy. Dość, że miała go na oku.
Prawdopodobnie widziała również, jak wchodził do piwiarni.
Z trudem poruszał nogami. Ukryta w kieszeni szklana bryła przy każdym kroku waliła
go w udo; miał ochotę ją wyjąć i wyrzucić. Najbardziej dokuczał mu skurcz żołądka. Bał się,
że umrze, jeśli natychmiast nie znajdzie toalety. Ale wiedział, że w tak podłej dzielnicy nie
ma publicznych szaletów. Po kilku minutach skurcz minął, pozostawiając tylko tępy ból.
Uliczka była ślepa. Winston przystanął i przez kilka sekund zastanawiał się, co robić,
po czym zawrócił w stronę sklepu. Idąc pomyślał, że minął się z dziewczyną zaledwie trzy
minuty temu, gdyby więc zaczął biec, pewnie zdołałby ją dogonić. Szedłby za nią do jakiegoś
odludnego miejsca, a tam roztrzaskał jej czaszkę kamieniem. Zresztą wystarczyłby szklany
przycisk. Szybko jednak zrezygnował z tego pomysłu, albowiem już sama myśl o
najmniejszym wysiłku fizycznym była dla niego nie do zniesienia. Podbiegnięcie czy zadanie
ciosu przekraczało w tym momencie jego możliwości. Poza tym dziewczyna, młoda i silna,
na pewno stawiałaby opór. Przyszło mu też do głowy, że czym prędzej powinien udać się do
osiedlowej świetlicy, aby zapewnić sobie choć częściowe alibi na dzisiejszy wieczór. Lecz to
również przekraczało jego siły. Ogarnęła go straszliwa niemoc. Pragnął tylko jak najszybciej
znaleźć się u siebie, usiąść, nic nie robić.
Kiedy wreszcie dotarł do swojego mieszkania, minęła już dwudziesta druga. Światło
wyłączano w całym domu o dwudziestej trzeciej trzydzieści. Wszedł do kuchni i wypił
duszkiem prawie pełną filiżankę Dżinu Zwycięstwa. Następnie usiadł przy stoliku we wnęce i
wydobył z szuflady pamiętnik. Nie otworzył go jednak. Z teleekranu grzmiał kobiecy głos
wywrzaskujący jakąś patriotyczną pieśń. Winston, utkwiwszy wzrok w marmurkowej
okładce, bezskutecznie usiłował nie dopuścić śpiewu do swojej świadomości.
Przychodzą w nocy, zawsze w nocy. Najlepiej się zabić, zanim wpadnie się w ich
ręce. Na pewno sporo osób tak właśnie postępuje. Wielu spośród tych, którzy znikali, po
prostu popełniało samobójstwo. Lecz odebranie sobie życia w świecie, gdzie broń palna lub
działająca szybko i niezawodnie trucizna były absolutnie nie do zdobycia, wymagało
desperackiej odwagi. Pomyślał jakby ze zdziwieniem o biologicznym bezsensie istnienia bólu
i strachu, o zdradliwości ludzkiego ciała, które ogarnia totalna inercja dokładnie wtedy, kiedy
konieczny jest maksymalny wysiłek. Gdyby zmobilizował się do działania, mógłby raz na
zawsze zamknąć usta ciemnowłosej dziewczynie; lecz właśnie z powodu grozy sytuacji
zupełnie stracił zdolność sprawnego funkcjonowania. Uderzyła go myśl, że w chwilach
kryzysu nigdy nie walczy się z wrogiem zewnętrznym, ale zawsze z własnym ciałem. Nawet
teraz, pomimo wypitego dżinu, tępe kłucie w żołądku uniemożliwiało mu koncentrację.
Podejrzewał, że tak samo dzieje się we wszystkich groźnych lub tragicznych sytuacjach. Na
polu bitwy, w sali tortur, na tonącym okręcie zapomina się o najwznioślejszych ideałach,
gdyż ciało pęcznieje, aż wypełnia sobą cały wszechświat; lecz przecież nawet wówczas, kiedy
człowiek nie jest sparaliżowany strachem albo nie wyje z bólu, życie stanowi nieprzerwane
pasmo zmagań z głodem, chłodem, bezsennością, ze zgagą lub rwącym zębem.
Otworzył pamiętnik. Ważne było, aby coś napisać. Kobieta na teleekranie rozpoczęła
kolejną pieśń. Jej głos wbijał mu się w mózg jak odłamki szkła. Próbował myśleć o O’Brienie,
dla którego pisał lub do którego adresował pamiętnik, ale na próżno; wyobraźnia zaczęła mu
podsuwać obrazy tego, co go czeka, kiedy wpadnie w łapy Policji Myśli. Gdyby zabijali od
razu, nie byłoby to takie straszne. Każdy więzień oczekiwał, że prędzej czy później zostanie
stracony. Ale przed śmiercią (choć nikt o tym nie mówił, wiedzieli to wszyscy) przechodziło
się przez rytuał przesłuchań, do którego należało czołganie się po ziemi i skamlanie o litość,
trzask łamanych kości, wybijane zęby, skrzepy krwi we włosach. Dlaczego człowiek musiał
tak strasznie cierpieć, skoro czekał go i tak identyczny koniec? Dlaczego nie można było
umrzeć o te kilka dni lub tygodni wcześniej? Nikomu nie udawało się uniknąć wykrycia,
wszyscy też w pełni przyznawali się do winy. Jeżeli ktoś dopuścił się myślozbrodni, mógł
mieć pewność, że jego śmierć to tylko kwestia czasu. Dlaczego więc ten koszmar, który i tak
niczego nie zmieniał, musiał się stawać jego udziałem?
Ponownie, tym razem z nieco większym powodzeniem, spróbował myśleć o
O’Brienie. „Spotkamy się tam, gdzie nie ma mroku” - tak mu oznajmił. Winston wiedział, co
to znaczy, a przynajmniej tak mu się zdawało. Miejsce, gdzie nie ma mroku, to następna
epoka, której nigdy nie ujrzy, ale wierząc, że nadejdzie, może w niej duchowo uczestniczyć.
Lecz natrętny głos dobiegający z teleekranu nie pozwolił pełniej rozwinąć tej myśli. Winston
włożył do ust papierosa. Połowa tytoniu natychmiast wysypała mu się na język; gorzki pył nie
dawał się wypluć. Nagle twarz Wielkiego Brata przysłoniła O’Briena. Tak jak przed
kilkoma dniami, Winston wyjął z kieszeni monetę i podniósł do oczu. Patrzyło z niej
to samo masywne, spokojne, opiekuńcze oblicze; ale jaki był uśmiech, który krył się pod
czarnym wąsem? Niczym żałobne tony dzwonu rozdźwięczały się w mózgu Winstona wybite
na monecie hasła:
WOJNA TO POKÓJ
WOLNOŚĆ TO NIEWOLA
IGNORANCJA TO SIŁA
CZĘŚĆ DRUGA
1
Minęła połowa poranka, kiedy Winston opuścił swoją przegrodę, żeby pójść do
toalety.
Jakaś samotna postać szła ku niemu z przeciwnego końca długiego, jaskrawo
oświetlonego korytarza. Była to ta sama ciemnowłosa dziewczyna. Upłynęły cztery dni, odkąd
owego wieczoru natknął się na nią przed sklepem ze starociami. Z bliska zobaczył, że
prawą rękę ma na temblaku, wcześniej niewidocznym, gdyż był tej samej barwy co
kombinezon. Przypuszczalnie wybiła ją sobie przestawiając któryś z ogromnych
kalejdoskopów używanych do „wypełniania” fabularnych zarysów powieści. Takie wypadki
zdarzały się często w Departamencie Literatury.
Dzieliły ich mniej więcej cztery metry, gdy naraz dziewczyna potknęła się i upadła jak
długa na ziemię. Wydała głośny okrzyk bólu - pewnie przygniotła sobie zwichniętą rękę.
Winston przystanął. Dziewczyna tymczasem uniosła się na klęczki. Jej twarz przybrała żółtomleczną
barwę, a przez to usta wydawały się jeszcze czerwieńsze. W oczach, patrzących
błagalnie na niego, malował się jednak nie tyle ból, ile strach.
W sercu Winstona zrodziło się współczucie. Oto widział przed sobą śmiertelnego
wroga, lecz był to zarazem człowiek, który cierpiał, może nawet miał złamany nadgarstek.
Niewiele myśląc Winston podszedł, żeby pomóc dziewczynie. Kiedy upadła na
zabandażowaną rękę, ból przeszył także jego ciało.
- Bardzoście się potłukli? - spytał.
- Nie, nie. Tylko ręka. Zaraz mi przejdzie. Mówiła urywanym głosem, jakby serce
wciąż waliło jej młotem. I wyraźnie zbladła.
- Nic sobie nie złamaliście?
- Nie, wszystko w porządku. Już przestało boleć. Wyciągnęła do niego zdrową rękę i
pomógł jej wstać. Odzyskała rumieńce; wyglądała znacznie lepiej.
- Nic mi nie jest! - oświadczyła zdecydowanie. - Tylko się uderzyłam. Dziękuję wam,
towarzyszu!
I z tymi słowy dziarskim krokiem ruszyła przed siebie, jakby rzeczywiście nic jej nie
dolegało. Całe zajście trwało najwyżej pół minuty. Kontrolowanie mimiki było nawykiem,
który już dawno przerodził się w odruch, a w dodatku znajdowali się bezpośrednio pod
teleekranem. Mimo to Winston ledwo pohamował wyraz zdumienia, albowiem gdy pomagał
dziewczynie wstać, wsunęła mu coś w dłoń. Nie ulegało wątpliwości, że świadomie. To coś
było niewielkie i płaskie. Wchodząc do toalety włożył przedmiot do kieszeni i pomacał
czubkami palców. Wyczuł złożony w kwadrat kawałek papieru.
Stojąc nad pisuarem z trudem rozprostował kartkę, posługując się tylko jedną ręką.
Coś musiało być tam napisane. Miał ochotę wejść do kabiny i przeczytać od razu. Byłoby to
jednak istne szaleństwo. Gdzie jak gdzie, ale w toaletach teleekrany nastawiano na ciągły
podgląd.
Wrócił do swojej przegrody, usiadł, rzucił niedbale kartkę pomiędzy inne papiery na
biurku, włożył okulary i przysunął mowopis. „Pięć minut - pomyślał. - Muszę wytrzymać
przynajmniej pięć minut!” Serce waliło mu przeraźliwie głośno. Na szczęście zadanie, które
wykonywał - wprowadzanie zmian w długiej kolumnie liczb - należało do rutynowych i nie
wymagało specjalnej koncentracji.
Był przekonany, że wiadomość zapisana na kartce musi mieć znaczenie polityczne. W
grę wchodziły jedynie dwie możliwości. Pierwsza, bardziej prawdopodobna, to że
dziewczyna rzeczywiście jest agentką Policji Myśli, tak jak się tego obawiał. Nie rozumiał
tylko, dlaczego Policja Myśli wybrała akurat ten sposób, żeby się z nim komunikować, ale
pewnie miała swoje powody. Kartka mogła zawierać groźbę, wezwanie, rozkaz popełnienia
samobójstwa; mógł też kryć się za nią podstęp, próba zdemaskowania. Ale była i inna
możliwość, szalona i nierealna, która uporczywie domagała się rozpatrzenia, choć starał się ją
od siebie odsunąć. Może autorem wiadomości wcale nie jest Policja Myśli, lecz jakaś
podziemna organizacja! Może Braterstwo jednak istnieje! Może dziewczyna do niego należy!
Pomysł niewątpliwie absurdalny, ale przyszedł mu do głowy, ledwie poczuł pod palcami
szeleszczący papier. Dopiero po kilku minutach wpadł na bardziej racjonalne wytłumaczenie.
Choć rozum mówił, że kartka najprawdopodobniej zawiera wyrok śmierci, wciąż nie chciał
wierzyć, wciąż żywił niedorzeczną nadzieję, iż nie taki jest jej sens. Serce mu waliło i z
trudem panował nad drżeniem głosu, dyktując liczby do mowopisu.
Zwinął otrzymany wydruk i wsunął do rury pneumatycznej. Minęło osiem minut.
Poprawił okulary, westchnął
i przysunął do siebie kolejny plik papierów - ten z leżącą na wierzchu kartką.
Rozprostował ją. Wiadomość, skreślona dużym, dziecinnym pismem, brzmiała:
Kocham cię
Przez kilka sekund był tak oszołomiony, że zapomniał wrzucić kartkę do luki pamięci.
Zanim to uczynił - chociaż wiedział, że zbyt wyraźne zainteresowanie jest bardzo podejrzane
- przeczytał ją jeszcze raz, chcąc się upewnić, czy nic mu się nie przywidziało.
Przez resztę poranka nie miał serca do pracy. Jeszcze trudniej od skupienia się na serii
nudnych drobiazgów przychodziło mu ukrywać podniecenie przed teleekranem. Czuł się tak,
jakby ogień trawił jego trzewia. Obiad w gorącej, zatłoczonej i hałaśliwej stołówce był
prawdziwą męczarnią. Liczył na chwilę spokoju, lecz jak na nieszczęście ten imbecyl Parsons
klapnął przy jego stoliku, niemal zabijając wonią potu metaliczny, kwaśny zapach gulaszu, i
zaczął rozwodzić się nad przygotowaniami do Tygodnia Nienawiści. Z ogromnym
entuzjazmem mówił o dwumetrowej głowie Wielkiego Brata robionej na tę okazję z papiermâché
przez drużynę Kapusiów, do której należała jego córka. Najbardziej irytujące było to,
że w zgiełku panującym w stołówce Winston ledwo słyszał, co Parsons mówi, i co chwila
musiał go prosić o powtórzenie jakiegoś kolejnego idiotyzmu. Tylko raz spojrzał na
dziewczynę; siedziała z dwiema koleżankami w drugim końcu sali. Chyba go wcale nie
zauważyła. Więcej nie patrzył w jej stronę.
Popołudnie było znośniejsze. Tuż po obiedzie zlecono mu subtelne i trudne zadanie,
które wymagało kilku
godzin pracy i odłożenia innych zleceń na później. Chodziło o sfałszowanie pliku
sprawozdań produkcyjnych sprzed dwóch lat w taki sposób, aby zdyskredytować ważnego
członka Wewnętrznej Partii, który popadł w niełaskę. Winston miał dar do podobnych zadań i
wciągnął się do tego stopnia, że przez dwie godziny ani razu nie pomyślał o dziewczynie. Ale
potem jej twarz znów stanęła mu przed oczyma i ponownie ogarnęło go wściekłe, przemożne
pragnienie, żeby znaleźć się w samotności. Dopiero wtedy mógłby przemyśleć sobie całą
sytuację. Jednakże tego dnia musiał pokazać się w osiedlowej świetlicy. Po skończonej pracy
przegryzł coś pospiesznie w stołówce i pognał do świetlicy, gdzie wziął udział w
namaszczonej błazenadzie zwanej „kółkiem dyskusyjnym”, rozegrał dwa mecze ping-ponga,
wypił kilka szklanek dżinu oraz wysłuchał półgodzinnego referatu zatytułowanego „Angsoc a
szachy”. W środku aż skręcał się z nudy, lecz tym razem nawet nie przyszło mu do głowy,
żeby się nie stawić w świetlicy. Na widok słów Kocham cię wezbrała w nim ochota do życia i
podejmowanie zbędnego ryzyka wydawało mu się nagle idiotyczne. Dopiero o dwudziestej
trzeciej, gdy już wrócił do domu i leżał w łóżku przy zgaszonym świetle - a więc wreszcie,
dopóki się nie odzywał, bezpieczny - mógł się bez przeszkód oddać rozmyślaniom.
Miał do rozwiązania niełatwy problem: jak skontaktować się z dziewczyną i umówić
na spotkanie. Nie obawiał się żadnego podstępu. Był pewien, że dziewczyna nic nie knuje, bo
jej zdenerwowanie, kiedy przekazywała mu kartkę, wyglądało na jak najbardziej autentyczne.
Dosłownie drżała ze strachu, i nie bez przyczyny. Nawet przez myśl mu nie przeszło, aby
zignorować jej awanse.
Chociaż zaledwie pięć dni wcześniej chciał dziewczynie rozwalić głowę kamieniem,
w tej chwili nie liczyło się to zupełnie. Wyobrażał sobie nagie młodzieńcze ciało, które dotąd
widział tylko we śnie. Jeszcze niedawno uważał ją za taką samą idiotkę jak inne kobiety, o
umyśle zatrutym bzdurami i nienawiścią, a łonie zimnym jak lód. Teraz myślał gorączkowo o
tym, że może ją utracić, że to białe ciało może mu się wymknąć! Najbardziej lękał się tego, że
dziewczyna po prostu zmieni zdanie, jeśli się szybko z nią nie skontaktuje. Ale umówienie się
było właściwie rzeczą niewykonalną. Równie trudną jak zrobienie ruchu, kiedy już się dostało
mata. Gdziekolwiek się człowiek obrócił, miał przed sobą teleekrany. Prawdę mówiąc, nim
upłynęło pięć minut od przeczytania kartki, przyszło mu do głowy kilka pomysłów; teraz, w
zaciszu domowym, rozważał je wszystkie po kolei, jakby zastanawiał się nad wyborem narzędzi
przed przystąpieniem do skomplikowanej operacji. Powtórne zainscenizowanie ich
porannego spotkania było oczywiście wykluczone. Gdyby pracowała w Departamencie
Archiwów, nawiązanie kontaktu nie przedstawiałoby większych trudności; nie orientował się
natomiast, gdzie dokładnie mieści się Departament Literatury, i nie miał żadnego powodu,
aby tam pójść. Gdyby wiedział, gdzie dziewczyna mieszka lub o której kończy pracę,
postarałby się ją spotkać, kiedy będzie wracała do domu; ale czekanie pod ministerstwem to
zbyt wielkie ryzyko. Wysłanie listu też nie wchodziło w rachubę, gdyż dla nikogo nie było
tajemnicą, że cała poczta jest kontrolowana. W ogóle mało kto korespondował. Jeśli czasem
zachodziła konieczność przekazania jakiejś wiadomości listownie, istniały druczki z gotowym
spisem sformułowań; należało jedynie skreślić niepotrzebne. Nie znał zresztą adresu
dziewczyny ani nawet jej imienia i nazwiska. W końcu uznał, że najbezpieczniej będzie
nawiązać kontakt w stołówce. Jeśli tylko uda mu się zastać ją samą przy stoliku gdzieś
pośrodku sali, nie za blisko teleekranów, i jeśli wokół choć przez trzydzieści sekund będzie
rozbrzmiewał zwykły gwar - zdołają zamienić kilka słów.
Przez cały tydzień jego życie przypominało niespokojny sen. Nazajutrz po
przekazaniu kartki dziewczyna pojawiła się w stołówce dopiero gdy wychodził, już po
dzwonku oznajmiającym koniec przerwy. Zapewne pracowała na późniejszej zmianie. Minęli
się nawet na siebie nie patrząc. Następnego dnia była w stołówce o normalnej porze, lecz
siedziała tuż pod teleekranem w towarzystwie trzech koleżanek. Przez trzy kolejne straszne
dni w ogóle się nie zjawiła. Umysł i ciało Winstona stały się boleśnie nadwrażliwe; dziwne
wyostrzenie zmysłów sprawiało, że każdy ruch, każdy dźwięk, każdy kontakt z drugim
człowiekiem, każde słowo, które słyszał lub wypowiadał, stanowiły torturę. Obraz
dziewczyny towarzyszył mu nawet we śnie. Przez cały ten czas ani razu nie otworzył
pamiętnika. Jedyną ulgę dawała mu praca; czasami tak się wciągał, że na dziesięć minut
udawało mu się zapomnieć o wszystkim. Nie miał bladego pojęcia, co się stało z dziewczyną,
a pytać nie mógł. Może ją ewaporowano, może popełniła samobójstwo, może przeniesiono ją
na drugi koniec Oceanii; najgorsze, a zarazem najbardziej prawdopodobne było to, że go
unika, bo się rozmyśliła.
Lecz dzień później znów ją zobaczył. Nie miała już ręki na temblaku, tylko kawałek
plastra na nadgarstku. Poczuł tak wielką ulgę, że przez kilka sekund gapił się wprost na nią.
Następnego dnia prawie udało mu się do niej odezwać. Kiedy wszedł do stołówki, siedziała
przy stoliku
z dala od ściany, i w dodatku zupełnie sama. Zjawił się wcześnie, wciąż było sporo
wolnych miejsc. Kolejka przesuwała się do przodu, aż w końcu, gdy Winston doszedł prawie
do samego okienka, stanęła na dwie minuty, bo ktoś zaczął się awanturować, że nie dostał
pastylki sacharyny. Ale dziewczyna wciąż siedziała sama, gdy Winstonowi wydano obiad,
ruszył więc z tacą w jej stronę. Szedł niedbale, niby to szukając wzrokiem wolnego miejsca.
Dzieliły go od niej już tylko trzy metry. Jeszcze dwie sekundy i mu się powiedzie.
Wtem jakiś głos za nim zawołał:
- Smith!
Udał, że nie słyszy.
- Smith! - Wołanie powtórzyło się, tym razem głośniejsze.
Nie miał innego wyjścia. Odwrócił się. Młody blondyn o nieco głupkowatym wyrazie
twarzy, nazwiskiem Wilsher, którego znał bardzo słabo, zapraszał go z uśmiechem do
swojego stolika. Niebezpiecznie było odmówić. Skoro znalazło się wolne miejsce, nie mógł
pójść dalej i przy siąść się do samotnej dziewczyny. Za bardzo by to kłuło w oczy. Usiadł
uśmiechając się przyjaźnie. Głupkowata twarz blondyna promieniała. Miał ochotę zmiażdżyć
ją kilofem. Przy stoliku dziewczyny zajęto wszystkie miejsca.
Na pewno jednak widziała, że szedł w jej stronę, i powinna wyciągnąć z tego wniosek.
I rzeczywiście; gdy nazajutrz zjawił się w stołówce, siedziała przy stoliku sama i podobnie jak
wczoraj, z dala od teleekranu. W kolejce tuż przed Winstonem stał mały, zwinny,
pluskwowaty człowieczek o płaskiej twarzy i maleńkich, podejrzliwych oczkach. Kiedy
Winston odwrócił się z tacą od kraty, zobaczył, że tamten kieruje się prosto do stołu
dziewczyny.
Znów stracił nadzieję. Przy następnym stoliku było wprawdzie jedno wolne miejsce,
lecz coś w wyglądzie człowieczka sugerowało, że za bardzo ceni sobie wygodę, aby się
tłoczyć z trzema osobami. Winston szedł za nim ze ściśniętym sercem. Musi znaleźć się z
dziewczyną sam na sam, bo inaczej nic z tego nie wyjdzie. W tym momencie rozległ się
potężny łoskot. Człowieczek padł na ziemię jak długi, wypuszczając z rąk tacę i rozbryzgując
zupę i kawę po posadzce. Podniósł się i spojrzał gniewnie na Winstona, którego najwyraźniej
podejrzewał o podstawienie nogi. Ale wszystko zakończyło się szczęśliwie. Pięć sekund
później Winston, z walącym sercem, siedział przy stoliku dziewczyny.
Nie spojrzał na nią. Zestawił naczynia z tacy i zabrał się do jedzenia. Wiedział, że
powinien przemówić jak najrychlej, zanim ktoś się dosiądzie, lecz nagle zdjął go blady strach.
Minął tydzień, odkąd dała mu kartkę. Mogła się rozmyślić, na pewno się rozmyśliła! Nie
wierzył w pomyślny rozwój tej historii; w życiu takie rzeczy po prostu się nie zdarzały. Może
w ogóle nie wykrztusiłby słowa, gdyby naraz nie ujrzał Amplefortha, poety o owłosionych
uszach, sunącego niemrawo po sali w poszukiwaniu wolnego miejsca. Na swój ślamazarny
sposób Ampleforth lubił Winstona, było więc pewne, że się do niego dosiądzie, jeśli tylko go
zauważy. Winston miał najwyżej minutę na działanie. Oboje z dziewczyną siedzieli wpatrzeni
w miski, jedząc rzadki gulasz, a właściwie zupę - zupę fasolową. Winston zaczął mówić
cichym, przytłumionym głosem. Żadne z nich nie podniosło głowy; jedli wodnistą breję,
między jedną łyżką a drugą monotonnym szeptem wymieniając niezbędne informacje.
- O której kończysz pracę?
- O osiemnastej trzydzieści.
- Gdzie się możemy spotkać?
- Na placu Zwycięstwa, obok pomnika.
- Tam jest pełno teleekranów.
- Jeśli jest tłum, to nic nie szkodzi.
- Dasz mi jakiś znak?
- Nie. Po prostu podejdź do mnie wówczas, kiedy będę w tłumie. I nie patrz na mnie.
Ale podejdź blisko.
- O której?
- O dziewiętnastej.
- Dobrze.
Ampleforth nie dostrzegł Winstona; usiadł przy innym stoliku. Ale i tak nie odzywali
się już więcej i - na tyle, na ile było to możliwe w wypadku dwóch osób siedzących
naprzeciwko siebie - unikali się wzrokiem. Dziewczyna szybko skończyła obiad i odeszła, a
Winston został i zapalił papierosa.
Na placu Zwycięstwa zjawił się przed wyznaczonym czasem. Obszedł cokół
ogromnej, żłobionej kolumny, z której szczytu posąg Wielkiego Brata patrzył na południe
nieba; tam właśnie wódz rozgromił eurazjatyckie eskadry (kilka lat temu mówiło się, że
wschódazjatyckie) w Bitwie o Pas Startowy Jeden. Nie opodal kolumny wznosił się pomnik
jeźdźca; podobno przedstawiał Olivera Cromwella. O dziewiętnastej zero pięć dziewczyny
wciąż nie było; Winstona znów oblał zimny pot. Nie przyjdzie, rozmyśliła się! Poszedł wolno
na północną stronę placu i z pewną satysfakcją zidentyfikował kościół Świętego Marcina,
którego dzwony - kiedy miał jeszcze takowe - biły „Skradł cytryn pół tuzina”. Chwilę później
ujrzał dziewczynę; stała przy kolumnie i czytała - lub udawała, że czyta - transparent
obiegający spiralnie kamienny słup.
Wiedział, że dopóki nie zgromadzi się więcej osób, dla własnego bezpieczeństwa
powinni trzymać się od siebie z daleka - kolumnę otaczały teleekrany. Nagle jednak rozległy
się okrzyki i warkot ciężkich pojazdów nadjeżdżających z lewa. Wszyscy zaczęli biec w
tamtą stronę. Dziewczyna zwinnie okrążyła lwy u cokołu kolumny i przyłączyła się do
biegnących. Winston popędził za nią. Z okrzyków wywnioskował, że zbliża się konwój
eurazjatyckich jeńców.
Zbity tłum wypełniał już południową stronę placu. Winston, który w podobnych
sytuacjach zwykle wolał trzymać się na uboczu, tym razem pchał się do przodu, torując sobie
drogę łokciami. Wkrótce od dziewczyny dzieliło go zaledwie pół metra, lecz dalszą drogę
blokowała mu para ogromnych proli, prawdopodobnie małżeństwo, których potężne cielska
stanowiły przeszkodę nie do przebycia. Ustawił się bokiem i naparł z całej siły; zdołał
wcisnąć ramię. Szamotał się przez chwilę, z uczuciem, że się dostał między dwa kamienie
młyńskie, ale w końcu, zlany potem, przebił się na drugą stronę. Był tuż obok dziewczyny.
Stali ramię w ramię, ze skupieniem patrząc prosto przed siebie.
Długa kolumna ciężarówek jechała wolno ulicą. W rogach każdej platformy stali
uzbrojeni w pistolety maszynowe strażnicy o surowych obliczach; pilnowali drobnych,
żółtych mężczyzn odzianych w liche zielone mundury. Jeńcy siedzieli w kucki, stłoczeni
ciasno, a ich posępne mongolskie oczy patrzyły w dół z krańcową obojętnością. Co pewien
czas, gdy ciężarówki podskakiwały na wybojach, rozlegał się brzęk żelastwa; jeńcy mieli
skute nogi. Ciężarówka za ciężarówką przesuwały się przed Winstonem ponure twarze.
Patrzył na nie, ale właściwie ich nie dostrzegał. Ramię dziewczyny przyciskało się do jego
ramienia. Jej policzek był tak blisko, że czuł niemal jego ciepło. Podobnie jak w stołówce, od
razu przejęła inicjatywę. Ledwo poruszając wargami, zaczęła mówić tym samym szeptem co
poprzednio - cichym, monotonnym, łatwo ginącym pośród powszechnego zgiełku i warkotu
silników.
- Słyszysz mnie?
- Tak.
- Czy jesteś wolny w niedzielę po południu?
- Tak.
- Więc słuchaj uważnie. Musisz wszystko zapamiętać. Pójdziesz na dworzec
Paddington…
Z niemal wojskową precyzją, która wprawiła Winstona w zdumienie, poinstruowała
go krok po kroku, co ma zrobić. Pół godziny koleją; ze stacji skręcić w lewo; przejść szosą
dwa kilometry; przy bramie bez górnego pręta skręcić w polną drogę; dojść do leśnego duktu;
potem skręcić na ścieżkę między krzakami; dojść do zwalonego pnia porośniętego mchem.
Zupełnie jakby w głowie miała mapę.
- Zapamiętasz? - szepnęła na koniec.
- Tak.
- Skręcasz w lewo, w prawo, potem znów w lewo. Brama bez górnego pręta.
- Dobrze. O której?
- Około piętnastej. Może będziesz musiał na mnie zaczekać. Przyjdę inną trasą. Na
pewno wszystko zapamiętałeś?
- Tak.
- Więc teraz szybko odejdź.
Tego nie musiała mu mówić. Ale nie od razu mogli się rozdzielić. Wciąż przejeżdżały
ciężarówki, wszyscy więc stali gapiąc się łapczywie. Na początku rozległo się trochę
gwizdów i wrogich okrzyków, ale wydawali je nieliczni w tłumie partyjni i wkrótce też
ucichli. Dominującym uczuciem była zwyczajna ciekawość. Cudzoziemcy, czy to Eurazjaci,
czy Wschódazjaci, stanowili taką samą osobliwość jak rzadkie okazy zwierząt. Nigdy nie
widywano ich inaczej niż w charakterze jeńców, i nawet wówczas zaledwie przez krótką
chwilę. Nikt też nie wiedział, co się z nimi dzieje później; prawdopodobnie większość trafiała
do obozów pracy, bo tylko drobną część wieszano jako zbrodniarzy wojennych. Okrągłe,
mongolskie twarze ustąpiły miejsca bardziej europejskim, brudnym, zarośniętym i
wymizerowanym. Znad nie ogolonych policzków patrzyły na Winstona wciąż nowe pary
oczu; czasem wpijały się w niego z dziwną intensywnością, po czym odwracały. Konwój
zbliżał się do końca. W ostatniej ciężarówce Winston zobaczył niemłodego mężczyznę z siwą
gęstą brodą, który stał ze skrzyżowanymi rękami, jakby przywykł do tego, że skuwają mu je
kajdany. Był już najwyższy czas odejść od dziewczyny. Lecz w ostatniej chwili, kiedy wciąż
otaczał ich zwarty tłum, jej dłoń znalazła jego rękę i ścisnęła ją lekko.
Trwało to najwyżej dziesięć sekund, a jednak zdawało mu się, że trzymają się za ręce
bardzo długo. Miał dość czasu, by poznać każdy szczegół jej dłoni. Badał dotykiem długie
palce, kształtne paznokcie, stwardniałe od pracy i pokryte odciskami wnętrze dłoni, miękki
nadgarstek. Umiałby teraz odróżnić tę dłoń wzrokiem. Nagle pomyślał, że nawet nie wie,
jakiego koloru są oczy dziewczyny. Prawdopodobnie piwne, choć szatyni miewają czasem
niebieskie tęczówki. Pragnął odwrócić głowę i sprawdzić, ale byłaby to niewyobrażalna
głupota. Trzymając się za ręce, niewidoczne w zbitym tłumie, patrzyli prosto przed siebie i
zamiast oczu dziewczyny, Winston napotkał smętny wzrok starego jeńca, spoglądającego
spomiędzy siwych kłaków.
2
Winston szedł ocienionym duktem; gdzieniegdzie promienie słońca przedzierały się
przez gałęzie, tworząc na ziemi jasne cętki; chwilami drzewa rzedły i wówczas dukt lśnił
złociście. Pobocze po lewej stronie drogi mieniło się od dzwonków. Powietrze jakby
pokrywało pieszczotami skórę. Był drugi dzień maja. Gdzieś z głębi lasu dolatywało
gruchanie grzywaczy.
Przyjechał trochę wcześniej. Podróż odbyła się bez żadnych przygód; zorientowawszy
się, że dziewczyna ma najwyraźniej doświadczenie w tego rodzaju sprawach, lękał się
znacznie mniej, niżby oczekiwał. Z pewnością znalazła bezpieczne miejsce. Na ogół nie
należało się spodziewać, że poza miastem zagrożenie maleje. W lasach nie instalowano
oczywiście teleekranów, lecz każde słowo mogły zarejestrować poukrywane mikrofony, a
rozpoznanie głosu nie nastręczało Policji Myśli najmniejszych kłopotów. Zresztą trudno było
podróżować nie zwracając na siebie uwagi. Aczkolwiek wyjazd na odległość poniżej stu
kilometrów od miejsca stałego pobytu nie wymagał specjalnej przepustki, to jednak na
dworcach często kręciły się patrole policji, które legitymowały i szczegółowo wypytywały
wszystkich napotkanych członków Partii. Ale tego dnia nie pojawił się żaden patrol ani też
nikt nie śledził Winstona w drodze ze stacji, o czym się przekonał, co pewien czas oglądając
się dyskretnie za siebie. Pociąg pełen był proli, w znakomitych humorach, bo akurat dopisała
pogoda. Wagon z drewnianymi ławkami, w którym podróżował Winston, zajmowała niemal
w całości jedna ogromna rodzina - od bezzębnej prababki po miesięczne niemowlę - jadąca
odwiedzić teściów na wsi, aby tam - jak wyznali bez skrępowania - na lewo zaopatrzyć się w
masło.
Dukt poszerzył się; po chwili Winston ujrzał ścieżkę, o której mówiła dziewczyna:
wąską leśną drożynę wiodącą przez kępy krzaków. Nie miał zegarka, ale wiedział, że zjawił
się przed czasem. Dzwonki rosły tu gęsto - nie sposób było po nich nie deptać. Ukląkł i zaczął
je zbierać, trochę dla zabicia czasu, a częściowo dlatego, że nagle przyszło mu do głowy, iż z
przyjemnością dałby dziewczynie bukiecik na powitanie. Miał już całkiem spory bukiet i
właśnie go wąchał, wciągając w nozdrza nikły, nieco mdławy zapach, gdy wtem zamarł -
usłyszał za sobą wyraźny trzask gałązki pękającej pod stopą. Wrócił do zrywania dzwonków.
To było jedyne rozsądne wyjście. Mogła nadchodzić ona, ale równie dobrze ktoś mógł go
mimo wszystko śledzić od stacji. Gdyby się obejrzał, wyglądałoby na to, że ma nieczyste
sumienie. Zerwał jeden kwiat, zerwał drugi. Nagle poczuł na ramieniu dłoń.
Spojrzał do góry. To była ona. Potrząsnęła głową, widocznie aby go ostrzec, żeby się
nie odzywał, po czym rozgarnęła krzaki i szybkim krokiem poprowadziła go ścieżką w głąb
lasu. Najwyraźniej bywała tu nieraz, bo bez wahania omijała każde grząskie miejsce. Winston
szedł za nią wciąż ściskając w dłoni bukiet. Najpierw odetchnął z ulgą, lecz teraz, kiedy
widział przed sobą szczupłe, silne ciało przepasane w talii szkarłatną szarfą podkreślającą
krągłość bioder, owładnęło nim poczucie skrajnej niższości. Lękał się, że gdy dziewczyna
odwróci się i mu przyjrzy, nie będzie go chciała. Wonne powietrze i widok zielonych liści
odebrały Winstonowi resztki wiary w siebie. Już w drodze ze stacji majowe słońce
uzmysłowiło mu własną marność - marność bladej istoty żyjącej wiecznie pośród murów, z
londyńskim kurzem i sadzą, wżartymi w pory skóry. Zdał sobie sprawę, że dziewczyna nigdy
dotąd nie widziała go w jasnym, dziennym świetle. Dotarli do zwalonego pnia, o którym mu
wspominała. Przeskoczyła przez pień i weszła w krzaki, choć nie widać było między nimi
żadnego przejścia. Winston ruszył jej śladem; chwilę później znaleźli się na niewielkiej
porośniętej trawą polanie na szczycie małego pagórka, ze wszystkich stron otoczonego przez
strzeliste drzewka, całkowicie kryjące go przed ludzkim wzrokiem. Dziewczyna zatrzymała
się i odwróciła do Winstona.
- Jesteśmy na miejscu - oświadczyła. Stał kilka kroków od niej. I nie miał odwagi
podejść bliżej.
- Specjalnie nie odezwałam się przy dukcie, bo tam mogą być mikrofony. Pewnie ich
nie ma, ale lepiej nie ryzykować, że któryś z tych wieprzy rozpozna nasze głosy. Tu jesteśmy
bezpieczni.
Wciąż brakowało mu śmiałości, żeby się do niej zbliżyć.
- Tu jesteśmy bezpieczni? - powtórzył tępo.
- Pewnie. Spójrz na te drzewa.
Wokół szumiały młode jesiony - niegdyś rósł tutaj wielki las, ale potem stare drzewa
ścięto; ich pnie wypuściły nowe, proste pędy, z których żaden nie był grubszy od ludzkiej
ręki.
- Nawet nie ma gdzie schować mikrofonu! - dodała. - Zresztą jestem tu nie pierwszy
raz.
Lecz nie po to tu przyjechali, żeby rozmawiać. Winston zdobył się na odwagę i
postąpił krok naprzód. Stała przed nim sztywno wyprostowana, z lekko ironicznym uśmiechem
na ustach, jakby pytając, na co jeszcze czeka. Bukiet leżał na ziemi, choć nie pamiętał,
żeby wypuścił go z rąk. Ujął dłoń dziewczyny.
- Czy uwierzysz, że do tej pory nie wiem, jakiego koloru masz oczy? - spytał.
Przekonał się, że są piwne; jasnopiwne, okolone czarnymi rzęsami.
- Powiedz, czy teraz, kiedy zobaczyłaś mnie z bliska, nie wydaję ci się wstrętny?
- Nie, skądże - odparła.
- Mam trzydzieści dziewięć lat. Żonę, której nie mogę się pozbyć. Wrzody na nogach.
I pięć sztucznych zębów.
- To mnie nic nie obchodzi!
W następnej chwili, nie wiadomo, czy za jej, czy za jego sprawą, znalazła się w
ramionach Winstona. Z początku myślał jedynie o tym, jakie to wszystko jest nieprawdopodobne.
Dziewczęce ciało tuliło się do niego, ciemne włosy muskały mu twarz, a teraz…
tak, uniosła twarz i oto całował pełne, czerwone usta! Zarzuciła mu ręce na szyję, szeptała, że
jest najdroższy, cudowny, ukochany. Osunęli się na murawę; nie stawiała najmniejszego
oporu, mógł z nią robić co chciał. Jednakże dotyk jej ciała nie rozpalił w nim namiętności.
Czuł się dumny, szczęśliwy. Radował się z tego, co się dzieje, ale nie czuł pożądania. Sam
dobrze nie wiedział dlaczego: może było na to zbyt wcześnie, może peszyły go jej młodość i
uroda, może za długo żył bez kobiety. Dziewczyna podniosła się i wyjęła z włosów
zgnieciony dzwonek. Usiadła i objęła Winstona ramieniem.
- Nie przejmuj się, kochanie. Nie ma pośpiechu. Całe popołudnie przed nami. Czy to
nie wspaniała kryjówka? Znalazłam to miejsce, kiedy pewnego razu zgubiłam się na
zbiorowej wycieczce. Jeśli ktoś idzie, słychać go na sto metrów.
- Jak masz na imię? - spytał.
- Julia. A ty Winston; nazywasz się Winston Smith.
- Skąd wiesz?
- Chyba jestem lepszym detektywem niż ty, mój kochany. Powiedz, co myślałeś o
mnie, zanim dałam ci kartkę?
Nie miał ochoty kłamać. A zresztą, wyjawienie najgorszego było też pewnego rodzaju
miłosnym podarkiem.
- Nienawidziłem cię strasznie. Chciałem cię zgwałcić, a potem zamordować. Przed
dwoma tygodniami poważnie zastanawiałem się nad tym, czy nie roztrzaskać ci czaszki
kamieniem. Skoro chcesz wiedzieć, powiem ci: byłem przekonany, że pracujesz dla Policji
Myśli!
Dziewczyna roześmiała się radośnie, traktując to jako komplement dla swojej
umiejętności kamuflażu.
- Coś ty, dla Policji Myśli?! Poważnie?
- No, może nie do końca. Ale kierując się twoim wyglądem, byłem przekonany… No,
sama rozumiesz: jesteś młoda, świeża, zdrowa…
- Byłeś przekonany, że jestem wzorowym członkiem Partii. Czysta w myśli i uczynku.
Transparenty, pochody, postępowe hasła, wspólne gry, piesze wycieczki i reszta tego gówna.
I pewnie myślałeś, że gdybym miała choć cień podejrzenia, natychmiast bym cię
zadenuncjowała jako myślozbrodniarza i cieszyła się z twojej śmierci?
- Tak, właśnie coś w tym stylu. Pamiętaj, że wiele młodych kobiet jest dokładnie
takich.
- To wszystko przez tę przeklętą szmatę! - zawołała, zrywając z siebie szkarłatną
szarfę Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej i ciskając ją na najbliższą gałąź.
Następnie, jakby dotknąwszy talii coś sobie przypomniała, wsunęła dłoń do kieszeni
kombinezonu i wyjęła niedużą tabliczkę czekolady. Przełamała na dwie części i jedną dała
Winstonowi. Jeszcze zanim jej skosztował, poznał po zapachu, że to niezwykła czekolada.
Była ciemna, lśniąca i owinięta w srebrną folię, podczas gdy normalnie sprzedawano matową,
łamliwą masę brązowej barwy, o smaku kojarzącym się z wonią palonych śmieci. Ale kiedyś,
dawno temu, jadł już taką czekoladę jak ta, którą poczęstowała go Julia. Sam zapach zbudził
w nim silne, niepokojące, lecz całkiem zatarte wspomnienia.
- Skąd to masz? - spytał.
- Kupiłam na czarnym rynku - odparła obojętnie. - Fakt, że pozornie jestem taka, za
jaką mnie wziąłeś. Nigdy nie unikam sportu. W Kapusiach pełniłam funkcję drużynowej.
Przez trzy wieczory w tygodniu pracuję ochotniczo w Młodzieżowej Lidze Antyseksualnej.
Ileż to godzin zmarnowałam obklejając cały Londyn tymi ich bzdetami! W pochodach z
reguły noszę transparenty. Wyglądam pogodnie, nie wymiguję się od pracy społecznej.
Zawsze krzycz to co inni, taka jest moja zasada. Tylko ona gwarantuje bezpieczeństwo.
Pierwszy kawałek czekolady roztopił się na języku Winstona. Była przepyszna. Tuż
na skraju jego świadomości kołatał się jakiś zapomniany obraz, jakieś wspomnienie, silne,
lecz niewyraźne niczym kształt dostrzegany kątem oka. Odsunął go od siebie, czując gdzieś w
głębi, że wiąże się z jakimś uczynkiem, który najchętniej by odwołał, gdyby to tylko było
możliwe.
- Jesteś bardzo młoda, Julio - rzekł. - Dziesięć, piętnaście lat młodsza ode mnie.
Co takiego ci się we mnie spodobało?
- Masz coś w twarzy. Pomyślałam, że zaryzykuję. Umiem oceniać ludzi po wyglądzie.
Wiedziałam, że oni cię mierżą.
Mówiąc oni miała na myśli Partię, a zwłaszcza Wewnętrzną Partię, z której tak bardzo
się naigrawała, nie kryjąc swojej nienawiści, że Winston poczuł się nieswojo, chociaż
wiedział, iż są tu wyjątkowo bezpieczni. Zdumiewało go też jej ordynarne słownictwo.
Członkowie Partii nie powinni przeklinać i sam Winston klął bardzo rzadko, przynajmniej na
głos. Julia natomiast jakby w ogóle nie potrafiła wspomnieć o Partii, a zwłaszcza o
Wewnętrznej Partii, nie używając równie plugawych słów jak te powypisywane w
cuchnących zaułkach. Nie żeby mu to przeszkadzało. Stanowiło po prostu kolejny przejaw
buntu dziewczyny przeciwko Partii i wszystkiemu, co reprezentowała, i w pewien sposób
wydawało mu się równie naturalne i zdrowe jak prychanie konia, który czuje zapach zgniłego
siana. Opuścili polanę i wędrowali przed siebie ścieżką nakrapianą słońcem, idąc objęci,
ilekroć jej szerokość na to pozwalała. Zdziwiło Winstona, o ileż miększa wydaje się talia
dziewczyny, gdy nie opasuje jej szarfa. Rozmawiali szeptem. Poza polaną, zdaniem Julii,
należało zachować ostrożność. Wkrótce doszli do skraju lasu. Julia zatrzymała się.
- Dalej nie idźmy. Na otwartym terenie ktoś może nas zauważyć. Tu zasłaniają nas
gałęzie.
Stali w cieniu kępy leszczyny. Promienie słońca, mimo że przedzierały się przez
dziesiątki liści, wciąż grzały im twarze. Winston spojrzał na pole rozciągające się przed nimi i
nagle, z najwyższym zdumieniem, rozpoznał to miejsce. Widział je nieraz. Opuszczone
pastwisko z wyskubaną trawą, po którym - między kopczykami kretowisk - wiodła kręta
ścieżka. Naprzeciw, w nierównym szeregu drzew, gałęzie wiązów drgały leciutko na wietrze,
kołysząc gęstwiną liści niczym kobiecymi splotami. Gdzieś w pobliżu, choć poza zasięgiem
wzroku, musi przepływać strumień, w którego zielonych rozlewiskach śmigają klenie!
- Czy gdzieś tędy przepływa strumyk? - spytał cicho.
- Tak, na skraju sąsiedniego pola. Są w nim ryby, i to naprawdę ogromne. Widać, jak
czatują w rozlewiskach pod wierzbami, utrzymując się w miejscu lekkimi ruchami ogona.
- Złota Kraina - szepnął. - Prawie!
- Złota Kraina?
- Tak sobie nazwałem krajobraz, który czasami jawi mi się we śnie.
- Patrz! - powiedziała cicho Julia.
Niespełna pięć metrów od nich i na wysokości ich twarzy, na gałęzi, przysiadł drozd.
Może ich nie zauważył. Był w słońcu, a oni stali w cieniu. Rozpostarł skrzydła i znów je
złożył, pokręcił łebkiem, jakby się kłaniał słońcu, po czym nagle zaśpiewał. W
popołudniowej ciszy jego trel zabrzmiał z niespodziewaną mocą. Winston i Julia przylgnęli
do siebie, słuchając w oczarowaniu. Minuty mijały, a ptak śpiewał i śpiewał, coraz to inaczej,
nie powtarzając się ani razu, jakby specjalnie popisywał się swoim kunsztem. Czasami milkł
na kilka sekund, rozpościerał i składał skrzydła, a po chwili wypinał pierś i znów zanosił się
śpiewem. Winston przypatrywał mu się z podziwem. Dla kogo i po co tak trelował? W
pobliżu nie było żadnej samiczki, żadnego rywala. Co nim powodowało, że siedząc na skraju
pustego lasu wyśpiewywał w przestrzeń swoje tony? Ciekawe, czy był tu gdzieś ukryty
mikrofon. On i Julia odzywali się do siebie tylko szeptem, zbyt cichym, aby mikrofon mógł
go wyłowić, ale na pewno musiał rejestrować świergot. Może przy odbiorniku, daleko stąd,
jakiś mały, pluskwowaty człowieczek nasłuchuje uważnie - i słyszy ptaka? Ale
rozbrzmiewająca melodia stopniowo wyparła wszystkie myśli Winstona. Miał wrażenie, że
zalewa go niczym balsamiczny płyn i miesza się z promieniami słońca przedzierającymi się
przez gałęzie. Przestał myśleć; po prostu czuł. Kibić dziewczyny była miękka i ciepła.
Obrócił Julię przodem do siebie; jej ciało jakby wtopiło się w jego własne. Kiedy dotykał
dziewczyny, ulegle przyjmowała pieszczoty. Ich usta złączyły się, ale inaczej niż podczas
pierwszych gwałtownych pocałunków. Kiedy się odsunęli, oboje westchnęli głęboko.
Spłoszony drozd odfrunął łopocząc skrzydłami.
Winston zbliżył wargi do ucha Julii.
- Teraz - szepnął.
- Nie tutaj - odszepnęła. - Chodźmy na polankę. Tam bezpieczniej.
Pospiesznie, nie zważając na trzask gałązek, które pękały pod ich stopami, wrócili na
dawne miejsce. Gdy znaleźli się na pagórku otoczonym młodymi jesionami, Julia odwróciła
się do Winstona. Oboje oddychali ciężko, ale na jej wargach błąkał się uśmiech. Przez chwilę
przypatrywała się mężczyźnie, po czym zbliżyła dłoń do błyskawicznego zamka
kombinezonu. I stało się niemal to, co w jego śnie! Niemal tak szybko, jak sobie wyobraził,
zdarła z siebie ubranie i cisnęła na bok dokładnie tym samym wspaniałym gestem,
obracającym wniwecz wszystkie nauki Partii. Jej białe ciało lśniło w słońcu. Na razie nie
patrzył na nie; utkwił oczy w piegowatej, łobuzersko uśmiechniętej twarzy. Ukląkł przed Julią
i ujął jej ręce w swoje.
- Czy robiłaś to już przedtem?
- Pewnie. Setki… no, dziesiątki razy.
- Z partyjnymi?
- Zawsze z partyjnymi.
- Z członkami Wewnętrznej Partii również?
- Nie, z tymi bydlakami nigdy. Ale wystarczyłoby, żebym kiwnęła palcem, a prawie
każdy z nich poleciałby na mnie. Tylko, cholery, strugają takich świętoszków!
Serce zabiło mu radośniej. Robiła to dziesiątki razy - pragnął, aby były to setki,
tysiące. Wszystko, co miało posmak zepsucia, napawało go nadzieją. Kto wie, może Partię
już dawno przeżarła zgnilizna, może kult pracy i ascezy to blaga, zaledwie cienka otoczka
skrywająca pełne rozpasanie. Gdyby mógł ich wszystkich zarazić trądem lub syfilisem,
uczyniłby to z radością! Cokolwiek, byleby tylko osłabić, podkopać i zniszczyć tych drani!
Pociągnął Julię w dół, tak aby klęczeli naprzeciw siebie.
- Słuchaj. Im więcej mężczyzn miałaś, tym bardziej cię kocham. Wiesz dlaczego?
- Tak. Doskonale.
- Nienawidzę czystości, nienawidzę dobroci! Nie chcę, żeby istniały jakiekolwiek
cnoty. Pragnę, aby wszyscy byli zepsuci do szpiku kości.
- W takim razie powinnam ci odpowiadać, kochanie. Jestem zepsuta jak nikt.
- Lubisz to robić? Nie pytam o pieszczoty ze mną, lecz o seks jako taki.
- Uwielbiam!
To właśnie najbardziej pragnął usłyszeć. Nie chodziło mu o uczucie do konkretnej
osoby, tylko o zwierzęcy instynkt, niepohamowany fizyczny popęd; on właśnie był siłą, która
mogła rozsadzić Partię. Przewrócił Julię na murawę, na rozsypane dzwonki; tym razem nie
miał żadnych trudności. Po pewnym czasie ich przyspieszone oddechy powróciły do
zwykłego rytmu i owładnięci błogą niemocą odsunęli się trochę od siebie. Słońce świeciło
teraz jakby mocniej. Oboje czuli się senni. Winston przyciągnął kombinezon i narzucił na
dziewczynę. Zasnęli niemal natychmiast i spali blisko pół godziny.
Winston obudził się pierwszy. Usiadł i popatrzył na piegowatą twarz Julii; dziewczyna
nadal spała spokojnie, z policzkiem wspartym na dłoni. Żadna piękność, ale usta miała
naprawdę wspaniałe. Kiedy się lepiej przyjrzał, pod jej oczami dostrzegł kilka pojedynczych
zmarszczek. Za to krótkie ciemne włosy były wyjątkowo gęste i puszyste. Zdał sobie sprawę,
że wciąż nie zna nazwiska Julii i nie wie, gdzie ona mieszka.
Młode, silne ciało, tak niewinnie pogrążone we śnie, wydało mi się kruche i bezradne,
wzbudzało w nim opiekuńcze uczucia. Lecz naiwna tkliwość, która wezbrała w nim pod
leszczyną, kiedy słuchali śpiewu drozda, minęła bezpowrotnie. Ściągnął z Julii kombinezon i
długo wpatrywał się w jej gładkie białe ciało. W dawnych czasach, pomyślał, gdy mężczyzna
patrzył na ciało dziewczyny, które go podniecało, sprawa była prosta. Obecnie jednak nie
istniała sama miłość lub samo pożądanie. Żadne uczucie nie mogło być czyste, bo wszystko
przesycały strach i nienawiść. Uściski jego i Julii były walką; ich orgazm zwycięstwem.
Ciosem zadanym Partii. Udaną akcją polityczną.
3
Kiedyś możemy tu znów przyjechać - powiedziała Julia. - Zwykle każdej kryjówki
można bezpiecznie używać dwa razy. Ale dopiero po miesiącu lub dwóch, oczywiście.
Natychmiast po przebudzeniu jej zachowanie całkiem się zmieniło: stała się czujna i
rzeczowa. Ubrała się, obwiązała szarfą i zaczęła instruować Winstona, którędy ma jechać do
domu. Wydało mu się naturalne, że to ona zajęła się planowaniem powrotu. Najwyraźniej
miała dryg do takich spraw, którego jemu zupełnie brakowało, a w dodatku doskonale znała
okolice Londynu z licznych pieszych wycieczek. Marszruta, jaką dla niego ułożyła, nie
pokrywała się z jego poranną trasą; w Londynie też przyjeżdżał na inny dworzec.
- Nigdy nie należy wracać tą samą drogą - oświadczyła takim tonem, jakby
obwieszczała żelazną regułę.
Postanowiła, że ruszy pierwsza; Winston miał odczekać jeszcze pół godziny.
Powiedziała mu, gdzie mogą się spotkać po pracy, za cztery dni. Wybrała uliczkę w jednej z
uboższych dzielnic, na której znajdował się targ; zwykle panował tam zgiełk i przewalały się
tłumy. Będzie kręciła się między straganami, udając, że szuka sznurowadeł lub nici. Jeśli
uzna, że jest bezpiecznie, wytrze nos, kiedy Winston się zbliży; jeśli nie da tego znaku, ma ją
po prostu minąć. Jeżeli szczęście dopisze, uda im się, niewidocznym w tłumie, porozmawiać
z kwadrans i umówić się na następne spotkanie.
- Lecę - powiedziała, gdy tylko zapamiętał jej instrukcje. - O dziewiętnastej
trzydzieści muszę być z powrotem. Obiecałam przepracować dwie godziny w Młodzieżowej
Lidze Antyseksualnej, pewnie będę rozdawać ulotki czy robić coś podobnego. Szlag by ich
trafił! Otrzep mnie, dobrze? Nie mam we włosach liści? Na pewno? W takim razie żegnaj,
najdroższy, żegnaj!
Padła mu w ramiona, wycałowała gwałtownie, a chwilę później przedarła się przez
młode jesiony i prawie bezszelestnie oddaliła. Wciąż nie znał jej nazwiska i adresu - ale
mniejsza, bo przecież i tak nie mogli ani się odwiedzać, ani ze sobą korespondować.
Tak się złożyło, że nigdy więcej nie pojechali na polanę. W maju jeszcze tylko raz
mieli okazję się kochać. Zdarzyło się to w innej kryjówce znanej Julii, dzwonnicy zburzonego
kościoła w niemal całkiem wyludnionej okolicy, na którą przed trzydziestu laty zrzucono
bombę atomową. Było to świetne miejsce, lecz samo dotarcie do niego wiązało się ze
znacznym ryzykiem. W pozostałe dni spotykali się na ulicy, każdego wieczora gdzie indziej i
nigdy na dłużej niż na pół godziny. Mogli ze sobą wówczas rozmawiać, choć w dość
osobliwy sposób. Wędrując zatłoczonymi chodnikami, nigdy ramię w ramię i ani razu na
siebie nie patrząc, prowadzili dziwaczny dialog, przerywany niczym światło latarni morskiej;
milkli nagle - często w połowie zdania - ilekroć widzieli partyjny kombinezon lub zbliżali się
do teleekranu, by po kilku minutach podjąć przerwany wątek; gdy zaś dochodzili do miejsca,
gdzie mieli się rozstać, urywali rozmowę, po czym nazajutrz kontynuowali ją bez żadnego
wstępu. Julia była najwyraźniej przyzwyczajona do takiego sposobu porozumiewania się,
który nazywała „rozmową na raty”. Posiadała też niezwykłą biegłość w mówieniu bez
poruszania ustami. Tylko raz, w ciągu niemal miesiąca wieczornych spotkań, udało im się
pocałować. Szli w milczeniu boczną ulicą (Julia uważała, że z dala od głośnych arterii nie
wolno się odzywać), gdy nagle doszedł ich ogłuszający ryk, ziemia zadygotała, niebo
poczerniało i Winston nagle stwierdził, że leży na ziemi, przerażony i potłuczony. Gdzieś
bardzo blisko rąbnął pocisk rakietowy. Wtem Winston ujrzał o kilka centymetrów od siebie
twarz Julii - trupiobladą. Nawet usta miała białe. „Nie żyje!” - przeraził się. Przytulił
ją i dopiero wtedy sobie uświadomił, że całuje ciepłą twarz żywej osoby. Pod wargami czuł
pył; pokrywała ich gruba warstwa tynku.
Czasem, kiedy docierali na umówione miejsce, musieli się mijać bez jednego
spojrzenia, bo albo zza rogu wyłaniał się patrol, albo w górze terkotał helikopter. Nawet
gdyby było to mniej niebezpieczne, i tak nie mieliby czasu spotykać się częściej. Winston
pracował sześćdziesiąt godzin tygodniowo, Julia jeszcze więcej; od nawału pracy zależało,
kiedy wypadną ich wolne dni - często się nie pokrywały. Co więcej, Julia rzadko miała cały
wolny wieczór. Niesamowicie dużo czasu pochłaniało jej słuchanie odczytów, udział w
pochodach, rozdawanie ulotek Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej, przygotowywanie
transparentów na Tydzień Nienawiści, zbieranie składek podczas kampanii oszczędnościowej
i podobna działalność społeczna. Twierdziła, że jej się to opłaca; daje doskonały kamuflaż.
Przestrzegając błahych praw, można łamać wielkie. Namówiła nawet Winstona, aby
poświęcił jeszcze jeden ze swoich wolnych wieczorów i zgłosił się ochotniczo do pracy w
fabryce broni, gdzie - w ramach dodatkowych zajęć - zatrudniano gorliwych partyjniaków.
Tak więc raz w tygodniu, przez cztery godziny, Winston z nudy odchodził niemal od
zmysłów, skręcając ze sobą niewielkie kawałki metalu, prawdopodobnie części zapalników,
w kiepsko oświetlonej, pełnej przeciągów hali, w której ponury stukot młotków zlewał się z
muzyką płynącą z teleekranów.
Kiedy spotkali się w dzwonnicy, mogli wreszcie uzupełnić luki w swoich
przerywanych rozmowach. Było upalne popołudnie. Powietrze w małym kwadratowym
pomieszczeniu nad dzwonami, nagrzane i duszne, cuchnęło gołębimi odchodami. Rozmawiali
przez wiele godzin siedząc na zakurzonej, pokrytej gałązkami podłodze; tylko co jakiś czas
któreś z nich wstawało, by spojrzeć przez wąskie otwory strzelnicze i sprawdzić, czy nikt się
nie zbliża.
Julia miała dwadzieścia sześć lat. Mieszkała w hotelu robotniczym z trzydziestoma
innymi dziewczętami („Wiecznie w tym babskim smrodzie! Jak ja nienawidzę kobiet” -
dorzuciła) i pracowała, tak jak się domyślał, przy automatach do pisania powieści w
Departamencie Literatury. Lubiła swój zawód: jej obowiązki polegały głównie na obsłudze i
konserwacji potężnego, skomplikowanego silnika elektrycznego. Nie uważała się za
specjalnie błyskotliwą, ale znała się na maszynach, a praca fizyczna sprawiała jej
przyjemność. Potrafiła opisać cały proces tworzenia powieści od momentu nadejścia zlecenia
z Komisji Planowania aż po ostateczny retusz dokonywany przez zespół autorski. Za to
końcowy wynik jej nie interesował. Jak oświadczyła, nie miała głowy do książek. Traktowała
je tak samo jak inne artykuły, które się produkuje, na przykład sznurowadła lub dżemy.
Nie sięgała pamięcią dalej niż do początku lat sześćdziesiątych, a jedyną znaną jej
osobą, która często mówiła o czasach przed Rewolucją, był jej dziadek; znikł, kiedy miała
osiem lat. W szkole została kapitanem drużyny hokejowej i dwa lata z rzędu zdobyła tytuł
najlepszej gimnastyczki. W Kapusiach była drużynową, a w Lidze Młodych - zanim przeszła
do Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej - sekretarzem okręgowym. Zawsze cieszyła się
znakomitą opinią. Wybrano ją nawet (nieomylna oznaka zaufania) do pracy w Pornoseku,
sekcji Departamentu Literatury zajmującej się produkcją tandetnej pornografii do
rozprowadzania wśród proli. Między sobą, jak wyznała, pracownicy przezywali tę sekcję
„Kloaką”. Pracowała tam przez rok, pomagając wydawać broszury - od razu w zaklejonych
opakowaniach - pod takimi tytułami, jak Lubię być chłostana albo Noc w internacie dla
dziewcząt, które później kupowali ukradkiem młodzieńcy z proletariackich rodzin,
przekonani, że zdobywają coś zakazanego.
- Jakie one są? - zapytał zaciekawiony Winston.
- Ech, straszne śmiecie. I tak naprawdę, potwornie nudne. Jest tylko sześć fabuł, które
za każdym razem co nieco się zmienia. Zresztą ja tylko obsługiwałam kalejdoskop. Nigdy nie
pracowałam w zespole autorskim. Nie mam żadnych zdolności literackich, nawet do
wymyślania takiej szmiry.
Zdumiała go wiadomość, że z wyjątkiem szefów wszystkich podsekcji w Pornoseku
zatrudniano wyłącznie dziewczęta, uważając, że mężczyźni, u których popęd płciowy jest
znacznie silniejszy, mogą prędzej ulec zepsuciu przez kontakt z produkowanymi przez siebie
świństwami.
- Nawet mężatki niechętnie zatrudniają - dodała. - Wolą młode dziewczyny, bo niby są
takie czyste. Ale co do mnie grubo się omylili!
Swój pierwszy romans miała w wieku lat szesnastu z sześćdziesięcioletnim członkiem
Partii, który później popełnił samobójstwo, aby uniknąć aresztowania.
- I dobrze się stało - stwierdziła - bo gdyby go zaczęli maglować, na pewno by mnie
wsypał.
Od tego czasu miała wielu kochanków. Filozofia życiowa Julii była bardzo prosta.
Pragnęła się bawić, a „oni”, czyli Partia, usiłowali jej w tym przeszkodzić; łamała więc prawo
i jakoś sobie radziła. Uważała za tak samo naturalne to, że „oni” chcą pozbawić każdego
radości, jak to, że każdy próbuje uniknąć złapania. Nienawidziła Partii i często o tym mówiła,
używając jak najordynarniejszych słów, ale nie krytykowała jej założeń i polityki. Doktryny
Partii zupełnie Julii nie interesowały, chyba że dotyczyły jej własnego życia. Winston
stwierdził, że w ogóle nie stosuje nowomowy, z wyjątkiem paru słów, które weszły do
powszechnego użycia. Nigdy nie słyszała o Braterstwie i nie chciała wierzyć w jego istnienie.
Zorganizowany bunt przeciwko Partii, z góry skazany na niepowodzenie, uznała za idiotyzm.
Twierdziła, że najrozsądniej jest po prostu łamać przepisy, lecz umiejętnie, tak aby nie wpaść.
Winston ciekaw był, ilu przedstawicieli młodego pokolenia myśli podobnie jak ona - czy
można znaleźć wielu ludzi wychowanych po Rewolucji, nieświadomych innego życia., którzy
uważają Partię za coś równie trwałego jak niebo i nie buntują się otwarcie przeciwko jej
autorytetowi, lecz usiłują jej się wymknąć ukradkiem niczym zając sforze psów.
Ani razu nie rozważali możliwości wzięcia ślubu, bo Zastanawianie się nad czymś tak
nierealnym po prostu nie miało sensu. Żadna, komisja nie udzieliłaby im zgody, nawet gdyby
Winstonowi udało się jakoś pozbyć Katherine. Nie było co marzyć.
- Jaka ona jest, ta twoja żona? - zapytała Julia.
- Hm… czy znasz taki termin z nowomowy: dobromyślak? Oznacza osobę dogłębnie
ortodoksyjną, niezdolną do pomyślenia czegoś złego.
- Nie, tego zwrotu nie znam, ale wiem dobrze, o jaki typ człowieka ci chodzi.
Zaczął jej opowiadać historię swojego małżeństwa, lecz ku jego zaskoczeniu, nie
gorzej niż on umiała scharakteryzować ten związek. Opisała mu ciało Katherine, jakby je
widziała lub dotykała, sztywniejące, ilekroć się do niej zbliżał, oraz sposób, w jaki żona
zdawała się z całej siły go odpychać nawet wówczas, gdy obejmowała go ciasno ramionami.
Rozmawiając z Julią o tych sprawach nie czuł skrępowania; zresztą Katherine już dawno
przestała być dla niego bolesnym wspomnieniem; co najwyżej myślał o niej z niesmakiem.
- Wytrzymałbym z nią, gdyby nie jedno - oświadczył i opowiedział o frustrującej
rodzinnej ceremonii, do której Katherine przymuszała go regularnie raz w tygodniu. - Nie
znosiła tego, ale nic nie mogło jej powstrzymać. Nazywała to… Nigdy nie zgadniesz!
- Obowiązkiem wobec Partii - oznajmiła natychmiast Julia.
- Skąd wiedziałaś?!
- Ja też, kochany, chodziłam do szkoły. Szesnastolatki mają raz w miesiącu pogadanki
na temat życia rodzinnego. To samo dzieje się w organizacjach młodzieżowych. Całymi
latami wbijają ci do głowy te bzdury. I w wielu wypadkach chyba rzeczywiście im się udaje.
Chociaż właściwie trudno ocenić; ludzie potrafią być szalenie obłudni!
Zaczęła rozwijać tę kwestię. Prawie każdy temat sprowadzała do własnej
zmysłowości, a wówczas potrafiła wygłaszać niezwykle wnikliwe sądy. W odróżnieniu od
Winstona, świetnie rozumiała, dlaczego Partia jest taka purytańska. Udane współżycie
płciowe zwalczano nie dlatego, że między partnerami tworzy się intymna więź nie poddająca
się partyjnej kontroli, ale ponieważ niezaspokojenie seksualne wywołuje histerię, stan
ogromnie pożądany, gdyż łatwo go przekształcić w gorączkę wojenną lub w kult przywódcy.
Julia ujęła to tak:
- Kiedy ludzie się kochają, zużywają energię, a potem jest im dobrze i zupełnie nic ich
nie obchodzi. Więc Partia zakazuje im się kochać, bo chce, żeby każdy bezustannie aż tryskał
energią. Te ciągłe pochody, okrzyki, wymachiwanie flagami to po prostu oznaki niewyżycia
seksualnego. Jeśli jest ci dobrze, po cholerę miałbyś się podniecać Wielkim Bratem, planami
trzyletnimi, Dwiema Minutami Nienawiści i resztą tych bredni?
Ma rację, pomyślał. Między wstrzemięźliwością płciową a ortodoksją polityczną musi
istnieć ścisły, bliski związek. Bo jak inaczej można utrzymać na tak wysokim poziomie owo
natężenie strachu, nienawiści i obłąkańczej łatwowierności u wszystkich członków Partii, jeśli
nie przez zatamowanie, spiętrzenie i odpowiednie ukierunkowanie jakiegoś potężnego
naturalnego instynktu? Popęd płciowy stwarzał dla Partii zagrożenie, ale umiała go
wykorzystać. Podobnie postąpiła z instynktem rodzicielskim. Nie mogła zakazać posiadania
dzieci, zachęcała więc do kochania ich w jak najbardziej tradycyjny sposób. Natomiast dzieci
systematycznie obracano przeciwko rodzicom; uczono je, aby szpiegowały i donosiły, jeśli
tylko zauważą coś odbiegającego od normy. Tak więc rodzina stała się jakby przedłużeniem
Policji Myśli; każdy, kto miał dzieci, przez cały czas przebywał w towarzystwie doskonale go
znających kapusiów.
Nagle Winstonowi przypomniała się Katherine. Na pewno doniosłaby na niego Policji
Myśli, gdyby po prostu nie była zbyt głupia, aby się zorientować, jak nieprawomyślne ma
poglądy. Myśl o niej nasunął mu panujący upał, od którego czoło miał zroszone potem.
Zaczął opowiadać Julii o tym, co się wydarzyło - a raczę] prawie wydarzyło - w równie
upalne letnie popołudnie przed jedenastu laty.
Było to trzy lub cztery miesiące po ich ślubie. Zgubili się podczas pieszej wycieczki w
okolice Kent. Zostali w tyle za grupą zaledwie o kilkaset metrów, lecz skręcili w złą stronę i
nagle znaleźli się na skraju urwiska, w miejscu gdzie niegdyś wybierano kredę. Pionowa
ściana - dziesięć, dwadzieścia metrów - a poniżej głazy. Nie było nikogo, kogo mogliby
zapytać o drogę. Kiedy Katherine zrozumiała, że się zgubili, wpadła w popłoch. Przebywanie
choć przez chwilę z dala od hałaśliwych współuczestników wycieczki wywoływało u niej
poczucie winy. Chciała czym prędzej wrócić tą samą drogą, którą przyszli, i udać się na
poszukiwanie grupy. Ale akurat wtedy Winston spostrzegł kępy krwawnicy rosnące w
szczelinach skalnych poniżej. Wśród nich dwubarwną - karmazynową i ceglastoczerwoną -
która najwyraźniej wyrastała z jednego korzenia. Nigdy nie widział czegoś podobnego,
zawołał więc Katherine, żeby też zobaczyła.
- Spójrz, Katherine! Popatrz na tamte kwiaty. Ta kępa prawie na samym dole.
Widzisz, że są w dwóch kolorach?
Już odchodziła, ale mimo wzburzenia cofnęła się. Wychyliła się przez urwisko i
spojrzała tam, gdzie wskazywał. Stojąc o krok za nią, objął ją w talii, by nie straciła
równowagi. W tejże chwili zdał sobie sprawę, że są zupełnie sami. W pobliżu nie było
nikogo, nie drgał ani jeden liść, nie słyszało się nawet ptaków. Mała szansa, aby
w takim miejscu znajdował się mikrofon, a nawet gdyby go tu gdzieś ukryto,
wyłapywałby przecież tylko dźwięki. Była to najgorętsza, najbardziej senna pora popołudnia.
Słońce paliło, pot ściekał Winstonowi z twarzy. I wtedy nagle przyszło mu do głowy…
- Dlaczegoś jej nie zepchnął? - spytała Julia. - Ja bym się tam nie wahała.
- Tak, najdroższa, nie wątpię. Ja też bym się nie wahał, gdybym wtedy był tym
człowiekiem co teraz. Chociaż… sam nie wiem.
- Żałujesz, żeś jej nie zrzucił?
- Tak. W gruncie rzeczy żałuję.
Siedzieli obok siebie na zakurzonej posadzce. Przyciągnął dziewczynę bliżej. Oparła
głowę o jego ramię; jej włosy wydzielały przyjemny zapach niweczący smród gołębich
odchodów. Jest młoda, pomyślał, wciąż oczekuje czegoś od życia i nie rozumie, że
zepchnięcie ze skały niewygodnej osoby niczego nie rozwiązuje.
- Przecież to by nic nie zmieniło - oświadczył.
- Więc dlaczego żałujesz, żeś jej nie zepchnął?
- Bo lepsze jest działanie od bierności. W grze, jaką prowadzimy, nie możemy odnieść
zwycięstwa. Ale niektóre przegrane są mimo wszystko lepsze od innych.
Poczuł, że Julia wzrusza ramionami na znak sprzeciwu. Nigdy się z nim nie zgadzała,
ilekroć mówił coś podobnego. Nie chciała przyjąć do wiadomości, że jednostka zawsze musi
przegrać. Zdawała sobie sprawę, iż zguba jest przesądzona, że prędzej czy później Policja
Myśli złapie ich i zabije, ale równocześnie jakaś cząstka jej umysłu wierzyła w szansę
stworzenia sobie tajemniczego świata, w którym można żyć, jak się tylko zapragnie.
Wystarczyło mieć szczęście, przebiegłość i odwagę. Nie rozumiała, że szczęście po prostu nie
istnieje, że zwycięstwo jest możliwe jedynie w odległej przyszłości, długo po ich śmierci, że
od chwili wypowiedzenia wojny Partii najlepiej myśleć o sobie jako o trupie.
- Jesteśmy martwi - rzekł Winston.
- Jeszcze nie jesteśmy - zaprotestowała rzeczowo.
- Fizycznie nie jesteśmy. Ale za pół roku, za rok, góra za pięć lat będziemy. Boję się
śmierci. Jesteś młodsza ode mnie, więc pewnie boisz się bardziej. Jasne, że spróbujemy
odwlekać nasz koniec tak długo, jak nam się uda. Ale nie ma to wielkiego znaczenia. Skoro
zdecydowaliśmy się być wolnymi ludźmi, musimy postawić znak równości między życiem i
śmiercią.
- Bzdura! Wolisz się kochać ze mną czy z jakimś szkieletem? Nie radujesz się
życiem? Nie cieszy cię, że możesz powiedzieć: to jestem ja, to jest moja ręka, moja noga,
istnieję, naprawdę istnieję, żyję?! Nie sprawia ci to radości?!
Obróciła się ku niemu i przywarła całym ciałem. Czuł przez kombinezon dotyk jej
dojrzałych, jędrnych piersi. Ciało Julii wlewało w niego swoją młodość i animusz.
- Masz rację, sprawia - przyznał.
- Więc przestań gadać o śmierci. A teraz, kochany, musimy się umówić na następne
spotkanie. Chyba znów możemy się spotkać na polance. Odczekaliśmy dość długo. Tylko tym
razem pojedziesz inną trasą. Wszystko już obmyśliłam. Wsiądziesz w pociąg… poczekaj,
najlepiej ci to narysuję.
I, zaradna jak zawsze, gałązką z gołębiego gniazda zaczęła rysować mapę na
zakurzonej posadzce.
4
Winston rozejrzał się po nędznym pokoiku nad sklepem pana Charringtona. Na
ogromnym łóżku pod oknem leżały wystrzępione koce i poduszka bez powłoczki. Na
kominku tykał staromodny zegar z dwunastocyfrową tarczą. W rogu, na rozkładanym stole,
połyskiwał łagodnie w półmroku szklany przycisk, który Winston kupił przed miesiącem.
Za metalową osłoną kominka stał poobijany blaszany prymus, garnek oraz dwie
filiżanki, wszystko dostarczone przez pana Charringtona. Winston rozpalił prymus i nastawił
w garnku wodę. Przyniósł ze sobą pełną kopertę Kawy Zwycięstwa i kilka pastylek
sacharyny. Zegar wskazywał siódmą dwadzieścia, czyli dziewiętnastą dwadzieścia. Julia
miała przyjść o dziewiętnastej trzydzieści.
Szaleństwo, szaleństwo, szeptał mu wewnętrzny głos; świadome, niepotrzebne,
samobójcze szaleństwo. Ze wszystkich przestępstw, jakie mógł popełnić członek Partii, to
było najtrudniejsze do ukrycia. Pomysł przyszedł mu do głowy, gdy ujrzał w myślach szklany
przycisk odbijający się w wypolerowanym blacie rozkładanego stołu. Tak jak oczekiwał, pan
Charrington chętnie wynajął pokój. Ucieszył się, że wpadnie mu kilka dolarów ekstra. Ani się
nie oburzył, ani nie zaczął nieprzyjemnie spoufalać, kiedy stało się jasne, iż Winston
potrzebuje pokoju w celach romansowych. Starał się raczej nie patrzeć mu w oczy i wyrażać
tylko ogólnikami; w sumie zachowywał się tak delikatnie, jakby chciał niemal stać się
niewidoczny. Możliwość przebywania z dala od ludzi to cenna rzecz, oświadczył. Co pewien
czas każdy odczuwa potrzebę samotności. A jeśli komuś akurat wiadomo, gdzie ktoś inny lubi
izolować się od świata, zwykła grzeczność wymaga, aby tego nie rozgłaszał. Dodał nawet, z
takim wyrazem twarzy, jakby najchętniej w ogóle rozpłynął się w powietrzu, że drugie drzwi
domku wychodzą na podwórze, z którego jest przejście na sąsiednią uliczkę. Za oknem ktoś
śpiewał. Winston, ukryty za muślinową firanką, wyjrzał na zewnątrz. Czerwcowe słońce
wciąż wędrowało wysoko po niebie, a na podwórku skąpanym w jego blasku olbrzymia baba
przewiązana w pasie fartuchem uszytym z worka, masywna jak normandzka kolumna, o
krzepkich, czerwonych ramionach, chodziła ciężko tam i z powrotem między balią a sznurem
na bieliznę, rozwieszając dziesiątki białych, kwadratowych kawałków materiału, w których
Winston rozpoznał pieluszki. Ilekroć wyjmowała z ust drewniane spinacze, natychmiast
zaczynała śpiewać donośnym kontraltem:
To był tylko chwilowy urok
I minął jak kwietniowy dzień,
Lecz cóż za marzenia rozbudził!
Z serca mego najlżejszy zdjął cień!
Słowa te od tygodni nucił do znudzenia cały Londyn. Była to jedna z nielicznych,
bardzo do siebie podobnych piosenek, przygotowywanych dla proli przez którąś z sekcji
Departamentu Muzyki. Ich teksty, bez absolutnie niczyjego udziału, układała maszyna zwana
wersyfikatorem. Ale kobieta śpiewała tak melodyjnie, że w jej ustach nawet te straszne
brednie brzmiały niemal przyjemnie. Winston słyszał śpiew i szuranie butów prolki o bruk,
krzyki dzieci bawiących się na ulicy, a gdzieś w oddali stłumione odgłosy ruchu kołowego,
lecz pokój i tak wydawał mu się cichy przez to, że brakowało w nim teleekranu.
„Szaleństwo, czyste szaleństwo!” - pomyślał znów. Nie wierzył, aby widując się tutaj
mogli uniknąć wykrycia dłużej niż przez kilka tygodni. Ale pokusa, by wreszcie mieć stałe
miejsce spotkań, w dodatku blisko i pod dachem, była dla nich zbyt silna. Po randce w
dzwonnicy w ogóle nie udawało im się spotkać. W związku ze zbliżającym się Tygodniem
Nienawiści drakońsko wydłużono czas pracy. Wprawdzie obchody rozpoczynały się dopiero
za miesiąc, ale przygotowania prowadzono na tak gigantyczną skalę, że nikogo nie ominęły
jakieś dodatkowe zajęcia. Wreszcie jednego dnia obojgu wypadało wolne popołudnie. Umówili
się, że pojadą na polankę. Dzień wcześniej spotkali się wieczorem na ulicy. Jak zwykle
Winston ledwo spojrzał na Julię, kiedy lawirowali w tłumie powoli zbliżając się do siebie,
lecz wydała mu się bledsza niż zazwyczaj.
- Nic z tego - szepnęła, gdy tylko uznała, że może się bezpiecznie odezwać. - Z jutra
nici!
- Co takiego?
- Jutro nie mogę.
- Dlaczego?
- Z prozaicznej przyczyny. Tym razem zaczął mi się wcześniej.
Mężczyzna na moment wpadł we wściekłość. Odkąd miesiąc temu poznał Julię,
zmienił się charakter jego pożądania. Na początku niewiele było w ich pieszczotach
prawdziwej zmysłowości. Kiedy kochali się po raz pierwszy, był to po prostu świadomy akt
woli. Ale już po drugim razie wszystko się zmieniło. Zapach włosów Julii, smak jej ust, dotyk
skóry stały się jakby częścią jego i jego świata. Dziewczyna wydawała mu się teraz fizycznie
niezbędna; nie tylko jej pragnął - uważał wręcz, że ma do niej prawo. Kiedy powiedziała, że
jutro nie może jechać, poczuł się głęboko oszukany. Akurat w tym momencie tłum pchnął ich
ku sobie i ich dłonie się zetknęły. Szybko uścisnęła czubki jego palców gestem, który
wzbudził w nim nie tyle pożądanie, ile czułość. Uzmysłowił sobie, że kiedy żyje się z kobietą,
taki powód odmowy jest rzeczą częstą i naturalną; ogarnęło go rozrzewnienie, jakiego nie
znał nigdy dotąd. Zapragnął nagle, aby byli małżeństwem już od dziesięciu lat. Zapragnął iść
z nią ulicą; nie tak jak teraz, lecz otwarcie i bez lęku, rozmawiając o błahostkach i kupując
drobiazgi do wspólnego domu. Zamarzyło mu się, aby mieli gdzie się spotykać i przebywać
tylko we dwoje bez poczucia, że za każdym razem muszą się kochać. Nie tego wieczoru, ale
już następnego dnia wpadł mu pomysł, żeby wynająć pokój od pana Charringtona. Gdy
powiedział o tym Julii, niespodziewanie przystała ochoczo. Oboje zdawali sobie sprawę, że to
szaleństwo. Jakby naumyślnie postępowali o krok w stronę grobu. Siedząc na brzegu łóżka i
czekając na Julię, pomyślał o lochach Ministerstwa Miłości. Dziwne, jak ów nieuchronny
koszmar jawił się nagle przed oczyma, po czym znów znikał. Był czymś nieodwołalnym:
stanowił część ich przyszłości, część poprzedzającą śmierć tak niezawodnie, jak liczba 99
poprzedza liczbę 100. Nie sposób było tego uniknąć, ale istniała szansa odroczenia; jednakże
raz po raz z pełną świadomością niebezpieczeństwa robili coś, co tylko mogło skrócić okres
dzielący ich od zguby.
W tym momencie na schodach rozległ się pospieszny tupot kroków i do pokoju
wpadła Julia. Miała ze sobą torbę na narzędzia wykonaną z grubego brązowego płótna, z
którą czasami widywał ją na korytarzu ministerstwa. Podszedł i przytulił dziewczynę, lecz
szybko wyzwoliła się z objęć, wciąż ściskając torbę.
- Jedną chwilkę! Najpierw chcę ci pokazać, co zdobyłam. Ty pewnie przyniosłeś tę
ohydną Kawę Zwycięstwa, no nie? Tak też myślałam. Możesz wyrzucić to gówno, nie będzie
nam potrzebna. Patrz!
Uklękła na podłodze, otworzyła torbę i wysypała z niej leżące na wierzchu narzędzia.
Pod spodem znajdowało się kilka zgrabnych papierowych paczuszek. W pierwszej, którą mu
podała, wyczuł dotykiem coś dziwnego, ale zarazem jakby mgliście znajomego. Wypełniała
ją jakaś ciężka, ziarnista substancja ustępująca pod naciskiem palców.
- Czyżby to był cukier? - spytał.
- Tak, prawdziwy cukier. Nie sacharyna, tylko cukier! A oto bochenek chleba,
prawdziwego, jasnego chleba, nie tego świństwa, którym nas karmią, oraz słoiczek dżemu.
Do tego jeszcze puszka mleka i… Spójrz! Z tego jestem najbardziej dumna. Musiałam owinąć
w szmatę, bo…
Nie potrzebowała mu wyjaśniać, dlaczego zawinęła tę paczkę: jej aromat od razu
wypełnił pokój. Wonny, intensywny zapach kojarzył się Winstonowi z najwcześniejszym
dzieciństwem, choć i teraz czasem zdarzało mu się go czuć - dochodził na przykład z głębi
mijanej klatki schodowej, dopóki nagle nie zatrzaśnięto drzwi, albo unosił się tajemniczo na
zatłoczonej ulicy; wąchało się go przez chwilę, po czym raptem nikł.
- Kawa - szepnął. - Prawdziwa kawa!
- Kawa Wewnętrznej Partii. Przyniosłam cały kilogram.
- Jak zdobyłaś te skarby?
- Członkowie Wewnętrznej Partii mają wszystkiego w bród. Tym świniom niczego nie
brakuje, dosłownie niczego. Ale kelnerzy, służba i inni zawsze coś tam podkradają, więc…
Patrz, mam nawet trochę herbaty.
Winston już dobrą chwilę temu przykucnął obok Julii. Rozerwał róg paczuszki.
- Prawdziwa herbata! Nie liście jeżyn!
- Ostatnio jest sporo herbaty. Pewnie zdobyli Indie czy coś w tym rodzaju -
oświadczyła. - Poczekaj, kochany. Odwróć się i nie patrz na mnie przez kilka minut. Usiądź
po drugiej stronie łóżka. Tylko nie podchodź zbyt blisko okna. I nie oglądaj się, dopóki ci nie
powiem.
Winston zapatrzył się w muślinową firankę. Na podwórzu kobieta o czerwonych
ramionach wciąż dreptała między balią i sznurem z bielizną. Wyjęła z ust kolejne dwa
drewniane spinacze i zaśpiewała z przejęciem:
Mówią, że czas leczy rany,
Wszystko w niepamięć odpływa;
Lecz moje serce wciąż szlocha żałośnie,
Gdy wspomnienie sprzed lat w nim odżywa!
Najwyraźniej znała na pamięć całą szmatławą piosnkę. Jej głos - melodyjny,
przepojony jakby pogodną melancholią - wzbijał się do góry wraz z wonnym letnim
powietrzem. Odnosiło się wrażenie, że byłaby zupełnie szczęśliwa, gdyby ten czerwcowy
wieczór trwał wiecznie, a góra prania nigdy się nie kończyła, i gdyby przez następne tysiące
lat mogła rozwieszać pieluszki i wyśpiewywać bzdury. Pomyślał z zaskoczeniem, że nigdy
nie słyszał, aby członek Partii śpiewał coś spontanicznie sam jeden. Byłoby to wręcz
nieprawomyślne i pewnie uznane za oznakę niebezpiecznej ekscentryczności, podobnie jak
mówienie na głos do siebie. Czyżby tylko ludzie żyjący na granicy ubóstwa mieli ochotę
śpiewać?
- Możesz się odwrócić! - zawołała Julia.
Kiedy na nią spojrzał, w pierwszej chwili prawie jej nie poznał. Spodziewał się, że
zobaczy dziewczynę nagą. Tymczasem zmiana, jaka nastąpiła, była znacznie bardziej
niezwykła. Julia się umalowała.
Zapewne wstąpiła ukradkiem do jakiegoś sklepu w dzielnicy dla proli i kupiła sobie
zestaw kosmetyków. Usta miała ciemnoczerwone, na policzkach róż, nos przypudrowany;
nawet oczy podkreśliła czymś, co sprawiło, że wydawały się jaśniejsze. Makijaż wykonała
dość nieudolnie, ale też Winston nie był żadnym znawcą. Dotychczas nigdy nie widział i
nawet sobie nie potrafił wyobrazić partyjniaczki z umalowaną twarzą. Przemiana, jaka się w
Julii dokonała, była wprost niesamowita. Za pomocą zaledwie kilku pociągnięć w
odpowiednich miejscach stała się nie tylko znacznie ładniejsza, lecz przede wszystkim
znacznie bardziej kobieca. Jej krótka fryzura i chłopięcy kombinezon jedynie potęgowały to
wrażenie. Gdy brał ją w ramiona, poczuł sztuczny zapach fiołków. Przypomniał mu się
półmrok sutereny i czarna jama w twarzy prostytutki. Używała tych samych perfum, ale
wcale mu to nie przeszkadzało.
- Nawet perfumy! - wykrzyknął.
- Tak, najdroższy, nawet perfumy. I wiesz, co jeszcze zrobię? Zdobędę jakoś
prawdziwą babską sukienkę i będę ją nosić zamiast tych cholernych gaci. Włożę jedwabne
pończochy i pantofle na wysokich obcasach! W tym pokoju będę kobietą, a nie towarzyszką
partyjną!
Zrzucili z siebie ubrania i położyli się na ogromnym mahoniowym łożu. Winston po
raz pierwszy rozebrał się całkiem do naga w obecności Julii. Dotychczas zbyt się wstydził
swojego bladego, mizernego ciała, żylaków na łydkach i fioletowej plamy nad kostką. Nie
mieli prześcieradła, lecz wytarte koce, na których spoczywali, były gładkie w dotyku, a
rozmiary i sprężystość łóżka wprawiały ich oboje w zdumienie.
- Pewnie aż roi się od pluskiew, ale co tam! - zawołała Julia.
Podwójnych łóżek w ogóle się nie widywało, chyba że w domach proli. W
dzieciństwie Winston sypiał czasami w takim łóżku; Julia - z tego, co pamiętała - nigdy.
Wkrótce oboje zapadli w drzemkę. Kiedy Winston się zbudził, wskazówki zegara
zbliżały się do dziewiątej. Leżał bez ruchu, ponieważ Julia spała z głową opartą na jego
ramieniu. Starł jej się prawie cały makijaż, pozostawiając ślady na poduszce i twarzy
Winstona, lecz resztka różu wciąż jeszcze podkreślała piękno kości policzkowych. Złote
promienie zachodzącego słońca padały na skraj łóżka i kominek, oświetlając garnek, w
którym bulgotała woda. Prolka na podwórzu przestała śpiewać, ale z uliczki nadal dobiegały
przytłumione krzyki bawiących się dzieci. Winston zaczął się zastanawiać, czy w wymazanej
przeszłości leżenie w łóżku w chłodzie letniego wieczoru było czymś normalnym; czy kobieta
i mężczyzna mogli leżeć tak razem nago, kochać się, kiedy tylko zapragną, rozmawiać, o
czym tylko chcą, nie czując żadnej potrzeby, aby wstać - czy wolno im było po prostu tak
leżeć i słuchać cichych dźwięków płynących zza okna? Chyba niemożliwe, żeby taka słodka
bezczynność była kiedykolwiek dozwolona! Julia obudziła się, przetarła oczy i unosząc się na
łokciu spojrzała na prymus.
- Połowa wody się wygotowała - stwierdziła. - Zaraz wstanę i zrobię nam kawy.
Mamy godzinę. O której gaszą światło w twoim bloku? :
- O dwudziestej trzeciej trzydzieści.
- U mnie w hotelu punkt dwudziesta trzecia. Ale wszystkie musimy wracać sporo
wcześniej, bo… Ojej! A masz, ty obrzydliwa bestio!
Nagle wychyliła się z łóżka, chwyciła z podłogi but i rzuciła w róg pokoju tym samym
chłopięcym ruchem ramienia, jakim podczas Dwóch Minut Nienawiści na oczach Winstona
cisnęła słownik w podobiznę Goldsteina.
- Co to było? - spytał zaskoczony.
- Szczur. Wystawił swój śmierdzący nos zza listwy. Na pewno jest tam dziura.
Przynajmniej napędziłam mu pietra!
- Szczury - szepnął Winston. - Tutaj!
- Są wszędzie - powiedziała obojętnie Julia, kładąc się z powrotem. - W hotelu
robotniczym mamy je w kuchni. Część dzielnic Londynu aż się od nich roi. Wiesz, że atakują
dzieci? Na niektórych ulicach kobiety boją się zostawiać niemowlę bez opieki nawet na
minutę. Najgorsze są te wielkie i brunatne. A najpotworniejsze jest to, że…
- Przestań!- zawołał Winston, zaciskając mocno oczy.
- Najdroższy, strasznie zbladłeś! Co się stało? Masz alergię na szczury?
- Szczury to najohydniejsze, co może być na świecie!
Przytuliła go do siebie i otoczyła ramionami, jakby chcąc rozproszyć jego lęki ciepłem
swojego ciała. Nie od razu otworzył oczy. Przez kilka chwil zdawało mu się, że znów
powrócił koszmarny sen, który prześladował go przez całe życie w różnych odstępach czasu.
Prawie zawsze był taki sam. Przed Winstonem jawiła się mroczna jama, a w niej czaiło się
coś tak przerażającego i obrzydliwego, że bał się nawet spojrzeć. We śnie cały czas czuł, że
oszukuje sam siebie, bo podświadomie wie, co kryje się w ciemnościach. Gdyby zdobył się na
prawdziwie wielki wysiłek, tak brutalny, jakby chciał sam rozsadzić sobie czaszkę, zdołałby
odkryć, co to takiego. Lecz za każdym razem budził się nie uczyniwszy tego; koszmar jednak
miał jakiś związek z tym, co mówiła Julia, kiedy na nią krzyknął.
- Przepraszam - rzekł. - Nic się nie stało. Po prostu nie lubię szczurów.
- Nie martw się, najdroższy, już ich więcej nie ujrzysz. Przed wyjściem zatkam otwór
kawałkiem worka. A następnym razem przyniosę gips i porządnie wszystko zaklajstruję.
Już prawie zapomniał o swoim panicznym strachu. Lekko zawstydzony usiadł na
łóżku. Julia wstała, włożyła kombinezon i zaparzyła kawy. Z garnka unosił się tak silny,
wspaniały aromat, że zamknęli okno, aby przypadkiem nie poczuł go ktoś obcy i nie zaczął
sprawdzać, skąd dochodzi. Jeszcze lepsza od samego smaku kawy była jedwabistość, jaką
nadawał jej cukier - coś, czego Winston, po latach używania sacharyny, niemal nie pamiętał.
Z jedną ręką w kieszeni, a w drugiej trzymając pajdę chleba z dżemem, Julia obeszła pokój;
zerknęła obojętnie na regał z książkami, obejrzała rozkładany stół i powiedziała, jak najlepiej
go naprawić, opadła na fotel, żeby sprawdzić, czy siedzi się w nim wygodnie, wreszcie z
ciekawością i rozbawieniem popatrzyła na zegar z absurdalną dwunastocyfrową tarczą. Potem
przyniosła do łóżka szklany przycisk, chcąc obejrzeć go w lepszym świetle. Winston wyjął go
jej z rąk, jak zawsze zauroczony miękką wodnistością szkła.
- Jak myślisz, do czego to służy? - spytała Julia.
- Do niczego; chyba nigdy nie miało żadnego zastosowania. I właśnie dlatego tak mi
się podoba. To kawałek dawnej historii, który zapomnieli zmienić. Przesłanie sprzed stu lat;
gdybyśmy tylko umieli je odczytać!
- A ten obrazek - wskazała głową rycinę na przeciwległej ścianie - też ma tyle lat?
- Więcej. Sądzę, że dwieście. Ale trudno odgadnąć. Nie wiadomo, co pochodzi z
jakiego okresu. Podeszła, żeby obejrzeć rycinę z bliska.
- O, to tędy wylazła ta bestia! - zawołała, kopiąc listwę dokładnie pod obrazkiem. - Co
to za budynek? Gdzieś go chyba widziałam.
- To kościół, a przynajmniej niegdyś był to kościół. Kościół Świętego Klemensa.
Przypomniał mu się strzęp wierszyka, którego nauczył go pan Charrington.
Wyrecytował tęsknie:
- „Pomarańcze za pensa, krzyczą dzwony Klemensa!” Ku jego zaskoczeniu, dodała:
Skradł cytryn pół tuzina, dudnią dzwony Marcina,
Zaraz złapią złodzieja, ryczą dzwony Baileya…
Dalej nie wiem. Pamiętam tylko sam koniec: „Oto ciastko, możesz zjeść połowę, a oto
topór, który zetnie ci głowę!” Niczym hasło i odzew. Ale po „dzwony Baileya” powinna być
jeszcze jedna linijka. Może uda się jakoś ożywić pamięć pana Charringtona, by ją sobie
przypomniał.
- Kto cię tego nauczył? - zapytał.
- Dziadek. Powtarzał mi ten wierszyk, kiedy byłam mała. Ale gdy miałam osiem lat,
staruszka chyba ewaporowano. W każdym razie nagle znikł. Ciekawe, co to takiego cytryny -
dodała zmieniając temat. - Pomarańcze widziałam. To takie okrągłe żółtawe owoce z grubą
skórką.
- Pamiętam cytryny - rzekł Winston. - W latach pięćdziesiątych było ich pod
dostatkiem. Tak kwaśne, że od samego zapachu zęby cierpły.
- Założę się, że za tym obrazkiem gnieżdżą się pluskwy. Któregoś dnia zdejmę go i
porządnie wyszoruję. Chyba już czas się zbierać. Muszę zmyć makijaż. Szlag by to trafił!
Tobie też wytrę dokładnie twarz.
Winston nie wstawał jeszcze przez kilka minut. W pokoju powoli się ściemniało.
Odwrócił się twarzą do światła i leżał tak wpatrzony w szklany przycisk. Fascynował go nie
tyle koral w środku, ile sama faktura szkła. Było niemal tak przejrzyste jak powietrze, chociaż
miało w sobie dziwną głębię. Zupełnie jakby powierzchnia szkła tworzyła łuk nieba
otaczającego maleńki świat z własną atmosferą. Wydawało mu się, że potrafiłby przeniknąć
do wnętrza, a właściwie, że już tam jest razem z mahoniowym łóżkiem, rozkładanym stołem,
zegarem, stalorytem, a także z samym przyciskiem. Przycisk stał się tym pokojem, a koral
życiem jego i Julii, zawieszonym jakby na wieczność w sercu szklanej bryłki.
5
Syme znikł. Pewnego dnia nie przyszedł do pracy; kilka nierozważnych osób
skomentowało fakt jego nieobecności. Nazajutrz już nikt o nim nie wspominał. Trzeciego
dnia Winston zatrzymał się przed tablicą ogłoszeń na korytarzu przy wejściu do
Departamentu Archiwów.
Wisiała tam między innymi lista członków Komitetu Szachowego, do którego należał
Syme. Wyglądała prawie tak samo jak zawsze - nic z niej nie wykreślono - tylko była o jedno
nazwisko krótsza. To wystarczyło. Syme przestał istnieć: nigdy nie istniał.
Lato robiło się coraz skwarniejsze. W labiryncie pozbawionych okien,
klimatyzowanych pomieszczeń ministerstwa panowała niezmiennie ta sama temperatura, ale
na zewnątrz płyty chodników paliły w stopy, a w metrze w godzinach szczytu przeraźliwie
cuchnęło. Przygotowania do Tygodnia Nienawiści szły pełną parą; urzędnicy wszystkich
ministerstw pracowali po godzinach. Trzeba było zorganizować pochody, zebrania, defilady
wojskowe, wykłady, wystawy figur woskowych, pokazy filmów, programy teleekranowe;
należało wznieść trybuny, poustawiać kukły wrogów, ułożyć odpowiednie hasła, napisać
pieśni, rozpuścić pogłoski, podrobić fotografie. Komórka Departamentu Literatury, w której
pracowała Julia, musiała zawiesić produkcję powieści i w błyskawicznym tempie
przygotować serię broszur o zbrodniach wojennych nieprzyjaciela. Winston, oprócz swojej
zwykłej pracy, długimi godzinami przekopywał się przez stare roczniki „The Times”,
poprawiając treść artykułów, na które zamierzano się powołać w przemówieniach, lub
zmieniając ich styl na bardziej kwiecisty. Całe miasto ogarnął gorączkowy nastrój, co czuło
się zwłaszcza późnym wieczorem, gdy na ulice wylęgały tłumy hałaśliwych proli. Pociski
rakietowe spadały znacznie częściej, a czasami z oddali dobiegał huk potwornych detonacji,
których przyczyny nikt nie znał; krążyły o nich najdziwaczniejsze pogłoski.
Skomponowano już melodię - muzyczny motyw przewodni Tygodnia Nienawiści
(nazywała się Pieśnią Nienawiści) - i teraz bez przerwy grzmiała z teleekranów. Jej dziki,
warczący rytm bardziej kojarzył się z dudnieniem werbli niż z prawdziwą muzyką.
Wywrzaskiwana przez setki gardzieli w takt kroków maszerującej kolumny, zaiste miała w
sobie coś przerażającego. Prole podchwycili ją natychmiast i w nocy z powodzeniem
konkurowała z wciąż popularnym przebojem „To był tylko chwilowy urok”. Winston ledwo
mógł wytrzymać, bo dzieci Parsonsów wygrywały ją o każdej porze dnia i nocy na grzebieniu
przykrytym skrawkiem papieru toaletowego. Wieczory miał teraz ciągle zajęte. Drużyny
ochotników, zorganizowane przez Parsonsa, przygotowywały całą ulicę do Tygodnia
Nienawiści: rozmieszczając transparenty, malując plakaty, mocując na dachach maszty do
wywieszania flag i z narażeniem życia rozciągając nad jezdnią druty do zaczepiania
serpentyn. Parsons chwalił się, że na dekorację samego Bloku Zwycięstwa pójdzie czterysta
metrów płótna. Był w swoim żywiole, wesoły jak szczygieł. Upał i praca fizyczną dały mu
nareszcie pretekst, by wieczorami paradować w szortach i rozpiętej pod szyją koszuli.
Wszędzie było go pełno: pchał, ciągnął, piłował, wbijał gwoździe, poprawiał, koleżeńskimi
okrzykami zachęcał sąsiadów do większego wysiłku i z każdej fałdy skóry tryskał nie
kończącymi się strugami jadowicie cuchnącego potu.
Nagle cały Londyn oblepiono nowym plakatem. Nie miał żadnych napisów, a
przedstawiał tylko gigantyczną, ponadtrzymetrową sylwetkę maszerującego eurazjatyckiego
żołnierza; mongolska twarz bez wyrazu, ogromne buciory, na biodrze pistolet maszynowy.
Gdziekolwiek się stało, lufa pistoletu powiększona przez skrót perspektywiczny celowała
prosto w patrzącego. Plakaty porozlepiano dosłownie na wszystkich murach; było ich nawet
więcej niż tych z podobizną Wielkiego Brata. Starano się rozniecić w prolach, których zwykle
mało obchodziła wojna, kolejny szał patriotyzmu. Nienawiść podsycały także pociski
rakietowe, zbierające krwawsze żniwo niż zazwyczaj. Jedna bomba spadła na zatłoczone kino
w Stepney - kilkaset osób zginęło w gruzach. W wielogodzinnym pogrzebie ofiar, który
przerodził się w gniewną manifestację, uczestniczyli wszyscy mieszkańcy dzielnicy. Inna
bomba spadła na pusty teren służący za plac zabaw; śmierć poniosło kilkadziesiąt dzieci.
Odbył się następny pochód: ludzie, manifestując swoje oburzenie, spalili kukłę Goldsteina,
pozdzierali i cisnęli w płomienie setki plakatów z eurazjatyckim żołnierzem, a podczas
ogólnego zamieszania splądrowano kilka sklepów. Później rozeszła się pogłoska, że to
szpiedzy nakierowują bomby przy pomocy fal radiowych, spalono więc dom starego małżeństwa,
które podejrzewano o cudzoziemskie pochodzenie; staruszkowie zaczadzieli od dymu.
Każdą wolną chwilę Julia i Winston spędzali w pokoju nad sklepem pana
Charringtona, leżąc nago na łóżku pod otwartym oknem; tak spragnieni byli odrobiny chłodu,
że przez myśl im nie przeszło okrywać się kocem. Szczur więcej się nie pojawił, lecz za to w
upale straszliwie rozpleniły się pluskwy. Jednakże Julii i Winstonowi to nie przeszkadzało.
Brudny czy czysty, pokój był dla nich rajem. Zaraz po przyjściu wysypywali wszystko
pieprzem kupionym na czarnym rynku, ściągali z siebie ubranie i zaczynali się kochać, choć
pot lał się z nich strumieniami. Potem zasypiali, a ledwo się budzili, musieli odpierać
zmasowane ataki nowych armii robactwa.
W czerwcu spotkali się w sumie cztery, pięć, sześć - nie, siedem razy. Winston
skończył z popijaniem dżinu o każdej porze. Nie czuł więcej potrzeby. Przytył, opuchlizna na
nodze opadła, pozostawiając jedynie brunatne znamię nad kostką, a poranne ataki kaszlu
ustąpiły zupełnie. Życie przestało być nieznośne; odeszła go ochota, by robić miny do
teleekranu albo kląć ile tchu w piersiach. Teraz, gdy mieli bezpieczną kryjówkę, nieomal
dom, nie ciążyło mu tak bardzo to, że spotykają się rzadko i najwyżej na kilka godzin.
Świadomość, iż czeka na nich pokój, do którego nikt inny nie ma dostępu, była nieomal
równie przyjemna jak przebywanie w nim. Pokój wydawał się minionym światem, skansenem
przeszłości, w którym mogą bytować gatunki dawno wymarłe gdzie indziej. Pan Charrington
zapewne również należał do takiego gatunku. W drodze na piętro Winston zwykle wstępował
do sklepu, żeby zamienić z gospodarzem kilka słów. Starszy pan chyba nigdy lub prawie
nigdy nie opuszczał sklepu; chyba nigdy też nie miewał klientów. Żył krążąc jak duch między
niewielkim mrocznym sklepem a jeszcze mniejszą kuchnią na tyłach domu, gdzie
przygotowywał sobie posiłki i gdzie pośród innych rzeczy przechowywał nieprawdopodobnie
stary gramofon z olbrzymią tubą. Rozmowa z Winstonem zawsze sprawiała mu wyraźną
przyjemność. Długonosy, w grubych szkłach i wytartej aksamitnej marynarce, kręcąc się
pośród swoich bezwartościowych sprzętów robił wrażenie nie tyle handlarza, ile
kolekcjonera. Z wyblakłym entuzjazmem brał do ręki różne rupiecie - porcelanowy korek,
malowane wieczko zepsutej tabakierki, otwierany tombakowy medalion z puklem włosów
dawno zmarłego dziecka - nigdy nie namawiając Winstona, aby coś kupił, jedynie prosząc, by
podziwiał. Słuchało go się jak zdartej pozytywki. Wygrzebywał z otchłani pamięci strzępy
zapomnianych wierszy. Jeden był o dwudziestu czterech kosach, inny o krowie z zakręcanym
rogiem, jeszcze inny o śmierci biednego drozda. „Pomyślałem, że może to pana interesować”
- informował uśmiechając się z zawstydzeniem, ilekroć przytaczał jakiś nowy fragment. Ale
nigdy nie pamiętał więcej niż kilka linijek.
Winston i Julia wiedzieli - w pewnym sensie myśl ta nigdy ich nie opuszczała - że to,
co się dzieje, nie może trwać wiecznie. Były chwile, kiedy swoją rychłą śmierć czuli nie
mniej namacalnie niż łóżko, na którym leżeli, a wówczas ich pieszczoty stawały się
rozpaczliwie namiętne, jakby od egzekucji dzieliły ich zaledwie sekundy. Ale zdarzało się i
tak, że wierzyli nie tylko w iluzję bezpieczeństwa, lecz również w trwałość swojego
szczęścia. Obojgu wydawało się wówczas, że dopóki są w pokoju nad sklepem, nic im nie
grozi. Samo dojście do niego jest trudne i ryzykowne, lecz tu znajdują azyl. Winston miał
identyczne wrażenie, kiedy wpatrywał się w przycisk; myślał wtedy, że gdyby tylko udało mu
się przeniknąć do środka, czas stanąłby w miejscu. Często uciekali od rzeczywistości w
marzenia. Szczęście nigdy ich nie opuści i będą spotykać się tak ukradkiem aż do późnej
starości. Albo Katherine umrze, a im dzięki subtelnym intrygom uda się zawrzeć małżeństwo.
Albo wspólnie popełnią samobójstwo. Lub nagle znikną, zmienią całkowicie swój wygląd,
zaczną mówić z akcentem proli, najmą się do pracy w fabryce i - nie wykryci - będą żyli
szczęśliwie na którejś z sąsiednich uliczek. Wiedzieli, że to mrzonki. Bo tak naprawdę nie
istniał dla nich ratunek. A jedynego realnego pomysłu - wspólnego samobójstwa - nie mieli
zamiaru wprowadzać w czyn. Żyć nawet tak, z dnia na dzień i z tygodnia na tydzień, wciąż w
teraźniejszości i bez żadnych widoków na przyszłość, nakazywał im instynkt równie
niemożliwy do przezwyciężenia jak ten, który wprawia w ruch płuca, dopóki w powietrzu jest
choć odrobina tlenu.
Czasami rozmawiali także o czynnym buncie przeciwko Partii, ale nie mieli pojęcia,
jak się zabrać do działania. Jeśli nawet legendarne Braterstwo istniało, zupełnie nie wiedzieli,
jak nawiązać z nim kontakt. Winston opowiedział Julii o dziwnej zażyłości, prawdziwej lub
urojonej, łączącej go z O’Brienem, oraz o impulsie, który go czasem nachodził, aby pójść do
niego, wyznać swoją nienawiść wobec Partii i prosić o pomoc. Wbrew oczekiwaniom
Winstona, dziewczynie pomysł ten wcale nie wydał się niedorzeczny. Sama zwykle oceniała
ludzi po wyglądzie, więc uważała za rzecz całkiem naturalną, że uznał O’Briena za człowieka
godnego zaufania tylko na podstawie wymiany spojrzeń. Zdaniem Julii - a nic nie mogło
zachwiać jej pewności - każdy lub prawie każdy skrycie nienawidzi Partii i gotów jest łamać
prawo, jeśli tylko sądzi, iż ujdzie mu to bezkarnie. Ale nie chciała dać wiary temu, że działa
lub mógłby powstać masowy, zorganizowany ruch oporu. Opowieści o Goldsteinie i jego
podziemnej armii były - w jej opinii - plotkami wymyślonymi przez Partię dla własnych
celów; należało udawać, że się w nie wierzy, ale to wszystko. Sama, na zebraniach partyjnych
i spontanicznych manifestacjach, bezustannie domagała się gromkim głosem śmierci ludzi,
których nazwisk nigdy wcześniej nie słyszała, a w rzekomo popełnione przez nich zbrodnie
wcale nie wierzyła. Kiedy odbywały się publiczne procesy, często odkomenderowywano ją
wraz z innymi członkami Ligi Młodych, aby od rana do wieczora sterczeli przed gmachem
sądów, co pewien czas wykrzykując: „Śmierć zdrajcom!” Podczas Dwóch Minut Nienawiści
zawsze z największym zapałem obrzucała obelgami Goldsteina. Miała jednak bardzo nikłe
pojęcie, kto to taki i jakie doktryny ma niby reprezentować. Wyrosła już po Rewolucji i była
za młoda, żeby pamiętać walki ideologiczne lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Możliwość
istnienia niezależnego ruchu politycznego w ogóle nie mieściła jej się w głowie; wiedziała, że
Partia jest niepokonana. Będzie trwać wiecznie i nigdy się nie zmieni. Bunt mógł polegać
jedynie na skrytym łamaniu prawa lub - w najskrajniejszej postaci - na pojedynczych aktach
przemocy, takich jak zamachy lub podkładanie bomb.
Jednakże na wiele spraw Julia patrzyła znacznie bardziej przenikliwie od Winstona i
była mniej od niego podatna na partyjną propagandę. Kiedy pewnego razu wspomniał o
wojnie z Eurazją, zaskoczyła go, mówiąc jako rzecz oczywistą, że jej zdaniem żadnej wojny
nie ma. Pociski rakietowe spadające codziennie na Londyn wystrzeliwał, według niej, sam
rząd Oceanii, aby „utrzymywać ludzi w ciągłym strachu”. Tego rodzaju podejrzenia nigdy nie
przyszły Winstonowi do głowy. Wzbudziła w nim też niemałą zazdrość wyznaniem, że
podczas Dwóch Minut Nienawiści musi się hamować, aby nie parsknąć śmiechem, lecz
ideologię Partii kwestionowała jedynie wówczas, kiedy bezpośrednio dotyczyła jej życia.
Często gotowa była akceptować oficjalne mity, gdyż po prostu nie robiło jej różnicy, czy są
prawdą, czy kłamstwem. Wierzyła na przykład, bo tego nauczono ją w szkole, jakoby to
Partia wynalazła samoloty. (Za lat szkolnych Winstona twierdzono, że Partia wynalazła tylko
helikoptery; kilkanaście lat później, gdy Julia chodziła do szkoły, Partia wynalazła już
samoloty; następne pokolenie będzie się zapewne uczyć, że także maszynę parową.) Kiedy jej
wyjaśnił, iż samoloty latały przed jego urodzeniem i w ogóle na długo przed Rewolucją,
wcale się tym nie przejęła. Co za różnica, kto wynalazł samoloty? Zdumiał się jeszcze
bardziej, gdy z jakiejś jej uwagi zorientował się, że nie pamięta, iż cztery lata temu Oceania
toczyła wojnę ze Wschódazją, a z Eurazją łączył ją sojusz. Wprawdzie Julia uważała całą
wojną za jedną wielką blagę, ale najwyraźniej nie dostrzegła, że tymczasem zmieniono
nieprzyjaciela.
- Myślałam, że zawsze prowadziliśmy wojnę z Eurazją - przyznała.
To go przeraziło. Samolot wynaleziono na wiele lat przed jej urodzeniem, lecz zmiana
sojuszy nastąpiła zaledwie cztery lata temu, gdy Julia była już dorosłą kobietą. Przekonywał
ją prawie kwadrans, aż wreszcie zaczęło się jej jakby przypominać, że kiedyś istotnie
wrogiem była nie Eurazja, lecz Wschódazją. Jednakże w dalszym ciągu uważała to za fakt
bez znaczenia.
- Co za różnica? - zniecierpliwiła się. - Ten wróg czy inny, ta zasrana wojna nigdy nie
ustaje! A każdy wie, że gazety kłamią!
Czasami Winston mówił o swojej pracy w Departamencie Archiwów i o
bezwstydnych fałszerstwach, których dokonywał. Julii wcale nie napawało to grozą. Na myśl
o tym, że kłamstwa stają się prawdą, bynajmniej nie ogarniało jej uczucie, iż pod jej stopami
otwiera się otchłań. Kiedy opowiedział o Jonesie, Aaronsonie, Rutherfordzie i niezwykłym
skrawku gazety, który niegdyś dostał się w jego ręce, w pierwszej chwili nawet nie
zrozumiała, o co mu chodzi.
- Byli twoimi przyjaciółmi? - spytała.
- Nie, w ogóle ich nie znałem. Należeli do Wewnętrznej Partii. Poza tym byli znacznie
starsi ode mnie. Przedstawiciele starej gwardii, jeszcze sprzed Rewolucji. Widziałem ich
zaledwie kilka razy w życiu.
- Więc dlaczego tak się nimi przejąłeś? Ludzie przecież wciąż giną, nie?
Usiłował jej wytłumaczyć.
- To była wyjątkowa sprawa. Nie chodzi wyłącznie o to, że znów kogoś zabito. Czy
nie rozumiesz, że cała przeszłość, poczynając już od dnia wczorajszego, jest systematycznie
niszczona? Jeśli cokolwiek z niej przetrwało, to jedynie garść niemych przedmiotów, takich
jak ten kawał szkła. Już dziś nie wiemy właściwie nic o Rewolucji i czasach ją
poprzedzających. Każdy dokument zniszczono lub sfałszowano, każdą książkę napisano od
nowa, każdy obraz przemalowano, zmieniono nazwy wszystkich pomników, ulic, budynków,
przerobiono daty. Proces ten trwa co dzień i w każdej minucie. Zatrzymano historię. Istnieje
tylko nieograniczona teraźniejszość, w której Partia zawsze ma rację. Wiem, że fałszuje się
przeszłość, ale nie potrafiłbym tego udowodnić, nawet w wypadku fałszerstw, których sam
dokonałem. Nie zostają żadne ślady. Jedynym świadectwem jest moja pamięć, ale czy oprócz
mnie ktoś jeszcze pamięta prawdę? Tylko ten jeden raz w całym moim życiu trzymałem w
ręku niepodważalny dowód fałszerstwa, i to sprzed wielu, wielu lat! .
- I co ci to dało?
- Nic, bo zaraz wyrzuciłem ten świstek. Gdyby sytuacja ta powtórzyła się dzisiaj,
schowałbym.
- A ja nigdy! - zawołała Julia. - Gotowa jestem ryzykować, tylko wtedy jednak, gdy
chodzi o sprawę naprawdę ważną, a nie o strzęp starej gazety! Co byś z nim zrobił?
- Pewnie nic. Ale miałbym dowód. Gdybym się odważył pokazać go paru osobom,
może udałoby mi się wzbudzić w nich wątpliwości. Nie sądzę, abyśmy zdołali zmienić
cokolwiek za naszego życia. Chociaż mogę sobie wyobrazić, jak powstają małe, rozsiane
grupki oporu, które łączą się, stają coraz liczebniejsze, a nawet zostawiają po sobie jakieś
papiery, zapiski, żeby następne pokolenia kontynuowały ich dzieło.
- Kochany, nie obchodzą mnie następne pokolenia! Mnie chodzi o nas dwoje!
- Jesteś buntownikiem tylko od pasa w dół - stwierdził.
Uznała to za wyjątkowo zabawne i z radości rzuciła mu się na szyję.
Nie była również ciekawa ani rozwoju, ani następstw partyjnej ideologii. Kiedy usiłował jej
wyjaśnić zasady angsocu i takie pojęcia, jak dwójmyślenie, zmienność przeszłości lub negacja
obiektywnej rzeczywistości, albo też wtrącał terminy z nowomowy, zaczynała się nudzić,
wszystko jej się mieszało i mówiła, że nigdy nie interesowały jej podobne bzdury. Każdy się
orientuje, że to zwyczajny bełkot, po co więc zaprzątać sobie tym głowę? Wiedziała, kiedy
klaskać, a kiedy gwizdać, i to jej wystarczało. Jeśli obstawał przy podobnym temacie, w którymś
momencie - ku jego niezadowoleniu - po prostu zasypiała. Umiała zasnąć o każdej porze
i w dowolnej pozycji. Prowadząc z nią rozmowy uzmysłowił sobie, jak nietrudno jest udawać
wierność ideologii, o której nie ma się bladego pojęcia. I rzeczywiście partyjny światopogląd
najłatwiej dawał się wpoić ludziom o zbyt ograniczonej inteligencji, aby go mogli pojąć. Bez
protestu akceptowali nawet najjaskrawsze wypaczenia rzeczywistości, bo nie rozumieli w
pełni potworności tego, czego od nich żądano, a ponadto zbyt mało interesowali się
aktualnymi wydarzeniami, aby zdawać sobie sprawę z grozy sytuacji. Niewiedza pozwalała
im zachować zdrowe zmysły. Przełykali wszystkie kłamstwa, i to bez najmniejszego dla
siebie uszczerbku, bo przelatywały przez nich - nie strawione - niczym kamyki przez układ
pokarmowy ptaka.
6
Wreszcie stało się. Kontakt został nawiązany. Winston miał wrażenie, że całe życie
czekał na tę chwilę.
Szedł w ministerstwie długim korytarzem i właśnie zbliżał się do miejsca, w którym
Julia wsunęła mu do ręki kartkę, gdy nagle zdał sobie sprawę, że tuż za nim idzie ktoś
znacznie od niego roślejszy. Ten ktoś lekko zakasłał, jakby dając znak, że chce się odezwać.
Winston zatrzymał się natychmiast i odwrócił. Ujrzał O’Briena.
Nareszcie stali twarzą w twarz, ale kierując się pierwszym odruchem Winston chciał
rzucić się do ucieczki. Serce waliło mu jak młotem. Nie umiałby wydusić z siebie słowa.
O’Brien tymczasem zrównał się z nim i ujął go przyjaźnie pod łokieć, nieznacznie popychając
do przodu. Kiedy już szli obok siebie, przemówił z tą dziwnie surową uprzejmością, która
różniła go od innych członków Wewnętrznej Partii.
- Od dawna miałem ochotę z wami porozmawiać, towarzyszu. Czytałem ostatnio
jeden z waszych artykułów w „The Times”, pisany w nowomowie. Jak rozumiem,
interesujecie się nowomową z pobudek naukowych? Winston zdołał się trochę opanować.
- Nie, tylko jako amator - odparł. - To nie moja dziedzina. Nigdy nie miałem nic
wspólnego z procesem tworzenia języka.
- Ale posługujecie się nim nad wyraz swobodnie - oświadczył O’Brien. - Nie tylko ja
tak uważam. Wasz przyjaciel, z którym rozmawiałem jakiś czas temu, też się ze mną zgadza,
a on jest prawdziwym ekspertem. Niestety, jego nazwisko wyleciało mi chwilowo z pamięci.
Serce Winstona znów zabiło mocniej. Nie ulegało wątpliwości, że to aluzja do
Syme’a. Lecz przecież Syme nie żył; więcej nawet, nigdy nie istniał, był nieosobą.
Jakakolwiek wzmianka o nim stanowiła śmiertelne niebezpieczeństwo. O’Brien musiał więc
wspomnieć Syme’a specjalnie: był to znak, jakby zaszyfrowane hasło. Udział w tej drobnej
myślozbrodni uczynił z nich wspólników.
Dotychczas szli wolno korytarzem, ale teraz O’Brien przystanął. Swoim
charakterystycznym, rozbrajającym i przyjaznym gestem poprawił okulary, po czym kontynuował:
- Chciałem wam zakomunikować, że w waszym artykule dwukrotnie pojawiają się
słowa, które wyszły z użycia. Bardzo niedawno, ale jednak. Czy widzieliście dziesiąte
wydanie Słownika, nowomowy?
- Nie - odparł Winston. - Nie miałem pojęcia, że już się ukazało. W Departamencie
Archiwów wciąż posługujemy się dziewiątym.
- O ile wiem, ukaże się dopiero za parę miesięcy. Ale są już egzemplarze sygnalne.
Sam mam jeden. Może chcielibyście obejrzeć?
- Tak, ogromnie - rzekł Winston; natychmiast się domyślił, do czego O’Brien zmierza.
- Niektóre nowe rozwiązania są bardzo pomysłowe. Redukcja liczby czasowników; to
powinno wam się spodobać. Niech się zastanowię… Mogę wam przysłać słownik przez
gońca. Chociaż nie, z reguły zapominam o podobnych drobiazgach. A może moglibyście po
prostu wstąpić do mnie któregoś dnia? Chwileczkę, zapiszę wam adres.
Znajdowali się przed teleekranem. O’Brien z pewnym roztargnieniem sprawdził kieszenie i w
końcu wyjął mały notes oprawny w skórę oraz złoty ołówek kopiowy. Stojąc dokładnie pod
teleekranem, z notesem w takiej pozycji, aby funkcjonariusz dyżurujący przy odbiorniku
mógł wszystko przeczytać, zapisał adres, wyrwał kartkę i wręczył ją Winstonowi.
- Wieczorem zwykle bywam w domu - rzekł. - Gdybyście mnie nie zastali, służący
wyda wam słownik.
I odszedł, pozostawiając Winstona ze świstkiem w dłoni. Tym razem Winston nie
musiał się kryć z kartką, ale na wszelki wypadek zapamiętał adres, a kilka godzin później
wrzucił ją do luki pamięci wraz ze stertą innych papierów.
Stali razem najwyżej trzy minuty. Rozmowa mogła mieć tylko jeden cel. O’Brien
zaaranżował ją po to, aby podać Winstonowi swój adres. Posłużył się pretekstem, bo nie
sposób było dowiedzieć się, gdzie ktoś mieszka, w inny sposób niż pytając go wprost. Księgi
adresowe nie istniały. „Jeśli kiedykolwiek zechcesz się ze mną widzieć, wiesz, gdzie mnie
szukać” - mówił mu O’Brien. Może w słowniku znajdzie ukrytą wiadomość. W każdym razie
jedno było pewne. Podziemie, o którym marzył, istniało; właśnie dotarł do jego obrzeża.
Wiedział, że prędzej czy później odpowie na wezwanie O’Briena. Może jutro, może
dopiero po dłuższej przerwie - jeszcze sobie tego nie przemyślał. Dzisiejsza rozmowa to
kolejny etap w procesie, którego początek nastąpił przed laty. Pierwszym krokiem była
skryta, mimowolna myśl; drugim - założenie pamiętnika. Od myśli doszedł do słów, teraz od
słów przejdzie do czynów. Ostatni akt rozegra się w Ministerstwie Miłości. Już dawno się z
tym pogodził. Początek zawiera w sobie koniec. Mimo to zdjął go strach: poczuł przedsmak
śmierci, jakby jego życie zawisło na włosku. W trakcie rozmowy na korytarzu, kiedy tylko
zrozumiał utajony sens słów O’Briena, lodowaty dreszcz wstrząsnął jego ciałem. Miał
wrażenie, że zapada się w wilgotny grób. I choć od dawna wiedział, iż grób ten czeka na
niego, zdjął go paniczny strach.
7
Winston zbudził się zapłakany. Julia obróciła się sennie do niego mrucząc
niewyraźnie:
- Co się stało?
- Śniło mi się… - zaczął i urwał.
Nie sposób było tego opowiedzieć. Chodziło nie tyle o sam sen, ile o związane z nim
wspomnienia, które nawiedziły Winstona kilka sekund po przebudzeniu.
Leżał przez chwilę z zamkniętymi oczami, wciąż pogrążony w atmosferze
wspaniałego, świetlistego snu: widział całe swoje życie, rozciągało się przed nim niczym
krajobraz w letni wieczór po deszczu. Wszystko działo się wewnątrz szklanego przycisku;
zaokrąglona powierzchnia tworzyła sklepienie nieba, a wnętrze przepojone było przejrzystym,
łagodnym światłem, w którym każdy przedmiot jawił się wyraźnie bez względu na odległość.
Na treść snu składał się również, i silnie z nią wiązał, gest uczyniony niegdyś przez matkę
Winstona, a powtórzony trzydzieści lat później, na kronice filmowej, przez Żydówkę, która
usiłowała osłonić chłopca przed kulami, zanim bomba zrzucona z helikoptera roztrzaskała
łódź w drzazgi.
- Wiesz, że do tej pory wierzyłem, że zamordowałem własną matkę?
- Dlaczego ją zamordowałeś? - spytała Julia, wciąż na pół drzemiąc.
- Nie zamordowałem jej. Nie dosłownie.
We śnie przypomniał sobie, kiedy widział matkę po raz ostatni, a tuż po przebudzeniu
odżyły mu w pamięci inne związane z tym wspomnienia. Chodziło o sprawy, które całymi
latami naumyślnie wyrzucał ze swojej świadomości. Nie znał żadnej daty, ale mógł mieć
wówczas dziesięć, najwyżej dwanaście lat.
Ojciec znikł wcześniej; nie był pewien, o ile wcześniej. Dość dobrze pamiętał nędzę i
niepewność tamtych lat; panikę podczas ciągłych nalotów, ukrywanie się w stacjach metra
służących za schrony, zwały gruzów wszędzie dokoła, niezrozumiałe manifesty rozlepiane na
rogach ulic, bandy wyrostków w koszulach tej samej barwy, ogromne kolejki przed
piekarniami, sporadyczny jazgot karabinów maszynowych dochodzący z oddali, a przede
wszystkim ciągły brak żywności. Przez całe popołudnia buszował z innymi chłopcami po
śmietnikach i wysypiskach, wygrzebując głąby kapusty, obierki, niekiedy nawet zeschłe
skórki od chleba, które dokładnie czyścili z popiołu, często też wyczekiwał z kolegami na
trasach, którymi jeździły ciężarówki z karmą dla bydła, bo gdy podskakiwały na wybojach,
czasami spadało z nich nieco makuchów.
Kiedy znikł ojciec, matka ani nie okazała zdumienia, ani nie szalała z rozpaczy, lecz
zmieniła się dosłownie z dnia na dzień. Straciła chęć do życia. Nawet dla Winstona było
jasne, że czeka na coś, co musi się wydarzyć. Wypełniała swoje obowiązki - gotowała, prała,
cerowała, ścieliła łóżko, zamiatała pokój, odkurzała kominek - zawsze bardzo powoli i
dziwnie oszczędnymi ruchami, niczym poruszający się samoistnie manekin. Jej rosłe,
kształtne ciało jakby naturalnie ogarniał letarg. Całymi godzinami siedziała na łóżku prawie
nieruchomo, trzymając na rękach siostrę Winstona - maleńkie, niedomagające, wyjątkowo
ciche dziecko, dwu- albo trzyletnie, o wychudłej małpiej twarzyczce. Czasami, choć dość
rzadko, brała też w objęcia Winstona i długo, w milczeniu, tuliła go do siebie. Czuł, mimo
młodego wieku i dziecięcego egoizmu, że ma to związek z tym, co - choć nigdy o tym nie
mówiła - wkrótce się wydarzy.
Pamiętał ich pokój: ciemny, duszny, z przykrytym białą kapą wielkim łóżkiem,
zajmującym niemal połowę powierzchni. W kominku stał palnik gazowy, na ścianie wisiała
półka, na której trzymali żywność, a na korytarzu znajdował się brązowy kamionkowy zlew,
wspólny dla kilku rodzin. Pamiętał posągowe ciało matki pochylone nad palnikiem, gdy
mieszała coś w garnku. Ale przede wszystkim pamiętał swój ustawiczny głód i zawzięte
nikczemne boje toczone w porze posiłków. Wiecznie marudził, do znudzenia wypytując
matkę, dlaczego mają tak mało jedzenia, krzyczał i awanturował się (pamiętał nawet ton
swojego głosu, który czasami grzmiał z dziwną mocą, gdyż właśnie przechodził wtedy
przedwczesną mutację) albo zaczynał żałośnie pochlipywać, byleby tylko dostać więcej niż
swój przydział. Matka uważała za naturalne, że to jemu, rosnącemu chłopcu, należy się
największa porcja; ale niezależnie od tego, ile mu dawała, zawsze domagał się jeszcze. Przy
każdym posiłku błagała go, by nie był samolubny i pamiętał, że jego siostrzyczka jest chora i
też musi jeść, ale jej prośby nie zdawały się na nic. Krzyczał z wściekłości, gdy przestawała
nakładać mu jedzenie, usiłował wyrwać jej z rąk garnek, wykradał co mógł z talerza siostry.
Wiedział, że przez niego obie przymierają głodem, lecz nie tylko nie potrafił się opanować, a
wręcz wierzył, iż ma prawo tak postępować. Ciągłe burczenie w brzuchu jakby
usprawiedliwiało jego zachowanie. Między posiłkami, jeśli matka go nie pilnowała,
ustawicznie plądrował półkę ze szczupłymi zapasami.
Pewnego razu otrzymali przydział czekolady, niedostępnej od wielu tygodni, może
nawet miesięcy. Bardzo dokładnie pamiętał ten rzadki rarytas. Była to dwuuncjowa tabliczka
(w tamtych czasach jeszcze operowano uncjami) na ich troje. Oczywiście należało ją
podzielić na trzy równe części. Nagle, zupełnie jakby to przemawiał ktoś inny, Winston
usłyszał samego siebie, domagającego się dudniącym, napastliwym głosem całej tabliczki.
Matka upomniała go, żeby nie był taki chciwy. Wybuchła długa, ciągnąca się w
nieskończoność awantura z krzykiem, płaczem, wymówkami i targami. Jego maleńka
siostrzyczka, wczepiona obiema rękami w matkę, zupełnie jak małpiątko, patrzyła na niego
przez ramię wielkimi, smutnymi oczami. W końcu matka odłamała trzy czwarte tabliczki i
dała Winstonowi, resztę zaś jego siostrze. Dziewczynka wzięła kawałek do rączki i zaczęła go
oglądać, zapewne nie wiedząc, co to jest. Winston przez moment obserwował siostrę, po
czym skoczył do niej, jednym ruchem wyrwał jej czekoladę i rzucił się do drzwi.
- Winston, Winston! - zawołała za nim matka. - Wróć natychmiast! Oddaj siostrze
czekoladę!
Zatrzymał się, ale nie cofnął. Matka wpatrywała się w niego z napięciem. Mało brakowało,
aby wydarzyło się coś strasznego, choć nawet teraz, gdy o tym myślał, nie wiedział co.
Siostrzyczka, zrozumiawszy, że czegoś ją pozbawiono, zaczęła żałośnie kwilić. Matka objęła
ją mocno i przytuliła do piersi. Winston wyczytał jakoś z jej gestu, że dziecko jest umierające.
Odwrócił się i zbiegł po schodach, z palcami zaciśniętymi na lepkiej, brunatnej masie.
Nigdy więcej nie zobaczył matki. Kiedy połknął czekoladę, zrobiło mu się wstyd;
przez kilka godzin krążył ulicami, dopóki głód nie zmusił go do powrotu. Wróciwszy do
domu nie zastał nikogo. W owym czasie nagłe zniknięcia stawały się już powszednie. Oprócz
matki i siostry nic więcej nie ubyło. Zostały wszystkie ubrania, w tym nawet palto matki.
Winston nadal nie wiedział, czy jego matkę rozstrzelano. Równie dobrze mogła trafić do
obozu pracy. Siostrę zaś albo umieszczono - podobnie jak jego - w jednej z założonych po
wojnie domowej kolonii dla bezdomnych dzieci (nazywano je ośrodkami wychowawczymi),
albo razem z matką wysłano do obozu pracy lub po prostu porzucono gdzieś, żeby umarła.
Wciąż widział tę scenę wyraźnie przed oczami, zwłaszcza ów opiekuńczy gest,
którym matka przytuliła małą, a w którym jakby zawierało się całe przesłanie snu.
Przypomniał sobie inny sen, sen sprzed dwóch miesięcy. Matka siedziała wówczas w
identycznej pozie jak wtedy na łóżku przykrytym wyświechtaną białą kapą, tuląc do siebie
dziecko, lecz była hen w dole, w tonącym statku, który wciąż opadał coraz niżej, i cały
czas wpatrywała się w Winstona przez mroczniejącą wodę.
Opowiedział Julii o zniknięciu matki. Nie otwierając oczu, przekręciła się w jego
stronę i ułożyła wygodniej.
- Na pewno byłeś wtedy niezgorszym bydlakiem -wymamrotała. - Wszystkie dzieci to
małe bydlaki.
- Tak. Ale najważniejsze w tej całej historii jest to, że…
Poznał jednak po jej oddechu, że znów zapadła w sen. Chętnie opowiedziałby coś
jeszcze o matce. Z tego, co pamiętał, nie była kobietą niezwykłą ani tym bardziej specjalnie
inteligentną, lecz cechowały ją uczciwość i szlachetność; zawsze kierowała się własnymi
zasadami. Jej uczuć nic nie mogło zmienić. Matce nigdy nie przyszłoby do głowy, że każde
bezskuteczne działanie jest zbędne. Uważała, że jeśli się kogoś kocha, to się go kocha, a gdy
nie ma już nic, co można by mu zaofiarować, wciąż daje się miłość. Kiedy zabrakło
czekolady, przytuliła dziecko. To nic nie pomogło, niczego nie zmieniło, nie pojawiło się
więcej czekolady ani też nie oddaliła się śmierć jej i dziecka; po prostu był to dla niej
naturalny odruch. Kobieta na łodzi uchodźców w podobny sposób otoczyła chłopca
ramionami, choć przecież nie lepiej chroniło go to od kuł niż kartka papieru. Najstraszniejszą
krzywdą, jaką ludziom wyrządziła Partia, było wmówienie im - przy równoczesnym
pozbawieniu ich jakiegokolwiek wpływu na bieg wypadków - że odruchy i uczucia nic nie
znaczą. Kiedy już znalazłeś się w mocy Partii, wówczas to, co czułeś lub czego nie czułeś, co
robiłeś lub czego nie robiłeś, nie odgrywało żadnej roli. Znikałeś - i nikt więcej o tobie nie
słyszał. Usuwano cię ze strumienia historii. Jednakże ludziom sprzed zaledwie dwóch
pokoleń nie wydałoby się to takie istotne, ponieważ sami historii nie usiłowali zmienić. W
życiu kierowali się wyłącznie osobistym poczuciem lojalności, nigdy nie podając go w wątpliwość.
Największą wagę przykładali do stosunków międzyludzkich, a drobny i niczego nie
zmieniający gest, coś takiego jak uścisk, łza lub słowo skierowane do umierającego, miały
ogromną wartość. Przyszło mu nagle do głowy, że prole nadal zachowują się w ten sposób.
Nie cechuje ich lojalność wobec Partii, kraju czy idei, jedynie wobec samych siebie. Po raz
pierwszy w życiu pomyślał o prolach bez pogardy i przestał widzieć w nich jedynie bierną
masę, która pewnego dnia zbudzi się i naprawi świat. Prole pozostali ludźmi. Serca im nie
skamieniały. Nie dali się obedrzeć z prymitywnych uczuć, których on sam musiał się dopiero
uczyć od nowa. Rozmyślając o tym przypomniał sobie, pozornie bez związku, jak kilka
tygodni temu kopnął do rynsztoka leżącą na chodniku ludzką rękę, zupełnie jakby to był głąb
kapusty.
- Prole są ludźmi - powiedział głośno. - A my nie.
- Dlaczego? - spytała Julia znów podnosząc głowę. Zastanawiał się przez dłuższą
chwilę.
- Czy pomyślałaś kiedyś - rzekł w końcu - że najrozsądniej byłoby po prostu stąd
wyjść, póki nie jest za późno, i nigdy więcej się nie widzieć?
- Tak, najdroższy, nieraz. Ale i tak tego nie zrobię.
- Dotąd mieliśmy szczęście, wkrótce jednak może się nam powinąć noga. Jesteś
młoda. Wyglądasz zdrowo i niewinnie. Jeśli będziesz trzymać się z dala od takich jak ja,
może zdołasz dożyć późnej starości.
- Nie. Wszystko sobie dokładnie przemyślałam. Postąpię tak samo jak ty. Nie martw
się. Umiem dbać o własną skórę.
- Nie wiadomo, ile nam zostało czasu. Może pół roku, może rok. W końcu nas
rozdzielą. Czy zdajesz sobie sprawę, jak straszliwie będziemy wówczas osamotnieni? Kiedy
nas złapią, żadne z nas nie zdoła uczynić nic, żeby pomóc drugiemu. Jeśli się przyznam,
zastrzelą cię, jeśli nie przyznam, też cię zastrzelą. Bez względu na to, jak się zachowam, nic
nie odwlecze twojej śmierci choćby o pięć minut. Nigdy się nie dowiemy, czy drugie jeszcze
żyje, czy już zginęło. Będziemy pozbawieni jakiejkolwiek możliwości działania. Ale choć
wiem, że to nic nie zmieni, ważne jest dla mnie jedno: abyśmy się nawzajem nie zdradzili.
- Jeśli masz na myśli przyznanie się do wszystkiego, oboje zrobimy to bardzo szybko.
Każdy się przyznaje. Tego się nie da uniknąć. Stosują przecież tortury.
- Nie o to mi chodzi. Przyznanie się to jeszcze nie zdrada. Słowa i czyny nic nie
znaczą; liczą się uczucia. Jeśli zmuszą mnie do tego, żebym przestał cię kochać, wówczas
będzie to prawdziwa zdrada.
Zadumała się na chwilę.
- Nie, tego nie zdołają osiągnąć - powiedziała wreszcie. - Akurat to jedno jest
niemożliwe. Mogą cię zmusić, żebyś mówił, co chcą, absolutnie wszystko, ale nie uda im się
sprawić, abyś uwierzył we własne kłamstwa. Przecież nie mają dostępu do twojego mózgu.
- Tak - rzekł z pewną nadzieją w głosie. - Masz rację. Do mózgu nie potrafią się
dostać. Dopóki pragniesz być człowiekiem, nawet jeśli to nic nie daje, wygrywasz z nimi.
Pomyślał o wiecznie czuwających teleekranach. Mogą cię szpiegować dwadzieścia
cztery godziny na dobę, a i tak, jeśli jesteś dość cwany, zdołasz je przechytrzyć. Mimo całej
swojej pomysłowości, Partia wciąż jeszcze nie wpadła na to, jak sprawdzić, co kto myśli.
Może wszystko wyglądało inaczej, gdy już mieli kogoś w swoich rękach. Nikt nie wiedział,
co naprawdę dzieje się w lochach Ministerstwa Miłości, ale nietrudno było zgadnąć: tortury,
zastrzyki, czułe urządzenia rejestrujące każdy odruch, stopniowe łamanie oporu poprzez
bezsenność, izolację i ciągłe przesłuchania. Faktów nie sposób ukryć. Mogą je ujawnić
podczas dochodzenia, wycisnąć za pomocą tortur. Ale jeśli ktoś przyjmuje za cel nie
przetrwanie, lecz zachowanie człowieczeństwa, jakie są tego następstwa? Nie mogą zmienić
siłą czyichś uczuć; zresztą nawet sam człowiek nie może ich zmienić, choćby nie wiadomo
jak pragnął. Tak, potrafią wydobyć każdy szczegół tego, co robił lub mówił; ale serce,
którego działanie nawet dla niego stanowi tajemnicę, pozostaje niezwyciężone.
8
Wreszcie! Wreszcie zdobyli się na ten krok!
Podłużny pokój oświetlała jedynie przyćmiona lampa. Ściszony teleekran ledwie
mruczał; stąpając po puszystym, granatowym dywanie mieli uczucie, że jest z aksamitu. Na
drugim końcu pokoju, przy zawalonym papierami biurku, na którym stała lampa z zielonym
abażurem, siedział O’Brien. Nawet nie podniósł głowy, gdy służący wprowadził Julię i
Winstona.
Winstonowi serce kołatało tak mocno, że lękał się, iż nie wydusi z siebie ani słowa.
Wreszcie, wreszcie zdobyli się na ten krok! - tylko ta jedna myśl tłukła mu się po głowie. Już
przychodząc tu postąpili nierozważnie, a fakt, że zjawili się razem, zakrawał na czyste
szaleństwo, chociaż każde z nich dotarło tutaj inną drogą i spotkali się dopiero przed
drzwiami O’Briena. Nawet wejście do budynku wymagało zimnej krwi. Zwyczajni ludzie bardzo
rzadko bywali w domach członków Wewnętrznej Partii czy choćby odwiedzali
zamieszkane przez nich dzielnice. Cała atmosfera ogromnego wieżowca, jego bogactwo i
przestronność, obce zapachy smacznych potraw i dobrego tytoniu, szybkie, bezszelestne
windy, przemykający pospiesznie służący odziani w białe kurtki - to wszystko onieśmielało. I
choć Winston miał dobry pretekst, aby tu przyjść, prześladowała go myśl, że zaraz wyłoni się
zza najbliższego rogu strażnik w czarnym mundurze, zażąda od niego dokumentów i każe mu
się wynosić. Służący O’Briena, ubrany w białą kurtkę, wpuścił ich jednak bez słowa. Mały,
czarnowłosy, o wydatnych kościach policzkowych i żółtawej, całkiem kamiennej twarzy,
wyglądał na Chińczyka. Korytarz, którym ich poprowadził, wyłożony był miękkim dywanem,
ściany pokrywała kremowa tapeta, wzdłuż podłogi biegła biała listwa; wszystko aż lśniło
czystością. To również onieśmielało. Winston nie przypominał sobie, aby widział korytarz,
którego ściany nie lepiłyby się od dotyku niezliczonych ciał.
O’Brien trzymał w palcach jakąś kartkę i studiował ją w skupieniu. Jego grubo ciosana
twarz - pochylona, tak że widać było krogulczą linię nosa - sprawiała zarazem groźne i
inteligentne wrażenie.
Chyba przez dwadzieścia sekund siedział zupełnie bez ruchu. Następnie przysunął do
siebie mowopis i podyktował wiadomość w osobliwym żargonie, którym posługiwano się w
ministerstwach:
- Punkty jeden przecinek pięć przecinek siedem zatwierdzam całościowo stop punkt
sześć propozycja dwa-plus absurdalna omal myślozbrodnia skreślić stop anty-kontynuować
prace budowlane do pouzysku pluspełnego kosztorysu stop koniec noty.
Wstał niespiesznie i stąpając bezgłośnie po miękkim dywanie, ruszył w ich stronę.
Kiedy skończył dyktować, urzędowa atmosfera nieco zelżała, lecz O’Brien wciąż miał minę
bardziej surową niż zazwyczaj, jakby był niezadowolony, że przeszkadzają mu w pracy.
Oprócz przerażenia Winston poczuł także zwykłe zażenowanie. Mógł się przecież po prostu
głupio omylić. Czy miał jakikolwiek dowód, że O’Brien faktycznie spiskuje przeciwko Partii?
Opierał się tylko na wymianie spojrzeń i jednym dwuznacznym zdaniu; reszta to zaledwie
domysły zapoczątkowane snem. Nie mógł nawet w razie czego posłużyć się pretekstem, że
wstąpił pożyczyć słownik, bo jak wytłumaczyłby obecność Julii? Mijając teleekran, O’Brien
nagle jakby sobie coś przypomniał. Zatrzymał się, obrócił do ściany i przekręcił sterczącą z
niej gałkę. Rozległ się głośny trzask. Teleekran zamilkł.
Julia aż pisnęła ze zdumienia.
Mimo strachu Winston też był zbyt zaskoczony, aby pohamować okrzyk:
- Możecie wyłączyć teleekran!
- Owszem, mogę - potwierdził O’Brien. - Członkowie Wewnętrznej Partii mają ten
przywilej.
Stali teraz dokładnie naprzeciw siebie. Potężna sylwetka O’Briena górowała nad
Winstonem i Julią, a jego twarz wciąż była nieprzenikniona i sroga. Wpatrywał się surowo w
Winstona, czekając aż ten się odezwie, ale czego oczekiwał? Nie dawało się wykluczyć, że
O’Brien to po prostu bardzo zajęty człowiek, zirytowany, że przerwano mu pracę. Winston
milczał. Po wyłączeniu teleekranu w pokoju zapanowała złowieszcza cisza. Każda sekunda
trwała wieki. Winston z najwyższym trudem wytrzymywał spojrzenie członka Wewnętrznej
Partii. Ale wtem w srogiej twarzy coś drgnęło i pojawił się na niej cień uśmiechu. O’Brien
charakterystycznym gestem poprawił okulary.
- Będziecie mówić sami czy mam mówić za was?
- Ja powiem - odparł bez wahania Winston. - Teleekran naprawdę jest wyłączony?
- Tak, wszystko jest wyłączone. Nikt nas nie słyszy.
- Przyszliśmy, ponieważ…
Zawahał się, po raz pierwszy zdając sobie sprawę z tego, jak niesprecyzowane są jego
motywy. Nie wiedział, czego właściwie oczekuje od O’Briena, dlatego trudno mu było
wyjaśnić, po co przyszedł. Brnął jednak dalej, świadom, że jego słowa mogą zabrzmieć
szablonowo i pretensjonalnie.
- Wierzymy, że istnieje jakieś podziemie, jakaś tajna organizacja dążąca do obalenia
Partii i że wy jesteście z nią związani. Chcemy się przyłączyć i pomagać. Jesteśmy wrogami
Partii. Nie wierzymy w angsoc. Jesteśmy myślozbrodniarzami. I cudzołożnikami. Mówię o
tym, bo pragniemy zdać się na waszą łaskę. Jeśli zażądacie, abyśmy popełnili jakąś zbrodnię,
żeby obciążyć się jeszcze bardziej, jesteśmy gotowi.
Umilkł i spojrzał za siebie, bo wydało mu się, że otwarto drzwi. I rzeczywiście,
drobny służący o żółtawej twarzy wślizgnął się do środka bez pukania. Niósł tacę, na której
stała karafka i kieliszki.
- Martin jest jednym z nas - oznajmił O’Brien. – Ustaw wszystko na okrągłym stole,
Martin. Czy mamy dość krzeseł? A więc możemy usiąść wygodnie i spokojnie porozmawiać.
Sobie też przysuń krzesło, Martin. To poważna sprawa. Na dziesięć minut możesz przestać
być służącym.
Mały człowieczek wykonał polecenie i usiadł bez skrępowania, jednakże po jego
zachowaniu wciąż można było poznać, że to służący, którego pan zaszczycił zaproszeniem do
stołu. Winston przypatrywał mu się kątem oka. Człowiek ten zapewne przez całe życie grał
pewną rolę i zdjęcie maski, choćby na moment, uważał za niebezpieczne. O’Brien ujął karafkę
za szyjkę i napełnił kieliszki ciemnoczerwonym płynem. Zbudziło to w umyśle Winstona
mgliste wspomnienie czegoś, co dawno temu widział na murze lub słupie - ogromną neonową
butlę, która migotała i gasła, sprawiając wrażenie, że jej zawartość wlewa się do pucharu.
Kiedy patrzył z góry na swój kieliszek, płyn wydawał się niemal czarny, lecz w karafce
połyskiwał rubinowym blaskiem. Zapach miał kwaśnosłodki. Winston zobaczył, że Julia
podnosi kieliszek i wącha go z nie ukrywaną ciekawością.
- To wino - wyjaśnił z lekkim uśmiechem O’Brien. - Na pewno znane jest wam z
książek. Niestety, nie trafia do Zewnętrznej Partii.
Znów spoważniał i podniósł kieliszek do góry.
- Sądzę, że powinniśmy zacząć od toastu. Za naszego przywódcę, za Emmanuela
Goldsteina!
Winston skwapliwie chwycił kieliszek. Wiele razy czytał i marzył o winie. Podobnie
jak szklany przycisk oraz cytowane przez pana Charringtona urywki zapomnianych
rymowanek, należało do minionych, romantycznych czasów, które w najskrytszych myślach
nazywał epoką szczęścia. Nie wiedzieć czemu, zawsze mu się wydawało, że wino ma
wyjątkowo słodki smak, tak jak dżem jagodowy, i natychmiast działa odurzająco. Już przy
pierwszym łyku przykro się rozczarował. Po latach picia dżinu prawie wcale nie czuł smaku.
Odstawił opróżniony kieliszek.
- Więc Goldstein naprawdę istnieje? - zapytał.
- Tak, istnieje i dobrze się miewa. Ale gdzie przebywa, tego nie wiem.
- A podziemie, organizacja? Też istnieje? Nie jest po prostu wymysłem Policji Myśli?
- Nie, istnieje naprawdę. Nazywa się Braterstwem. Nigdy nie dowiecie się o
Braterstwie nic ponad to, że istnieje i że do niego należycie. Zaraz do tego wrócę. - Spojrzał
na zegarek. - Nawet dla członków Wewnętrznej Partii nie jest rzeczą rozsądną wyłączać
teleekran na dłużej niż pół godziny. Nie powinniście byli przychodzić tu razem i będziecie
musieli wyjść oddzielnie. Wy, towarzyszko - skinął głową Julii - wyjdziecie pierwsza. Zostało
nam dwadzieścia minut. Rozumiecie, mam nadzieję, że muszę was najpierw wypytać o pewne
sprawy. Mówiąc najogólniej, co jesteście gotowi uczynić?
- Co tylko w naszej mocy - odparł Winston.
O’Brien obrócił się nieco na krześle, tak że siedział teraz twarzą do Winstona. Prawie
zupełnie ignorował Julię, jak gdyby uważał za rzecz oczywistą, że Winston mówi w imieniu
obojga. Na moment zmrużył oczy. Zaczął zadawać pytania cichym, bezbarwnym głosem,
jakby to była wielokrotnie powtarzana procedura, litania pytań i odpowiedzi, których
większość zna się z góry.
- Czy jesteście gotowi poświęcić życie?
- Tak.
- Czy jesteście gotowi mordować?
- Tak.
- Prowadzić akcje sabotażowe, w następstwie których setki niewinnych ludzi mogą
ponieść śmierć?
- Tak.
- Zdradzić ojczyznę, współpracując z obcymi mocarstwami?
- Tak.
- Czy jesteście gotowi oszukiwać, dokonywać fałszerstw, szantażować, zatruwać
umysły nieletnich, rozprowadzać narkotyki, zachęcać do prostytucji, szerzyć choroby
weneryczne, słowem robić wszystko, co może przyczynić się do osłabienia i demoralizacji
Partii?
- Tak.
- Jeśli dla dobra naszej sprawy zajdzie na przykład konieczność oblania twarzy
dziecka kwasem siarkowym, czy jesteście gotowi to uczynić?
- Tak.
- Czy jesteście gotowi zmienić swoją tożsamość i do końca życia pracować jako
kelner czy doker?
- Tak.
- Czy jesteście gotowi popełnić samobójstwo, jeśli i kiedy wam polecimy?
- Tak.
- Czy jesteście gotowi rozstać się i nigdy więcej się nie widzieć?
- Nie! - zawołała Julia.
Winstonowi zdawało się, że czas płynie, a on wciąż się zastanawia. Przez moment
miał nawet wrażenie, że odjęło mu mowę. Jego usta otwierały się i zamykały bezgłośnie,
przymierzając się do odpowiedzi: aż do chwili, kiedy się odezwał, nie wiedział, jaka będzie
jego decyzja.
- Nie - stwierdził wreszcie.
- Dobrze, żeście mi powiedzieli - oznajmił O’Brien. - Ważne jest, byśmy wiedzieli
wszystko.
Zwrócił się do Julii i z nieco większym ożywieniem rzekł:
- Czy rozumiecie, że nawet jeśli wasz przyjaciel nie zginie, będzie zupełnie innym
człowiekiem? Otrzyma nową tożsamość. Wszystko ulegnie zmianie. Jego twarz, ruchy,
kształt dłoni, barwa włosów, nawet głos! Wy także staniecie się inną osobą. Nasi chirurdzy
potrafią zmienić każdego nie do poznania. Czasami bywa to konieczne. Niekiedy trzeba
nawet amputować którąś z kończyn.
Winston nie mógł się powstrzymać od spojrzenia ukradkiem na mongolską twarz
Martina. Nie dostrzegł żadnych blizn. Julia zbladła trochę i piegi wystąpiły jej wyraźniej na
policzkach, lecz odważnie patrzyła na O’Briena. Mruknęła coś cicho, wyrażając zgodę.
- W porządku. Więc to załatwione - oświadczył O’Brien.
Na stole stało srebrne pudełko z papierosami. O’Brien w zamyśleniu przesunął je w
ich stronę, sam też się poczęstował, po czym wstał i zaczął spacerować po pokoju, jakby w
ten sposób mógł się lepiej skupić. Papierosy były doskonałe, grube, mocno nabite, z
niespotykanie jedwabistą bibułką. O’Brien znów zerknął na zegarek.
- Wracaj lepiej do służbówki, Martin - rzekł. - Za kwadrans włączę teleekran. Tylko
najpierw przyjrzyj się dobrze tym towarzyszom, żebyś zapamiętał ich twarze. Pewnie się z
nimi jeszcze zobaczysz. Ja może już nie.
Dokładnie tak samo jak wówczas, gdy otworzył im drzwi, oczy służącego przesunęły
się wolno po Julii i Winstonie. W jego wzroku nie było nic przyjaznego. Martin zapamiętywał
ich wygląd, ale oni sami zupełnie go nie obchodzili, a przynajmniej takie sprawiał wrażenie.
Winstonowi przemknęło przez myśl, że może sztuczna twarz nigdy nie zmienia wyrazu. Bez
słowa, nawet bez skinienia głową, służący wyszedł, cicho zamykając za sobą drzwi. O’Brien
wciąż przechadzał się po pokoju, z jedną dłonią w kieszeni czarnego kombinezonu, a w
drugiej trzymając papierosa.
- Musicie zdać sobie sprawę - rzekł - iż zawsze będziecie działać na ślepo. Nigdy o
niczym nie będziecie informowani. Będziecie otrzymywać i wypełniać rozkazy, nigdy nie
znając ich przyczyn. Później przyślę wam książkę, z której dowiecie się prawdy o ustroju, w
którym żyjemy, a także poznacie strategię, dzięki której zamierzamy go zniszczyć. Kiedy
przeczytacie książkę, staniecie się rzeczywistymi członkami Braterstwa. Ale oprócz samego
celu, o który walczymy, oraz swoich aktualnych zadań nic nie będziecie znali. Wyjawiłem
wam, że Braterstwo istnieje, lecz nie mogę wam zdradzić, czy liczy stu członków, czy
dziesięć milionów. Sami nie poznacie nawet dziesięciu osób. Wyznaczymy wam łączników,
którzy co pewien czas będą się zmieniali; pewnie trzech, czterech. Ponieważ pierwszy kontakt
nawiązaliście ze mną, niech tak pozostanie. Jeśli otrzymacie jakieś rozkazy, wyjdą ode mnie,
a Martin wam je przekaże. Kiedy was w końcu złapią, przyznacie się do wszystkiego. Tego
nie da się uniknąć. Jednakże poza własnymi czynami o niczym nie będziecie umieli nic
powiedzieć. Wsypiecie zaledwie garstkę mało znaczących osób. Mnie prawdopodobnie nie
zaszkodzicie. Zresztą możliwe, że do tego czasu zginę albo będę inną osobą, z inną twarzą.
Mówiąc cały czas przechadzał się po puszystym dywanie. Mimo znacznej tuszy
poruszał się z gracją. Cechowała każdy jego gest, nawet gdy wsuwał rękę do kieszeni lub
podnosił do ust papierosa. Emanowała z niego siła, lecz przede wszystkim pewność siebie
oraz wyrozumiałość, lekko zabarwiona ironią. Chociaż mówił o poważnych sprawach, nie
miał w sobie nic z zacietrzewienia fanatyka. Nawet kiedy wspominał o morderstwach,
samobójstwach, chorobach wenerycznych, amputacjach kończyn i operacjach twarzy, w jego
głosie pobrzmiewała kpiarska, poufała nuta.
„To jest nieuchronne - zdawał się mówić. - Tak musimy postępować i nie wolno nam
się wzdragać. Ale zobaczycie: będzie zupełnie inaczej, kiedy życie znów nabierze sensu”.
Fala podziwu, niemal uwielbienia, zalała Winstona. Chwilowo zapomniał o
tajemniczym Goldsteinie. Patrząc na szerokie bary i mięsistą twarz O’Briena, tak brzydką, a
zarazem tak kulturalną, trudno było uwierzyć, iż człowiek ten może zostać pokonany. Nie
istniały fortele, których by nie przejrzał, nie było niebezpieczeństw, których by nie
przewidział. Na Julii także zrobił duże wrażenie. Słuchała w napięciu, nawet nie dostrzegając,
że zgasł jej papieros. A O’Brien perorował dalej:
- Na pewno słyszeliście pogłoski o Braterstwie. I prawdopodobnie wyrobiliście sobie
o nim własne zdanie. Wyobrażacie sobie, że istnieje wielki, podziemny świat spiskowców,
którzy spotykają się potajemnie w piwnicach, kontaktują przez wypisywanie na murach
zaszyfrowanych wiadomości, a rozpoznają po umówionych hasłach lub gestach. Tymczasem
to wszystko nieprawda. Członkowie Braterstwa nie mają żadnych znaków rozpoznawczych i
nikt nie zna tożsamości więcej niż kilku osób. Nawet sam Goldstein, gdyby wpadł w ręce
Policji Myśli, nie umiałby im zdradzić ani nazwisk wszystkich członków, ani też podać
żadnych informacji mogących ułatwić odnalezienie pełnego wykazu. Taki wykaz bowiem w
ogóle nie istnieje. Braterstwa nie można zniszczyć, ponieważ nie jest organizacją w
zwyczajnym znaczeniu tego słowa. Członków nie łączy nic oprócz wspólnej idei, która jest
niezniszczalna. Wy także tylko z niej będziecie mogli czerpać otuchę. Nie poznacie swoich
towarzyszy, nie usłyszycie słowa zachęty. A kiedy was złapią, nie spodziewajcie się pomocy.
Nigdy nie pomagamy naszym członkom. Możemy najwyżej dostarczyć do celi żyletki, ale
wyłącznie wówczas, gdy trzeba koniecznie zamknąć komuś usta. Musicie przywyknąć do
życia bez widocznych wyników i bez nadziei. Przez pewien czas będziecie walczyć, potem
was złapią i po wyduszeniu zeznań zabiją. Będzie to jedyny widoczny skutek waszej
działalności. Nie ma cienia szansy, aby za naszego życia nastąpiła dostrzegalna poprawa.
Wszyscy jesteśmy martwi. Prawdziwe życie czeka nas dopiero w przyszłości. Ale będziemy
w nim uczestniczyć wyłącznie jako garść prochów i odłamków kości. Nikt nie wie, jaka
odległa to przyszłość. Może aż o tysiąc lat. W tej chwili jedyne, co możemy zrobić, to
kroczek po kroczku zbliżać ludzi do opamiętania. Nie możemy działać wspólnie. Możemy
tylko rozpowszechniać naszą wiedzę ustami pojedynczych osób, przekazywać z pokolenia na
pokolenie. W obliczu ciągłego zagrożenia ze strony Policji Myśli nie ma innej drogi. Umilkł i
po raz trzeci spojrzał na zegarek.
- Już prawie pora na was, towarzyszko - rzekł do Julii. - Ale momencik. Karafka
wciąż jest do połowy pełna. Napełnił kieliszki i uniósł swój do góry.
- Jaki toast wzniesiemy tym razem? - spytał z tą samą
nutą ironii. - Za zgubę Policji Myśli? Na pohybel Wielkiemu Bratu? Za
ludzkość? Za przyszłość?
- Za przeszłość - powiedział Winston.
- Słusznie, przeszłość jest najważniejsza - przyznał z powagą O’Brien.
Opróżnili kieliszki i chwilę później Julia wstała, zbierając się do wyjścia. O’Brien
wziął z szafki niewielkie pudełko, wyjął z niego płaską białą pastylkę i wręczył Julii, radząc,
żeby ją possała, bo trzeba uważać, aby przypadkiem nie pachnieć winem; windziarze są
bardzo spostrzegawczy. Ledwie drzwi zatrzasnęły się za Julią, natychmiast o niej zapomniał.
Przeszedł jeszcze kilka kroków po pokoju i zatrzymał się.
- Musimy omówić kilka szczegółów - oświadczył. - Domyślam się, że macie jakąś
kryjówkę?
Winston powiedział mu o pokoju nad sklepem pana Charringtona.
- Na razie musi wystarczyć. Potem znajdziemy dla was coś innego. Trzeba często
zmieniać lokal. Niedługo przyślę wam Księgę - Winston zauważył, że nawet O’Brien
wymawiał to słowo tak, jakby było pisane wielką literą - Księgę Goldsteina, ma się rozumieć.
Postaram się z tym nie zwlekać, choć może chwilę potrwa, zanim zdobędę egzemplarz. Nie
muszę wam tłumaczyć, jak niewiele ich istnieje. Policja Myśli wyszukuje je i niszczy niemal
równie szybko, jak my drukujemy. Ale to i tak nic nie zmienia. Księga jest niezniszczalna.
Nawet gdyby przechwycili ostatni egzemplarz, moglibyśmy ją prawie słowo w słowo
odtworzyć z pamięci. Czy chodzicie do pracy z teczką?
- Zwykle tak.
- Jak wygląda?
- Czarna, bardzo zniszczona. Zapinana na dwa paski.
- Czarna, dwa paski, bardzo zniszczona; w porządku. Pewnego dnia, w najbliższej
przyszłości, choć trudno mi przewidzieć dokładnie datę, otrzymacie w pracy błędnie
sporządzoną notatkę; będziecie musieli prosić o powtórzenie polecenia. Nazajutrz idźcie do
pracy bez teczki. W ciągu dnia ktoś do was podejdzie na ulicy, dotknie waszego ramienia i
powie: „Chyba upuściliście teczkę”. W teczce, którą wam wręczy, znajdziecie Księgę
Goldsteina. Zwrócicie ją w ciągu dwóch tygodni.
Przez chwilę obaj milczeli.
- Pozostało nam już tylko kilka minut - powiedział O’Brien. - Spotkamy się znowu…
Jeśli w ogóle się spotkamy…
Winston spojrzał na niego.
- Tam, gdzie nie ma mroku - rzekł niepewnie. O’Brien skinął głową bez zdziwienia.
- Tam, gdzie nie ma mroku - powtórzył, jakby rozumiał, o co chodzi. - Czy
chcielibyście coś powiedzieć przed wyjściem? Coś mi zakomunikować? Może o coś spytać?
Winston zamyślił się. Nie przychodziło mu do głowy żadne pytanie, a nie miał ochoty
wypowiadać napuszonych ogólników. Powinien skorzystać z okazji, żeby dowiedzieć się
czegoś więcej o O’Brienie lub Braterstwie, lecz myśli wypełnił mu ciąg nakładających się na
siebie obrazów mrocznej sypialni, w której jego matka spędziła ostatnie dni, pokoiku nad
sklepem pana Charringtona, szklanego przycisku i ryciny w palisandrowej ramie. Nagle
spytał:
- Czy znacie może taki stary wierszyk rozpoczynający się od słów „Pomarańcze za
pensa, krzyczą dzwony Klemensa”?
O’Brien ponownie skinął głową i uprzejmie, z powagą, wyrecytował:
Pomarańcze za pensa, krzyczą dzwony Klemensa, Skradł cytryn pół tuzina, dudnią
dzwony Marcina, Zaraz złapią złodzieja, ryczą dzwony Baileya, Inni liczą, ty też licz, radzą
dzwony Shoreditch.
- Znacie ostatni wers!
- Tak, znam. Ale teraz, niestety, musicie już iść. Moment; na wszelki wypadek wam
też dam pastylkę.
Kiedy Winston wstał, O’Brien wyciągnął do niego rękę. Mocny uścisk niemal
miażdżył dłoń. W drzwiach Winston obejrzał się, ale O’Brien nie zwracał już na niego uwagi.
Czekał z dłonią na gałce teleekranu. Winston jeszcze raz popatrzył na biurko, na lampę z
zielonym abażurem, na mowopis i druciane pojemniki pełne papierów. O’Brien załatwił, co
miał do załatwienia, a teraz wracał do innych spraw. Zanim minie trzydzieści sekund,
pomyślał Winston, znów zasiądzie do przerwanych na krótko ważnych zadań w służbie Partii.
9
Winston czuł się galaretowaty z wyczerpania. „Galaretowaty” to najwłaściwsze
określenie. Samo przyszło mu do głowy. Jego ciało bowiem nie tylko trzęsło się przy każdym
ruchu jak galareta, lecz było równie przezroczyste. Miał wrażenie, że gdyby podniósł do góry
rękę, ujrzałby przez nią światło. Szaleńcza, nieustająca praca wyżęła z niego limfę i krew,
pozostawiając jedynie osłabły ludzki wiór - samą skórę, nerwy i kości. Każde doznanie
odbierał ze zwielokrotnioną siłą. Kombinezon drapał go w ramiona, chodnik uwierał w stopy,
nawet zgięcie palców odczuwał jako potworny wysiłek, od którego trzeszczą stawy.
W ciągu pięciu dni Winston przepracował ponad dziewięćdziesiąt godzin. Inni
zatrudnieni w ministerstwie również. Teraz mordęga się skończyła i nie miał absolutnie nic
do roboty, żadnych partyjnych obowiązków, aż do jutra rana. Mógł spędzić sześć godzin w
kryjówce nad sklepem pana Charringtona, a następne dziewięć we własnym łóżku. Szedł
powoli, w łagodnym popołudniowym słońcu, nędzną uliczką w stronę sklepu, rozglądając się,
czy nie widać patroli, ale jednocześnie żywiąc jakieś niczym nie uzasadnione przekonanie, że
akurat dziś nie spotka go nic złego. Ciężka teczka przy każdym kroku obijała mu się o kolano,
sprawiając, że mrowie przechodziło go po nodze. W środku znajdowała się Księga, którą już
od sześciu dni miał w swoim posiadaniu, lecz dotąd nie znalazł czasu, by ją poczytać lub
choćby na nią spojrzeć.
Szóstego dnia Tygodnia Nienawiści, po pochodach, przemówieniach, krzykach,
śpiewach, transparentach, filmach, pokazach figur woskowych, dudnieniu bębnów i ryku trąb,
tupocie maszerujących nóg, turkocie czołgów, wyciu przelatujących samolotów; grzmocie
armat - po sześciu dniach tych atrakcji, kiedy zbiorowy orgazm sięgał szczytu, a powszechna
nienawiść do Eurazji przerodziła się w tak zaciekłą furię, że gdyby tłum dostał w swoje ręce
owe dwa tysiące eurazjatyckich zbrodniarzy wojennych, których miano powiesić publicznie
ostatniego dnia obchodów, to niechybnie rozszarpałby ich na strzępy - dokładnie wówczas
ogłoszono naraz, że Oceania wcale nie prowadzi wojny z Eurazją. Nieprzyjacielem Oceanii
jest Wschódazja. Eurazja to sprzymierzeniec.
Nie przyznano się, oczywiście, że nastąpiła jakakolwiek zmiana sojuszy. Po prostu
nagle, wszędzie równocześnie, ogłoszono, że to Wschódazja, a nie Eurazja jest wrogiem.
Winston akurat uczestniczył w wiecu na jednym z głównych placów Londynu. Był późny
wieczór - czerwone flagi i twarze zebranych oświetlał jaskrawy blask reflektorów. Na placu
tłoczyło się kilka tysięcy ludzi, w tym tysiąc uczniów w mundurkach Kapusiów. Z trybuny
obitej czerwonym suknem przemawiał do tłumu mówca z Wewnętrznej Partii, mały, chudy
mężczyzna o nieproporcjonalnie długich rękach i ogromnej głowie, zupełnie łysej, jeśli nie
liczyć paru rzadkich, przylizanych kosmyków. Karzeł ten, o twarzy wykrzywionej nienawiścią,
w jednej kościstej dłoni dzierżył mikrofon, a drugą - zaciśniętą w ogromną pięść -
wymachiwał groźnie w powietrzu. Jego głos, któremu megafony nadawały metaliczne
brzmienie, grzmiał wyliczając po kolei wszystkie zbrodnie nieprzyjaciela: masakry,
wysiedlenia, grabieże, gwałty, torturowanie jeńców, bombardowanie ludności cywilnej,
napaści, kłamliwą propagandę, łamanie układów. Przekonywał każdego, każdemu udzielała
się jego furia. Co kilka chwil tak narastała wściekłość tłumu, że barbarzyński,
niepohamowany ryk tysięcy gardzieli zagłuszał słowa mówcy. Najdziksze wrzaski wydawali
uczniowie. Przemówienie trwało już ze dwadzieścia minut, gdy nagle na trybunę wbiegł
posłaniec i wręczył mówcy kartkę. Ten rozwinął ją i przeczytał, nie przerywając potoku słów.
Nie zmieniło się ani jego zachowanie, ani ton głosu, ani też treść tego, co mówił, lecz nagle
zaczął wymieniać nazwę innego mocarstwa. Nie padło ani jedno słowo wyjaśnienia, ale tłum i
tak w mig pojął wszystko. Oceania prowadzi wojnę ze Wschódazja! W następnej chwili
podniósł się rwetes. Wszystkie transparenty i plakaty, którymi udekorowano plac, były
nieodpowiednie! Połowa z nich przedstawiała niewłaściwe osoby. Sabotaż! Robota agentów
Goldsteina! Powstał zamęt; ze ścian zrywano plakaty, a transparenty darto na strzępy i deptano.
Kapusie dokonywali cudów zręczności wdrapując się na dachy i ściągając łopoczące na
kominach flagi. Nie minęły dwie, trzy minuty, a było już po wszystkim. Mówca, wciąż
dzierżąc w jednej dłoni mikrofon, a drugą wymachując w powietrzu, wychylał się z trybuny i
grzmiał jak uprzednio. Jeszcze minuta i tłum znów zaczął wznosić dzikie okrzyki. Nienawiść
trwała nadal; zmienił się jedynie jej obiekt.
Na Winstonie - gdy się później nad tym zastanawiał - największe wrażenie zrobiło to,
że mówca przestawił się dosłownie w połowie zdania, nie tylko nie przerywając wywodu,
lecz nawet nie zmieniając składni. W trakcie wiecu Winston prawie tego nie zauważył,
albowiem miał na głowie ważniejsze sprawy. Kiedy wynikło całe zamieszanie i tłum zdzierał
plakaty, jakiś człowiek, którego twarzy nawet dobrze nie widział, dotknął jego ramienia i
rzekł:
- Przepraszam, towarzyszu, chyba upuściliście teczkę.
Winston wziął ją odruchowo, nie odzywając się słowem. Wiedział, że minie wiele dni,
zanim będzie mógł do niej zajrzeć. Zaraz po skończeniu wiecu wrócił do Ministerstwa
Prawdy, choć dochodziła już dwudziesta trzecia. Podobnie zrobił cały personel. Komunikaty
nakazujące im stawienie się w pracy, nadawane przez teleekrany, były właściwie zbyteczne.
Oceania prowadziła wojnę ze Wschódazją; Oceania zawsze prowadziła wojnę ze
Wschódazją. Znaczna część literatury politycznej z ostatnich pięciu lat nagle całkiem się
zdezaktualizowała. Najróżniejsze sprawozdania, akta, gazety, książki, broszury, filmy,
nagrania, fotografie - wszystko to należało zmienić w błyskawicznym tempie. Chociaż nie
wydano żadnych rozporządzeń, wszyscy doskonale wiedzieli, iż dyrektorzy poszczególnych
departamentów życzą sobie, aby do końca tygodnia nie ostała się nigdzie ani jedna wzmianka
o wojnie z Eurazją lub sojuszu ze Wschódazją. Ogrom pracy przytłaczał, a dodatkowo
utrudniało ją to, że nie można było mówić wprost o przyczynie wprowadzenia zmian. Każdy
urzędnik Departamentu Archiwów harował osiemnaście godzin na dobę, robiąc dwie
trzygodzinne przerwy na sen. Z piwnic wyciągnięto materace i rozłożono na korytarzach. Nie
wydawano regularnych posiłków; pracownicy stołówki jeździli z wózkami po piętrach,
rozwożąc kanapki i Kawę Zwycięstwa. Za każdym razem Winston starał się wypełnić
wszystkie polecenia, zanim wychodził z przegrody, by uciąć sobie drzemkę, ale gdy wracał,
zaspany i obolały, okazywało się, że nowa lawina rulonów spadła tymczasem na biurko,
zasypując je dokładnie, a nawet zsuwając się na posadzkę; tylko mikrofon mowopisu sterczał
spod bieli na biurku niczym spod warstwy śniegu. Winston musiał zaczynać od ułożenia
rulonów w równy stos, żeby zrobić sobie miejsce do pracy. Najgorsze, że zadania, które
otrzymywał, nie polegały bynajmniej na czysto mechanicznym wprowadzaniu poprawek.
Często oczywiście wystarczyło zmienić nazwę jednego mocarstwa na nazwę drugiego, lecz
przy opracowywaniu bardziej szczegółowych artykułów niezbędne były skupienie i inwencja.
Samo przeniesienie wojny z jednej części świata do innej wymagało doskonałej
znajomości geografii.
Już trzeciego dnia okropnie rozbolały go oczy; co chwila musiał przecierać szkła. Czuł
się tak, jakby zlecono mu ciężką pracę fizyczną, której wykonania miał prawo odmówić, a
zarazem, obsesyjnie pragnął sprostać zadaniu. Kiedy w rzadkich wolnych chwilach
zastanawiał się nad tym, co robi, zupełnie nie przeszkadzała mu świadomość, że każde
dyktowane przez niego słowo i każdy ruch kopiowego ołówka to rozmyślne kłamstwo.
Podobnie jak wszystkim w departamencie, zależało mu, aby jego fałszerstwa były doskonałe.
Rankiem szóstego dnia potok rulonów zmalał. Przez całe pół godziny nic nie wypadło z rury;
potem wyleciał jeden zwitek, a po nim już nic. Mniej więcej o tej porze wszędzie ustawała
praca. Cały departament wydał jedno głębokie westchnienie ulgi. Choć musiało to na zawsze
pozostać tajemnicą, dokonano wielkiego dzieła. Nie istniał już ani jeden dokument
świadczący o tym, iż wojna z Eurazją kiedykolwiek się toczyła. O dwunastej zero zero
niespodziewanie ogłoszono, że wszyscy pracownicy ministerstwa są wolni do jutra rana. Z
Księgą w teczce, którą trzymał między kolanami podczas pracy i pod sobą w czasie snu,
Winston wrócił do domu, gdzie ogolił się i wykąpał, o mało nie zasypiając w wannie, choć
woda była zaledwie letnia.
Stawy trzeszczały mu przy każdym kroku, gdy z niemal lubieżną rozkoszą wspinał się
po schodach do pokoju nad sklepem pana Charringtona. Był zmęczony, ale opuściła go
senność. Otworzył okno, rozpalił brudny prymus i postawił na nim garnek wody, żeby
zaparzyć kawę. Wiedział, że Julia wkrótce się zjawi; ale na razie miał Księgę. Usiadł w
zniszczonym fotelu i rozpiął teczkę.
Wydobył z niej ciężki tom w czarnej, amatorsko wykonanej oprawie, bez tytułu i
nazwiska autora na okładce. Druk także nie był najlepszej jakości. Książka otwierała się
łatwo, a brzegi miała wytarte; dowód, że przeszła przez wiele rąk. Na stronie tytułowej
widniał napis:
Emmanuel Goldstein
TEORIA I PRAKTYKA OLIGARCHICZNEGO KOLEKTYWIZMU
Winston zaczął czytać:
Rozdział I
Ignorancja to Siła
Od początku czasów historycznych, a prawdopodobnie już od końca neolitu, na
świecie istnieją trzy warstwy ludzi: górna, średnia i dolna. Wprowadzano najrozmaitsze
podziały i wymyślano dla każdej z grup niezliczone określenia, a zarówno ich względna
liczebność, jak i wzajemne stosunki zmieniały się w różnych epokach; jednakże podstawowa
struktura społeczeństwa pozostała ta sama. Po najburzliwszych nawet wstrząsach i pozornie
nieodwołalnych przemianach ludzkość powraca niebawem do dawnego modelu, podobnie jak
żyroskop wraca do stałego położenia bez względu na to, jak daleko i pod jakim kątem
zostanie wychylony przez działające nań siły.
Cele poszczególnych warstw są absolutnie nie do pogodzenia…
Winston przerwał czytanie, głównie po to, aby rozkoszować się faktem, że czyta, na
dodatek w wygodnych i bezpiecznych warunkach. Był sam; wolny od teleekranu, wolny od
obaw, że ktoś podsłuchuje przez dziurkę od klucza, wolny nawet od nerwowego odruchu
oglądania się za siebie i przysłaniania strony ręką. Wonny, letni wietrzyk łaskotał go w
policzek. Z oddali dochodziły stłumione okrzyki dzieci; w samym pokoju panowała cisza
przerywana jedynie owadzim cykaniem zegara. Winston zapadł się głębiej w fotelu i oparł
nogi o kratę przed kominkiem. Tak wygląda rozkosz, wieczne szczęście. Nagle, jak ktoś, kto
wie, że potem wróci do pierwszych stron i przeczyta całą książkę od deski do deski, otworzył
ją w innym miejscu, akurat na początku trzeciego rozdziału. Zaczął czytać:
Rozdział III
Wojna to Pokój
Rozpad świata na trzy wielkie supermocarstwa był wydarzeniem nietrudnym do
przewidzenia już pod koniec pierwszej polowy dwudziestego wieku. Dwa z trzech
istniejących mocarstw, Eurazja i Oceania, powstały właściwie z chwilą wchłonięcia Europy
przez Rosję oraz Imperium Brytyjskiego przez Stany Zjednoczone. Trzecie, Wschódazja,
wyłoniło się jako odrębna jednostka dopiero po następnym dziesięcioleciu chaotycznych
walk. Granice pomiędzy trzema supermocarstwami w wielu miejscach są umowne, w innych
zmieniają się zależnie od wyników działań wojennych, na ogół jednak są to granice naturalne.
Eurazja zajmuje całą północną część kontynentu eurazjatyckiego, od Portugalii po Cieśninę
Beringa. Oceania składa się z obu Ameryk, wysp Oceanu Atlantyckiego łącznie z Wyspami
Brytyjskimi, z Australii, wysp południowego Pacyfiku oraz z południowej części Afryki.
Wschódazja, najmniejsze z mocarstw, o mało wyraźnej granicy zachodniej, obejmuje Chiny i
kraje leżące na południe od nich, Wyspy Japońskie oraz znaczny, lecz niestałej wielkości
obszar na terytorium Mandżurii, Mongolii i Tybetu.
Zmieniając sojusze, trzy supermocarstwa ustawicznie prowadzą ze sobą wojnę, która
trwa już od dwudziestu pięciu lat. Jednakże wojna współczesna nie przypomina
rozpaczliwych i niszczycielskich zmagań, jakie miały miejsce w pierwszych dziesięcioleciach
dwudziestego wieku. Jej cele są ograniczone, a prowadzący ją przeciwnicy nie potrafią się
pokonać, nie walczą o nic konkretnego i nawet nie dzielą ich żadne zasadnicze różnice natury
ideologicznej. Nie oznacza to bynajmniej, że sama wojna stała się bardziej humanitarna, a
powszechne do niej nastawienie mniej krwawe. Wprost przeciwnie: histeria wojenna sięgnęła
zenitu, a takie czyny, jak gwałty, grabieże, mordowanie dzieci, obracanie całych narodów w
siłę niewolniczą oraz znęcanie się nad jeńcami (przybierające nawet tak drastyczne formy jak
zakopywanie lub gotowanie żywcem) uchodzą za rzecz normalną, a kiedy dopuszcza się ich
nie wróg, lecz własne wojska, za wręcz chwalebną. Jednakże samo prowadzenie działań
wojennych angażuje tylko ograniczoną liczbę znakomicie wyszkolonych zawodowców;
bilans strat także można uznać za stosunkowo niewielki. Bitwy, jeśli w ogóle do nich
dochodzi, toczą się wyłącznie na rubieżach, o których położeniu przeciętny obywatel ma
bardzo nikłe pojęcie, lub w pobliżu pływających fortec strzegących strategicznych punktów
na szlakach morskich. W aglomeracjach miejskich wojna odczuwalna jest jedynie pod
postacią chronicznego niedoboru towarów konsumpcyjnych lub sporadycznych wybuchów
pocisków rakietowych, od których ginie najwyżej kilkadziesiąt osób. Charakter wojny
zmienił się całkowicie. A ściślej mówiąc, zmieniła się priorytetowość racji jej prowadzenia.
Sprawy, które w wielkich wojnach z początku dwudziestego wieku odgrywały tylko
niewielką rolę, wysunęły się na czoło, stając się świadomą przyczyną podejmowania działań
zaczepnych.
Chcąc zrozumieć charakter obecnej wojny - a cały czas jest to ta sama wojna, choć co
kilka lat następuje zmiana sojuszy – po pierwsze należy sobie w pełni uzmysłowić, iż nigdy
nie zakończy się zdecydowanym zwycięstwem. Żadne dwa supermocarstwa, nawet działając
wspólnie, nie zdołają pokonać trzeciego. Rozkład sił jest zbyt wyważony, a ponadto
warunki naturalne każdego z mocarstw zapewniają mu znakomitą pozycję obronną. Eurazję
chronią jej ogromne przestrzenie lądowe. Oceanię szerokość Atlantyku i Pacyfiku.
Wschódazję liczebność i pracowitość jej mieszkańców. Ponadto, rozpatrując rzecz w kategoriach
materialnych, nie ma już o co walczyć. Gospodarka każdego z mocarstw jest
samowystarczalna, o podaży regulowanej lokalnym popytem, co sprawia, że traci sens
główna niegdyś przyczyna prowadzenia wojen - pogoń za rynkami zbytu. Kwestia
zaopatrzenia w surowce również przestała być żywotna, gdyż wszystkie trzy mocarstwa
zajmują tak rozległe obszary, iż mają pod dostatkiem surowców wewnątrz własnych granic.
Jeżeli w ogóle można mówić o ekonomicznych racjach prowadzenia wojny, jest to walka o
siłę roboczą. Poza terytorium trzech mocarstw leży bowiem nie należący do żadnego z nich
nieforemny czworobok zamieszkany przez jedną piątą ludzkości, który rozciąga się od
Tangeru po Brazzaville i od Darwin po Hongkong. To właśnie o panowanie nad tym gęsto
zaludnionym rejonem, a także nad obszarami polarnymi wokół bieguna północnego,
mocarstwa wojują ze sobą. Żadne, z nich nie sprawuje władzy nad całym spornym terenem.
Poszczególne jego części wciąż przechodzą z rąk do rąk, a możliwość zdobycia kolejnego
kąska, dzięki błyskawicznej, zdradzieckiej akcji, jest właściwie jedyną przyczyną ciągłych
zmian sojuszy między przeciwnikami.
Na wszystkich spornych terenach występują złoża cennych minerałów, a tam gdzie
panuje tropikalny klimat, w grę wchodzi dodatkowo możliwość uprawy roślin dających
ważne surowce naturalne, takie jak kauczuk, którego syntetyczna produkcja jest stosunkowo
kosztowna. Głównie jednak tereny te stanowią niewyczerpane źródło taniej siły roboczej.
Mocarstwo okupujące albo równikową Afrykę, albo kraje Bliskiego Wschodu, albo też
południowe Indie lub Archipelag Malajski dysponuje dziesiątkami lub setkami milionów źle
opłacanych, pracowitych kulisów. Mieszkańcy tych obszarów, gdzie bardziej lub mniej
jawnie przywrócono niewolnictwo, przechodzą nieustannie z rąk do rąk kolejnych
zwycięskich najeźdźców, dla których ich życie nie przedstawia żadnej wartości; umieralność
tubylców wkalkulowana jest tak samo jak koszt węgla czy ropy w cenę wzrostu produkcji
broni niezbędnej do dalszych podbojów i powiększania siły roboczej, koniecznej do dalszego
wzrostu produkcji broni, w celu dalszych podbojów dla zdobycia jeszcze większej siły
roboczej - i tak w nieskończoność. Należy dodać, że działania wojenne właściwie nigdy nie
przenoszą się poza sporne tereny. Południowa granica Eurazji wciąż przemieszcza się od
dorzecza Konga po północne brzegi Morza Śródziemnego; nad wyspami leżącymi na Oceanie
Indyjskim i na Pacyfiku panują na zmianę Oceania i Wschódazja; w Mongolii granica między
Eurazją i Wschódazja nieustannie przesuwa się to w jedną to w drugą stronę; w Arktyce
wszystkie trzy mocarstwa roszczą sobie prawo do ogromnych obszarów, lecz w większości są
one nie zbadane i nie zamieszkane; w sumie równowaga sił między mocarstwami pozostaje
niezachwiana, a tereny leżące w głębi nie tknięte wojną. Co więcej, praca wyzyskiwanych
ludów zamieszkujących okolice równika jest zbędna dla gospodarki światowej. Ich trud nie
wzbogaca reszty świata, gdyż całą produkcję pochłaniają działania wojenne, których jedynym
celem jest uzyskanie lepszej pozycji do prowadzenia takich działań w przyszłości. Praca
zniewolonych ludów umożliwia wyłącznie eskalację tempa wojny. Gdyby nie one,
dominujący na świecie ustrój społeczny oraz procesy, dzięki którym się utrzymuje, właściwie
pozostałyby bez zmian.
Podstawowym celem działań wojennych (zgodnie z zasadą dwój my sienią,
kierownicze umysły Wewnętrznej Partii są, a zarazem nie są go świadome) jest zużywanie
wytworzonych towarów bez podnoszenia stopy życiowej obywateli. Od końca
dziewiętnastego wieku państwa uprzemysłowione borykały się z problemem - zrazu tylko
potencjalnym - nadwyżki dóbr konsumpcyjnych. Obecnie, gdy większość obywateli głoduje,
problem ten oczywiście przestał się rysować tak ostro, lecz może wcale nie stałby się istotny,
nawet gdyby zaniechano sztucznych procesów niszczenia nadwyżek. Świat teraźniejszy jest
nędzną, walącą się ruiną w porównaniu ze światem sprzed 1914 roku, a jeszcze bardziej w
zestawieniu z wyobrażeniami, jakie ludzie wtedy żyjący mieli o przyszłości. W pierwszych
latach dwudziestego wieku wizja przyszłych czasów, w których ludzkość żyć będzie w
niewiarygodnym dobrobycie, wygodnie, spokojnie, pracując wydajnie - świetlany, aseptyczny
świat ze szkła, stali i śnieżnobiałego betonu - tkwiła w świadomości prawie wszystkich
osób wykształconych. Nauka i technika rozwijały się w niesłychanym tempie i wydawało się
logiczne, że proces ten będzie postępował naprzód. Tak się jednak nie stało, częściowo w
wyniku zubożenia spowodowanego przez długotrwałe wojny i rewolucje, a po części dlatego,
że postęp naukowy i techniczny wymaga swobody empirycznego myślenia, dla której nie
było miejsca w totalitarnych systemach politycznych. W sumie świat dzisiejszy jest znacznie
bardziej prymitywny, niż był pięćdziesiąt lat temu. Rozwinęły się pewne zacofane
gospodarczo obszary, wyprodukowano także nieco nowego sprzętu o przeznaczeniu
militarnym lub policyjno-szpiegowskim, lecz niemal całkowicie zaniechano działalności
badawczej i wynalazczej, a zniszczeń po wybuchach bomb atomowych z lat pięćdziesiątych
nigdy nie naprawiono. Jednakże niebezpieczeństwa, jakie pociąga za sobą industrializacja,
nadal są aktualne. Kiedy pojawiły się pierwsze maszyny, dla ludzi myślących stało się jasne,
że oto następuje koniec ludzkiego mozołu, a co za tym idzie, w znacznej mierze także koniec
nierówności społecznych. Gdyby świadomie użyto maszyn w celu zwalczania głodu, pracy
ponad siły, brudu, analfabetyzmu i chorób, przez okres kilku pokoleń można by wyplenić
wszystkie te plagi i bolączki. Ale chociaż kierowano się zupełnie innymi przesłankami,
przeciętna stopa życiowa rzeczywiście wzrosła niesłychanie w ciągu pięćdziesięcioletniego
okresu na przełomie ubiegłego i obecnego wieku, po prostu jako uboczny wynik procesu
industrializacji, wytwarzającego dobra, które siłą rzeczy trafiały do rąk wszystkich.
Zarazem jednak uświadomiono sobie, że powszechny dostatek zagraża trwałości
społeczeństw hierarchicznych; właściwie jest ich zgubą. W świecie, gdzie każdy pracuje
krótko, ma pod dostatkiem żywności, mieszka w domku z bieżącą wodą, posiada lodówkę,
samochód, a może nawet i awionetkę, po prostu znikają najbardziej rzucające się w oczy i
najbardziej istotne przejawy nierówności. Powszechny dostatek oznacza zatarcie różnic.
Można sobie oczywiście wyobrazić społeczeństwo, w którym dobrobyt, w sensie własności
dóbr materialnych i wygody życia., dostępny jest wszystkim na równi, podczas gdy władza
spoczywa w rękach nielicznej kasty uprzywilejowanych. Ale w praktyce podobna
społeczność nie miałaby zagwarantowanej trwałości. Gdyby wszyscy byli jednakowo
zamożni i dysponowali taką samą ilością wolnego czasu, ogromna masa ludzi dotychczas
ogłupionych nędzą zdobyłaby wykształcenie i nauczyła się myśleć, a wówczas prędzej czy
później zdałaby sobie sprawę, że uprzywilejowana mniejszość nie ma żadnej racji bytu i
należy ją obalić. Społeczeństwo hierarchiczne musi opierać się na nędzy i ciemnocie, aby
sprawnie funkcjonować. Powrót do rolniczej gospodarki przeszłości, o czym marzyli
niektórzy myśliciele z początku dwudziestego wieku, w ogóle nie wchodził w grę. Takie
rozwiązanie kłóciło się z pędem ku mechanizacji, który na całym świecie przerodził się
niemal w instynkt, a co ważniejsze, każdy kraj technicznie zacofany byłby zupełnie bezradny
w razie wybuchu konfliktu zbrojnego; musiałby się podporządkować, bezpośrednio lub
pośrednio, bardziej rozwiniętym przemysłowo rywalom.
Utrzymanie mas w ubóstwie przez ograniczenie produkcji też nie było wyjściem
zadowalającym. Tak właśnie przedstawiała się sytuacja w ostatniej fazie kapitalizmu, mniej
więcej w latach 1920-1940. Gospodarkę wielu państw doprowadzono do stagnacji, ziemia
leżała odłogiem, nie inwestowano w dalsze środki produkcji, ogromną część ludności
pozbawiono pracy, a rządowe instytucje charytatywne wypłacały bezrobotnym zaledwie
głodowe zasiłki. Ponieważ jednak taka polityka prowadziła również do osłabienia
militarnego, a wynikającego z niej ubóstwa absolutnie nic nie usprawiedliwiało, z czasem
napotkała opór. Należało się uporać z problemem, jak utrzymywać w ciągłym ruchu machinę
przemysłu, nie zwiększając zamożności świata. Rozumiano, że dobra należy wytwarzać, lecz
nie wolno ich rozpowszechniać. Jedynym realnym rozwiązaniem była więc ciągła wojna.
Istotą wojny jest niszczenie - niekoniecznie zabijanie ludzi, lecz niszczenie wytworów
ich rąk. Wojna to sposób na obracanie w pył, wysadzanie w stratosferę lub zatapianie na dno
oceanów materiałów, które można by zużytkować inaczej, niepotrzebnie przyczyniając się do
podwyższenia poziomu życia szerokich mas społeczeństwa, a co za tym idzie, do ich
edukacji. Nawet wówczas, gdy sprzęt bojowy nie ulega zniszczeniu, jego produkcja to
wygodny sposób zajęcia siły roboczej bez wytwarzania zbędnych towarów konsumpcyjnych.
Na przykład każda pływająca forteca wymaga nakładów pracy wystarczających dla
zbudowania kilkuset statków handlowych. Z czasem niszczy się ją jako przestarzałą i jeszcze
większym nakładem sił i środków woduje następną, która również nie przynosi nikomu
absolutnie żadnego pożytku. W teorii przemysł zbrojeniowy ma pochłaniać wszystkie
nadwyżki pozostałe po zaspokojeniu bieżących potrzeb społeczeństwa. W praktyce zawsze
zaniża się te potrzeby, czego rezultatem jest ciągły niedobór większości niezbędnych
artykułów; ten stan rzeczy uchodzi jednak za korzystny. Rozmyślnie dąży się do tego, aby
nawet egzystencja grup uprzywilejowanych utrzymywała się na granicy niedostatku, gdyż
powszechna nędza zwiększa wartość drobnych przywilejów, a tym samym poszerza przepaść
między poszczególnymi odłamami społeczeństwa. Jeśli przyjąć za kryterium warunki
panujące na początku dwudziestego wieku, nawet członek Wewnętrznej Partii prowadzi życie
skromne i pracowite. Lecz te nieliczne luksusy, które mu przysługują - duże, odpowiednio
urządzone mieszkanie, lepsza gatunkowo odzież, lepszej jakości żywność, napoje i tytoń,
dwóch lub trzech służących, prywatny samochód lub helikopter - sprawiają, że żyje w innym
świecie niż członek Zewnętrznej Partii, podczas gdy ten z kolei korzysta z przywilejów
wynoszących go ponad ciemiężone masy nazywane „prolami”. Sytuacja społeczna
przypomina tę, jaka istnieje w oblężonym mieście, kiedy to marny ochłap koniny stanowi
różnicę między bogactwem a nędzą. Jednocześnie świadomość toczącej się wojny i ciągłego
zagrożenia, powoduje, iż przekazanie całej władzy w ręce nielicznej kasty wydaje się
naturalnym i koniecznym warunkiem przetrwania.
Wojna, jak to się okaże w dalszym ciągu wywodu, nie tylko szerzy niezbędną
destrukcję, lecz robi to w sposób psychologicznie łatwy do akceptacji. Teoretycznie można by
bez większych trudności zmarnować nadmiar sił wytwórczych wznosząc świątynie, piramidy,
kopiąc i zasypując doły lub produkując ogromne ilości towarów, a następnie je paląc. To
jednak stwarzałoby wyłącznie ekonomiczne, a nie emocjonalne podstawy sprawnego
funkcjonowania ustroju hierarchicznego. Nie chodzi o morale mas, których odczucia są
nieistotne, jak długo ludzie wykonują swoją pracę, lecz o morale samej Partii. Nawet od
szeregowych członków Partii oczekuje się fachowości, pracowitości i choćby minimalnej
inteligencji, ale najważniejsze jest, aby byli łatwowiernymi fanatykami i ignorantami, których
najczęstsze uczucia to strach, nienawiść, uwielbienie oraz orgiastyczny tryumf. Innymi słowy,
ich mentalność powinna odpowiadać potrzebom wojny. Nieważne, czy trwa ona rzeczywiście
ani też - ponieważ zdecydowane zwycięstwo jednej ze stron jest niemożliwe - jak toczą się jej
losy. Liczy się sam fakt ciągłego stanu zagrożenia. Rozszczepienie mózgu, którego Partia
wymaga od swych członków, a które łatwiej osiąga się w atmosferze wojny, stało się obecnie
już niemal powszechne, a im kto wyżej stoi, tym bardziej wyraziste. Właśnie bowiem wśród
członków Wewnętrznej Partii histeria wojenna i nienawiść do wroga są najsilniejsze. Ze
względu na kierownicze funkcje członkowie Wewnętrznej Partii często muszą wiedzieć, że
ten lub inny komunikat z linii frontu jest kłamliwy; może nawet orientują się, że cała wojna to
blaga i albo nie toczy się wcale, albo z zupełnie innych przyczyn niż te, które się oficjalnie
głosi; ale swoją wiedzę łatwo neutralizują dzięki technice zwanej dwójmyśleniem. Ich ‘niemal
mistyczna wiara, iż wojna trwa naprawdę, pozostaje niezachwiana; święcie wierzą również w
to, że kiedyś wojna zakończy się zwycięstwem i Oceania zapanuje niepodzielnie nad
światem.
Dla wszystkich członków Wewnętrznej Partii rychłe zwycięstwo Oceanii jest po
prostu aktem wiary. Zostanie osiągnięte albo przez stopniowy podbój coraz większych
obszarów i związaną z tym przewagę militarną, albo przez wynalezienie nowej broni, przed
którą wróg nie zdoła się zabezpieczyć. Badania nad tego typu bronią trwają bezustannie;
przemysł zbrojeniowy jest zresztą jedną z niewielu gałęzi, w których pomysłowość lub w
ogóle myślenie jako takie znajduje pewne ujście. We współczesnej Oceanii termin „nauka” w
dawnym rozumieniu tego słowa przestał mieć jakiekolwiek zastosowanie. W nowo-mowie
słowo to po prostu nie istnieje. Myślenie empiryczne, podstawa wszystkich naukowych
osiągnięć przeszłości, sprzeczne jest z elementarnymi założeniami angsocu. Zresztą postęp
techniczny też ma prawo bytu wyłącznie wówczas, gdy może przyczynić się do dalszego
uszczuplenia swobód obywatelskich. We wszystkich dziedzinach świat albo się cofa, albo stoi
w miejscu. Ziemię orze się pługami ciągniętymi przez konie, a książki pisze maszyna.
Jednakże w kwestiach najwyższej wagi - czyli związanych z wojną i aparatem policyjnoszpiegowskim
~ podejście empiryczne wciąż spotyka się z aprobatą, a przynajmniej z
przyzwoleniem. Partia ma dwa zasadnicze cele: zawładnąć całą kulą ziemską i zlikwidować
raz na zawsze swobodę myślenia. Tak więc jej dwa największe problemy, które ustawicznie
stara się rozwiązać, są następujące: jak wbrew woli danego człowieka odczytać jego myśli
oraz jak w ciągu kilku sekund i bez żadnego ostrzeżenia zgładzić kilkaset milionów ludzi.
Wszystkie badania koncentrują się na tych dwóch zagadnieniach. Współczesny naukowiec
łączy w sobie cechy psychologa i inkwizytora, szczegółowo badając znaczenie ludzkiej
mimiki, gestów, tonu głosu, sprawdzając wpływ na prawdomówność różnych preparatów,
terapii wstrząsowej, hipnozy i tortur - lub też jest chemikiem, fizykiem czy biologiem,
zajmującym się tylko tymi gałęziami swojej dziedziny, które mogą służyć ludobójstwu. W
ogromnych laboratoriach Ministerstwa Pokoju, w stacjach badawczych ukrytych w brazylijskich
dżunglach, na pustyniach Australii lub samotnych wysepkach Antarktydy zespoły
ekspertów niestrudzenie prowadzą doświadczenia. Jedni koncentrują się na logistyce
przyszłych wojen; drudzy wymyślają coraz większe pociski rakietowe, coraz silniejsze środki
wybuchowe, coraz trwalsze materiały do opancerzania samolotów, statków i pojazdów; inni
szukają nowych, bardziej zabójczych gazów, rozpuszczalnych trucizn, które można by
produkować w dostatecznych ilościach, aby zniszczyć roślinność całego kontynentu, lub
odmian bakterii chorobotwórczych odpornych na wszystkie znane antybiotyki; jeszcze inni
usiłują wynaleźć pojazd, który umiałby się poruszać pod ziemią niczym kret, lub samolot
zdolny do unoszenia się tygodniami w powietrzu; bada się również jeszcze bardziej odległe
możliwości, takie jak skupianie promieni słonecznych dzięki soczewkom rozmieszczonym
tysiące kilometrów od ziemi lub sztuczne wywoływanie trzęsień ziemi i potężnych pływów
dzięki wykorzystaniu wysokich temperatur panujących wewnątrz skorupy ziemskiej.
Jednakże do realizacji tych projektów wiedzie daleka droga; zresztą żadne z mocarstw
nigdy nie osiąga w tym wyścigu znacznej przewagi. Ale najciekawsze jest to, że wszystkie
trzy posiadają już broń bez porównania straszliwszą od środków rażenia, które ich naukowcy
będą kiedykolwiek potrafili skonstruować, a mianowicie bombę atomową. Chociaż Partia, jak
to zwykła czynić, sobie przypisuje jej wynalezienie, w rzeczywistości broń ta pojawiła się po
raz pierwszy na początku lat czterdziestych, a mniej więcej dziesięć lat później posłużono się
nią na masową skalę. Kilkaset bomb atomowych zrzucono wówczas na ośrodki przemysłowe
rozsiane po europejskich obszarach Rosji, po Europie Zachodniej i Ameryce Północnej. Sfery
rządzące doszły jednak do wniosku, że dalsze bombardowania doprowadzą do całkowitego
zniszczenia cywilizacji, a tym samym ich władzy. Od tego czasu, aczkolwiek nie podpisano w
tej sprawie żadnego porozumienia ani nie wystąpiono nawet z takim projektem, bomby
przestały spadać. Ale wszystkie trzy mocarstwa nadal je produkują i gromadzą w nadziei, że
kiedy nadejdzie decydujący moment, będą mogły posłużyć się nimi i odnieść druzgocące
zwycięstwo. Tymczasem w ciągu ostatnich trzydziestu, czterdziestu lat sztuka wojenna nie
posunęła się właściwie naprzód. Więcej jest helikopterów, zamiast bombowców wytwarza się
raczej pociski samosterujące, a szybkie, lecz łatwe do zatopienia okręty zastąpiono niemal
niezniszczalnymi pływającymi fortecami; poza tym jednak postęp jest nieznaczny. Czołgi,
łodzie podwodne, torpedy, karabiny maszynowe, jak również karabiny i granaty ręczne
pozostają w użyciu. I wbrew artykułom o ciągłych rzeziach regularnie ukazującym się w
prasie, oraz tej samej treści komunikatom teleekranowym, krwawe bitwy znane z wcześniejszych
wojen, kiedy w ciągu tygodni ginęły setki tysięcy lub nawet miliony ludzi, nie
powtórzyły się ani razu.
Żadne z trzech supermocarstw nigdy nie ryzykuje rozpoczynania działań, które
mogłyby zakończyć się dla niego totalną klęską. Jedyne większe operacje wojenne to nagłe
podstępne ataki na siły sojusznika. Wszystkie mocarstwa stosują lub raczej udają, że stosują
identyczną strategię. Chodzi o to, aby w wyniku działań zbrojnych, traktatów i nagłej zdrady
otoczyć własnymi bazami terytorium nieprzyjaciela, podpisać z nim układ przyjaźni i trwać w
niej dostatecznie długo, by uśpić jego czujność. Następnie, zgromadziwszy w bazach rakiety
uzbrojone w głowice atomowe, odpalić je równocześnie, powodując zniszczenia tak znaczne,
iż akcja odwetowa nie będzie możliwa. Wtedy należy podpisać pakt o nieagresji z trzecim
mocarstwem i rozpocząć przygotowania do kolejnego ataku. Nie trzeba nawet wyjaśniać, że
te plany to mrzonki bez żadnej szansy powodzenia. Co więcej, jedyne podejmowane działania
wojenne toczą się w okolicach równika lub bieguna północnego; nigdy nie dochodzi do
inwazji rdzennych ziem nieprzyjaciela. To właśnie wyjaśnia, dlaczego niektóre granice
między mocarstwami są umowne. Na przykład Eurazja mogłaby bez trudu opanować Wyspy
Brytyjskie, które geograficznie stanowią część Europy, Oceania zaś mogłaby przesunąć swoje
granice aż po Ren lub nawet Wisłę. Lecz to podważyłoby respektowaną przez wszystkie
strony, choć nigdy oficjalnie nie sformułowaną zasadę kulturowej integralności. Gdyby
Oceania podbiła tereny znane niegdyś jako Francja i Niemcy, musiałaby albo poddać
eksterminacji całą ludność miejscową, co wcale nie byłoby proste, albo wchłonąć sto
milionów mieszkańców reprezentujących bardzo zbliżony poziom rozwoju. Wszystkie trzy
mocarstwa odczuwają ten problem. Brak wszelkich kontaktów z cudzoziemcami, z wyjątkiem
jeńców i ciemnoskórych niewolników, to konieczny warunek powodzenia ich polityki. Nawet
aktualnego sojusznika traktuje się podejrzliwie. Pomijając jeńców wojennych, przeciętny
mieszkaniec Oceanii nigdy nie ogląda obywateli Eurazji lub Wschódazji, a nauka języków
obcych jest zakazana. Gdyby pozwolono mu nawiązać znajomość z cudzoziemcami,
przekonałby się, że są takimi samymi ludźmi jak on, a wszystko, co o nich słyszał, to
przeważnie kłamstwa. Zamknięty świat, w którym żyje, otworzyłby się nagle, a strach,
nienawiść i obłuda, od których zależy jego morale, mogłyby po prostu się ulotnić. Dlatego
zainteresowane strony dobrze zdają sobie sprawę z tego, że bez względu na to, jak często
Persja, Egipt, Jawa lub Cejlon przechodzą z rąk do rąk, granic samych mocarstw nie mogą
przekraczać ludzie, lecz wyłącznie pociski.
Takie rozumowanie wynika także z faktu - o którym nigdy nie wspomina się na głos,
choć wszyscy potajemnie zdają sobie z niego sprawę - iż warunki życia w trzech
mocarstwach są praktycznie identyczne. W Oceanii zwycięska ideologia nosi nazwę angsocu,
w Eurazji neobolszewizmu, we Wschódazji określa się ją chińskim terminem tłumaczonym
zwykle jako „kult śmierci”, aczkolwiek jego sens lepiej chyba oddaje sformułowanie „zanik
ja”. Obywatel Oceanii nie ma prawa zgłębiać dwóch pozostałych ideologii, lecz uczy się
gardzić nimi jako barbarzyńskimi idiotyzmami stanowiącymi obrazę moralności i zdrowego
rozsądku. W rzeczywistości wszystkie trzy ideologie są bardzo do siebie zbliżone, oparte zaś
na nich systemy polityczne w ogóle niczym się nie różnią. Wszędzie obowiązuje ta sama
hierarchiczna struktura i kult niemal boskiego przywódcy, a identyczne gospodarki
całkowicie podporządkowano prowadzeniu wojny. Trzy supermocarstwa nie tylko nie
potrafią się pokonać, lecz także nie miałyby z tego żadnych korzyści. Przeciwnie: dopóki
panuje między nimi niezgoda, dopóty podpierają się nawzajem niby trzy snopki pszenicy. Jak
zwykle, grupy rządzące są równocześnie świadome i nieświadome tej zależności. Marzy im
się podbój całego świata, ale zarazem zdają sobie sprawę, że wojna powinna trwać wiecznie i
nikomu nie przynosić zwycięstwa. Fakt, iż groźba totalnej klęski po prostu nie istnieje,
umożliwia negowanie rzeczywistości, co jest cechą charakterystyczną i angsocu, i wrogich
mu światopoglądów. W tym miejscu należy powtórzyć wypowiedzianą już wcześniej myśl, że
przez ciągłość wojna całkowicie zmieniła charakter.
W minionych wiekach wojna niemal z definicji prędzej czy później kończyła się
wyraźnym zwycięstwem lub klęską. Stanowiła też jeden z najlepszych sprawdzianów
zakotwiczenia danej zbiorowości w rzeczywistym świecie. Wszyscy władcy we wszystkich
stuleciach usiłowali narzucić swoim poddanym fałszywą wizję świata, lecz nie mogli upierać
się przy iluzji, która osłabiałaby gotowość bojową ich kraju. Dopóki klęska oznaczała utratę
niepodległości lub przynosiła inne niepożądane następstwa, należało dobrze zabezpieczyć się
przed przegraną. Nie wolno było lekceważyć rzeczywistości. W filozofii, religii, etyce lub
polityce dwa plus dwa mogło równać się pięć, ale gdy chodziło o skonstruowanie armaty czy
samolotu, wynik musiał brzmieć cztery. Narody, które pozwalały się wyprzedzić pod
względem rozwoju technicznego, z czasem podbijano bez wyjątku, a walka o postęp toczyła
się zwykle w klimacie zabójczym dla iluzji. Aby iść naprzód, trzeba umieć korzystać z
doświadczeń przeszłości, a chcąc to czynić, należy mieć o niej dokładne pojęcie. Gazety i
podręczniki zawsze, oczywiście, przedstawiały wiadomości w sposób stronniczy, lecz
fałszowanie ich do tego stopnia, jak praktykuje się to obecnie, było nie do pomyślenia.
Groźba wojny powodowała, że warstwy stojące u władzy musiały się kierować zdrowym
rozsądkiem w swoich poczynaniach. Dopóki wojna kończyła się klęską lub zwycięstwem, nie
mogły sobie pozwolić na pełną samowolę.
Kiedy jednak wojna zamienia się w proces ciągły, przestaje być niebezpieczna.
Wieczna wojna wyklucza istnienie wyższych racji wojskowych. Postęp techniczny może ulec
zahamowaniu, a najbardziej oczywiste fakty można przekręcić lub ignorować. Jak
wspomniano powyżej, w przemyśle zbrojeniowym nadal prowadzi się badania uważane
niegdyś za naukowe, lecz ponieważ plany podboju leżą wyłącznie w sferze fantazji, brak
powodzenia bynajmniej nikogo nie martwi. Sprawność, nawet sprawność militarna, przestała
być konieczna. Jedyny sprawnie funkcjonujący organ w Oceanii to Policja Myśli. Skoro
każde z mocarstw jest niepokonane, każde w efekcie tworzy odrębny świat, w którym można
bez żadnych przeszkód wprowadzać w życie najbardziej niedorzeczne koncepcje.
Rzeczywistość daje się odczuć wyłącznie w kwestiach dotyczących podstawowych potrzeb
życiowych - takich jak zaspokojenie głodu i pragnienia, zapewnienie dachu nad głową,
zaopatrzenie w odzież, a także zabezpieczenie się przed przypadkowym połknięciem trucizny
lub wypadnięciem z okna wieżowca. Między życiem a śmiercią, przyjemnością a bólem
wciąż znać różnicę, ale to wszystko. Odcięty od kontaktu ze światem zewnętrznym, a także z
przeszłością, obywatel Oceanii przypomina człowieka zawieszonego w przestrzeni
międzygwiezdnej; jak on nie potrafi stwierdzić, gdzie jest góra, a gdzie dół. Rządzący takim
państwem mają władzę absolutną, o jakiej nawet nie marzyli faraonowie czy rzymscy cesarze.
Muszą się troszczyć o to, aby nie zagłodzić na śmierć zbyt wielkiej rzeszy poddanych, gdyż
mogłoby to mieć negatywne skutki dla kraju, muszą też utrzymywać swój arsenał na tak samo
niskim poziomie technicznym jak rywale; lecz zadbawszy o to minimum, mogą wyczyniać z
rzeczywistością, co im się żywnie podoba.
Tak więc obecna wojna, jeśli stosować do niej miarę dawnych wojen, jest zwyczajną
fikcją. Przypomina walki toczone przez samce pewnych parzystokopytnych gatunków,
których rogi wyrastają pod takim kątem, iż zwierzęta nie mogą wyrządzić sobie krzywdy. Ale
chociaż jest fikcyjna, nie znaczy to, że nie odgrywa żadnej roli. Likwiduje nawis produkcyjny
i pomaga utrzymać psychozę niezbędną do prawidłowego funkcjonowania systemu. Wojna,
jak to wykażemy w dalszej części wywodu, obecnie stała się wyłącznie wewnętrzną sprawą
państwa. W przeszłości grupy rządzące poszczególnych krajów wojowały ze sobą i zwycięzca
zawsze łupił pokonanego, aczkolwiek świadomość wspólnoty interesów powstrzymywała go
od nadmiernego szerzenia zniszczeń. W dzisiejszych czasach grupy te nie walczą ze sobą
wcale. Teraz wojnę toczy rząd przeciwko obywatelom własnego państwa, a jej celem nie są
korzyści terytorialne lub zapobieżenie grabieży, lecz zachowanie panującego ustroju w nie
zmienionej formie. Sam termin „wojna” stał się więc mylący. Właściwie można rzec, nie
mijając się z prawdą, iż z chwilą przeobrażenia się w ciągłą, wojna przestała istnieć. Nacisk,
jaki jej groźba wywierała na społeczność ludzką pomiędzy neolitem a początkiem
dwudziestego wieku, znikł; obecnie mamy do czynienia z czymś zupełnie innym. Skutek
byłby identyczny, gdyby zamiast ze sobą walczyć, trzy mocarstwa zgodziły się zawrzeć
wieczny pokój i zagwarantować sobie nienaruszalność granic. W tym wypadku każde z nich
nadal byłoby zamkniętym światem, wolnym od jakiegokolwiek otrzeźwiającego zagrożenia z
zewnątrz. Trwały pokój niczym by się nie różnił od ciągłej wojny. Taki właśnie - choć
ogromna większość członków Partii uświadamia sobie tylko jego powierzchowne znaczenie -
jest ukryty sens partyjnego hasła Wojna to Pokój.
Winston na chwilę oderwał się od lektury. Gdzieś w oddali rozległ się huk pocisku
rakietowego. Fakt czytania zakazanej książki w samotności, w pomieszczeniu bez
teleekranów, wciąż napawał go błogością. Samotność i poczucie bezpieczeństwa odbierał
jako takie same doznania fizyczne jak zmęczenie mięśni, miękkość fotela lub łagodny
powiew wiatru wpadający przez okno. Był zachwycony książką; a może raczej tym, że
potwierdza jego własne przemyślenia. Nie dowiedział się z niej właściwie nic nowego, lecz to
jedynie zwiększało jej atrakcyjność. Słowa, które czytał, mógłby napisać sam, gdyby tylko
zdołał uporządkować swoje rozproszone myśli. Książkę stworzył ktoś o podobnym umyśle,
ale znacznie potężniejszym, bardziej systematycznym, mniej strachliwym. Winston doszedł
do wniosku, że najlepszymi książkami są te, które mówią nam, co już sami wiemy. Otworzył
tom na początku pierwszego rozdziału, gdy nagle usłyszał na schodach kroki Julii. Poderwał
się z fotela, żeby ją przywitać. Cisnęła na podłogę brązową torbę z narzędziami i rzuciła mu
się na szyję. Nie widzieli się przeszło tydzień.
- Mam Księgę - oznajmił, jak tylko wypuścił ją z objęć.
- Tak, naprawdę? Świetnie - odparła i nie okazując większego zainteresowania uklękła
przy prymusie, aby zaparzyć kawę.
Następne pół godziny spędzili w łóżku; w tym czasie nie wracali do tematu książki.
Pod wieczór lekko się ochłodziło, przykryli się więc kapą. Z dołu dochodził znajomy śpiew i
odgłosy butów szurających o bruk. Krzepka kobieta o czerwonych rękach, którą Winston
widział, kiedy pierwszy raz czekał tu na Julię, dosłownie nie opuszczała podwórka. O każdej
porze dnia krążyła nieustannie między balią a sznurem, to zatykając sobie usta spinaczami do
bielizny, to śpiewając na całe gardło. Julia ułożyła się wygodniej i powoli zapadała w sen.
Winston sięgnął po książkę, która leżała na podłodze, i usiadł na łóżku, oparty o wezgłowie.
- Musimy ją przeczytać - rzekł. - Oboje. Wszyscy członkowie Braterstwa muszą ją
znać.
- Przeczytaj pierwszy - odpowiedziała nie otwierając oczu. - Najlepiej czytaj na głos.
Wtedy będziesz mógł mi wyjaśniać trudniejsze fragmenty.
Wskazówki zegara wskazywały szóstą, czyli osiemnastą. Mieli przed sobą trzy, cztery
godziny. Winston oparł książkę o kolana i zaczął czytać.
Rozdział I
Ignorancja to Siła
Od początku czasów historycznych, a prawdopodobnie już od końca neolitu, na
świecie istnieją trzy warstwy ludzi: górna, średnia i dolna. Wprowadzano najrozmaitsze
podziały i wymyślano dla każdej z grup niezliczone określenia, a zarówno ich względna
liczebność, jak i wzajemne stosunki zmieniały się w różnych epokach; jednakże podstawowa
struktura społeczeństwa pozostała ta sama. Po najburzliwszych nawet wstrząsach i pozornie
nieodwołalnych przemianach ludzkość powraca niebawem do dawnego modelu, podobnie jak
żyroskop wraca do stałego położenia bez względu na to, jak daleko i pod jakim kątem
zostanie wychylony przez działające nań siły.
- Julio, nie śpisz? - spytał.
- Nie, najdroższy, słucham. Czytaj dalej. To wspaniałe. Wrócił do lektury.
Cele poszczególnych warstw są absolutnie nie do pogodzenia. Celem górnej jest
utrzymanie swojej pozycji. Celem średniej jest zamiana miejsc z górną. Celem dolnej, jeśli
akurat go ma - gdyż na ogół jej przedstawiciele są zbyt ogłupieni ciężką pracą fizyczną, aby
myśleć o czymkolwiek poza żmudną codziennością - jest znieść przywileje i stworzyć
społeczeństwo, w którym wszyscy będą sobie równi. Na przestrzeni dziejów wciąż toczą się
boje, w ogólnych zarysach przebiegające identycznie. Przez długie okresy warstwa górna
pewnie dzierży władzę, lecz prędzej czy później następuje moment, kiedy traci wiarę we
własne siły, albo w swoje umiejętności sprawnego rządzeniu; czasami dzieje się to
równocześnie. Wówczas obala ją warstwa średnia, która kaptuje do pomocy dolną,
wmawiając jej, iż walczy o wolność i sprawiedliwość. Zaledwie osiąga cel, spycha warstwę
dolną na jej dawną, podrzędną pozycję, a sama przeistacza się w górną. Po pewnym czasie z
jednej lub obu tych warstw wykluwa się nowa grupa średnia i bój zaczyna się od początku. Z
trzech warstw tylko dolnej nigdy nie udaje się choćby na krótko zrealizować upragnionych
celów. Twierdzenie, iż w ciągu wieków nie dokonał się żaden postęp materialny, byłoby
przesadą. Nawet w obecnych czasach, mimo panującego zacofania, warunki bytowe
przeciętnego obywatela są lepsze niż przed kilkuset laty. Lecz ani dostatek, ani wzrost kultury
obyczajów, ani reformy i rewolucje nie przybliżyły choćby o milimetr realizacji ideału
powszechnej równości.
Z punktu widzenia warstwy dolnej żadna odmiana historyczna nie zmieniła niczego
oprócz nazwy panów.
Pod koniec dziewiętnastego wieku wielu badaczy dostrzegło ten powtarzający się
schemat. Powstały wówczas szkoły myślicieli, którzy pojmowali historię jako proces
cykliczny i usiłowali wykazać, iż nierówność należy do niepodważalnych praw natury.
Pogląd ten, oczywiście, zawsze miał swoich zwolenników, lecz po raz pierwszy
sformułowano go tak dosadnie. Wcześniej doktryna uzasadniająca konieczność istnienia
hierarchicznej struktury społeczeństwa była domeną warstwy górnej. Głosili ją królowie i
arystokracja, a także księża, prawnicy i podobne pasożyty grup rządzących; zwykle dla
osłody obiecywano rekompensatę w fikcyjnym świecie pozagrobowym. Warstwa średnia,
dopóki walczyła o władzę, zawsze chętnie szermowała takimi hasłami jak wolność,
sprawiedliwość, braterstwo. Nastał jednak czas, kiedy ideę braterstwa zaczęli atakować ci,
którzy jeszcze nie skupiali w swych rękach władzy, lecz dopiero mieli ochotę po nią sięgnąć.
Dotychczas warstwa średnia dokonywała rewolucji pod sztandarem równości, po czym
obaliwszy dawną tyranię natychmiast ustanawiała własną. Natomiast reprezentanci nowej
warstwy średniej z góry zapowiadali wprowadzenie tyranii. Socjalizm, teoria, która pojawiła
się na początku dziewiętnastego wieku i stanowiła ostatnie ogniwo myśli leżącej u podstaw
buntów niewolników jeszcze w starożytności, była początkowo głęboko przesiąknięta utopijnymi
poglądami wcześniejszych stuleci. Lecz każda kolejna wersja socjalizmu tworzona po
roku 1900 coraz bardziej jawnie dystansowała się od idei wolności i równości. Nowe
ideologie, które wyłoniły się w połowie wieku - angsoc w Oceanii, neobolszewizm w Eurazji
oraz, według powszechnie używanego określenia, „kult śmierci” we Wschódazji - zupełnie
świadomie dążyły do wprowadzenia niewoli i nierówności. Ideologie te, wyrosłe z
socjalizmu, zachowały jego terminologię i mieniły się jego duchowymi spadkobiercami.
Jednakże celem ich twórców było zatrzymanie postępu i biegu historii w dowolnie wybranym
momencie. Wahadło dziejów powinno się wychylić po raz ostatni… i zatrzymać. Jak zwykle,
warstwę górną miała obalić i zastąpić warstwa średnia, lecz tym razem, dzięki świadomej
strategii, nowi władcy mieli panować wiecznie.
Przyczyną powstania nowych doktryn było w znacznej mierze nagromadzenie wiedzy
historycznej oraz wykształcenie się historycznej świadomości, nieznanej w minionych stuleciach.
Dostrzeżono cykliczność dziejów; a skoro ją dostrzeżono, wysnuto wniosek, iż
zjawisko to można zmienić. Lecz za główną i podstawową przyczynę należy uznać fakt, że
już na początku dwudziestego wieku realizacja hasła równości stała się możliwa. Wprawdzie
ludzie nadal nie byli sobie równi pod względem wrodzonych uzdolnień, a ich pozycja
zależała od wykonywanego zawodu, znikła jednak potrzeba podziałów klasowych oraz
silnego zróżnicowania majątkowego. W przeszłości różnice klasowe nie tylko były
nieuchronne, lecz także pożądane. Nierówność stanowiła cenę postępu. Ale wraz z
początkiem industrializacji sytuacja zmieniła się radykalnie. To, że ludzie wykonują różne
prace, nie musi wcale oznaczać, że różna jest ich sytuacja społeczna i materialna. Dlatego też
nowym grupom dążącym do przechwycenia władzy powszechna równość jawiła się nie jako
ideał, do którego należy dążyć, lecz niebezpieczeństwo, przed którym trzeba się bronić. W
bardziej zacofanych epokach, kiedy sprawiedliwa i pokojowa egzystencja była
nieziszczalnym marzeniem, łatwo przychodziło w nią wierzyć. Myśl o ziemskim raju, gdzie
wszyscy żyją zgodnie jak bracia, a prawo i wyzysk nie istnieją, przez tysiące lat przewijała się
w zbiorowej wyobraźni. Utopii tej uległy nawet grupy odnoszące największe korzyści po
każdym przewrocie. Spadkobiercy rewolucji francuskiej, angielskiej i amerykańskiej po
trosze sami wierzyli w swoje deklaracje, chociażby o niezbywalnych prawach człowieka,
wolności słowa i równości w oczach prawa, a także pozwalali, by do pewnego stopnia
kształtowały ich działanie. Ale już na początku lat trzydziestych myśl polityczną
zdominowały poglądy, których głosiciele opowiadali się za władzą autorytatywną. Marzenia
o ziemskim raju odrzucono dokładnie wtedy, gdy ich realizacja po raz pierwszy stała się
możliwa. Każda nowa teoria polityczna, bez względu na to, jakie nosiła miano, propagowała
hierarchizację i rządy silnej ręki. Powszechna zachowawczość poglądów, charakterystyczna
dla tego okresu, sprawiła, iż powrócono do dawnych praktyk, zarzuconych już kilkaset lat
temu, takich jak przetrzymywanie więźniów bez procesu, wykorzystywanie jeńców do
niewolniczej pracy, publiczne egzekucje, wymuszanie zeznań torturami, porywanie
zakładników oraz deportacje całych narodów - a co więcej, takie działania tolerowali i
występowali w ich obronie ludzie uważający się za światłych i postępowych.
Dopiero po dziesięcioleciu wojen, walk domowych, rewolucji i kontrrewolucji, które
nie ominęły żadnej części świata, angsoc i konkurencyjne ideologie przekształciły się w
praktyczne koncepcje polityczne. Zwiastowały je różne systemy rządzenia, zwykle nazywane
totalitarnymi, które pojawiły się wcześniej, toteż ostateczny kształt świata, jaki wyłonił się z
chaosu, nikogo nie zaskoczył. Podobnie i to, kto sięgnął po władzę. Nową arystokrację
utworzyli w większości urzędnicy, naukowcy, technicy, etatowi pracownicy związków
zawodowych, propagatorzy, socjologowie, nauczyciele, dziennikarze i zawodowi politycy.
Ludzi tych, wywodzących się z inteligencji pracującej oraz górnych odłamów klasy
robotniczej, ukształtował i zbliżył bezduszny świat zmonopolizowanego przemysłu i
scentralizowany aparat rządowy. W porównaniu z poprzednikami nie cechowała ich
wyjątkowa chciwość, mniej kusiły luksusy, ale za to w większym stopniu byli żądni władzy
jako takiej, a przede wszystkim bardziej świadomi tego, co czynią, i bardziej bezwzględni w
niszczeniu opozycji. Ta ostatnia różnica jest zasadnicza. W porównaniu z tyranią, jaka panuje
obecnie, wszystkie poprzednie to zaledwie nieudolne, amatorskie przymiarki. Dawne grupy
rządzące zawsze były w pewnej mierze skażone liberalizmem: unikały radykalnych
rozwiązań i interweniowały tylko w wypadku jawnego buntu, natomiast treścią myśli
poddanych nie interesowały się wcale. Nawet średniowieczny Kościół katolicki należy uznać,
według obecnych norm, za instytucję tolerancyjną. Częściowo wynikało to stąd, że żaden z
dawniejszych rządów nie miał możliwości prowadzenia ciągłej inwigilacji wszystkich
obywateli. Wynalezienie druku ułatwiło jednak manipulację opinią publiczną, a film i radio
przyspieszyły ten proces. Wraz z rozwojem telewizji i postępem technicznym, który
umożliwił podwójną, nadawczo-odbiorczą rolę sprzętu telewizyjnego, skończyła się
prywatność życia obywateli. Policja mogła - jeśli uznano to za pożądane - obserwować
każdego obywatela dwadzieścia cztery godziny na dobę; cały czas bombardując ludzi
oficjalną propagandą, odcinano ich jednocześnie od innych źródeł informacji. Po raz pierwszy
otworzyła się przed władzą nie tylko możliwość narzucenia obywatelom całkowitego
posłuchu wobec państwa, lecz także pełnej jednomyślności poglądów na dosłownie każdy
temat.
Po rewolucji i burzliwych latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych społeczeństwo jak
zawsze podzieliło się na warstwę górną, średnią i dolną. Lecz nowi władcy, w odróżnieniu od
poprzednich, nie działali na oślep; wiedzieli dokładnie, co robić, aby utrzymać swoją pozycję.
Od dawna zdawali sobie sprawę, że jedynym systemem społeczno-ekonomicznym
zapewniającym trwałą podstawę rządom oligarchicznym jest kolektywizm. Dobrobyt i
przywileje najłatwiej chronić, kiedy są własnością zbiorową. Tak zwane „zniesienie
własności prywatnej”, które nastąpiło w połowie stulecia, oznaczało w praktyce skupienie
wszystkich dóbr w rękach jeszcze mniej licznej garstki, z tą różnicą, że nowymi właścicielami
były nie poszczególne jednostki, lecz grupa. Indywidualnie żaden członek Partii nie posiada
nic oprócz osobistych drobiazgów. Kolektywnie Partia jest właścicielem wszystkiego w
Oceanii, gdyż wszystkim rządzi i dysponuje według własnego uznania. Kiedy po zwycięstwie
Rewolucji Partia sięgnęła po władzę, właściwie nie napotkała oporu, ponieważ wszyscy
uwierzyli, iż uczciwie wprowadzi kolektywizację. Zawsze zakładano, że po wywłaszczeniu
kapitalistów nastąpi socjalizm; i Partia rzeczywiście wywłaszczyła kapitalistów. Odebrano im
wszystko: fabryki, kopalnie, ziemię, domy, środki transportu, a skoro dobra te przestały być
własnością prywatną, sądzono, że staną się teraz własnością społeczną. Angsoc, który wyrósł
z wcześniejszego ruchu socjalistycznego i odziedziczył jego terminologię, rzeczywiście
wprowadził w życie główny punkt programu socjalistów; wynikiem tego - zamierzonym i
przewidzianym - jest trwała nierówność materialna.
Jednakże utrzymanie hierarchicznej społeczności bez zmian to dość złożone zadanie.
Istnieją cztery realne przyczyny utraty władzy przez grupę rządzącą: zbrojna interwencja z
zewnątrz; tak nieudolne kierowanie państwem, iż uciśnione masy dokonują przewrotu;
powstanie silnej i rozgoryczonej warstwy średniej; utrata pewności siebie i ochoty do
rządzenia. Jedna z tych przyczyn nie wystarczy; zwykle występują, w różnym stopniu,
wszystkie cztery. Grupa rządząca., która umiałaby się przed nimi zabezpieczyć, mogłaby
wiecznie sprawować władzę. Decydującym czynnikiem jest więc samo nastawienie
rządzących.
Z końcem lat pięćdziesiątych obecnego stulecia pierwsze z powyższych zagrożeń
właściwie znikło. Każde z trzech mocarstw obecnie panujących nad światem jest nie do
pokonania; mogłoby zostać podbite jedynie po długotrwałym procesie zmian
demograficznych, któremu każdy rząd o tak rozległej władzy potrafi bez trudu zapobiec.
Drugie niebezpieczeństwo również istnieje wyłącznie w teorii. Masy nigdy nie buntują się
same z siebie i nigdy tylko dlatego, że są ciemiężone. Dopóki nie mają skali porównawczej,
nie zdają sobie nawet sprawy z ucisku. Powtarzającym się niegdyś kryzysom ekonomicznym,
które już wówczas były zupełnie zbędne, obecnie się zapobiega, a inne, równie poważne
zaburzenia, choć zdarzają się od czasu do czasu, nie mają żadnych następstw politycznych,
gdyż panujące warunki nie pozwalają, aby niezadowolenie przerodziło się w bunt. Problem
nadprodukcji, tak ważny dla świata od momentu wkroczenia w erę industrializacji, rozwiązuje
polityka ciągłej wojny (por. Rozdział III), przydatna również do utrzymywania pożądanych
nastrojów społecznych. Tak więc z punktu widzenia obecnej sfery rządzącej jedynym
istotnym niebezpieczeństwem jest wyodrębnienie się nowej grupy ludzi zdolnych,
niedowartościowanych, żądnych władzy, oraz szerzenie się liberalnych tendencji i
sceptycznych nastrojów we własnych szeregach. Jest to, że tak powiem, problem
wychowawczy. Należy cały czas odpowiednio kształtować świadomość zarówno grupy
kierowniczej, jak i liczniejszej grupy wykonawczej stojącej tuż pod nią w hierarchii. Na
świadomość mas wystarczy wpływać tylko w sensie negatywnym.
Każdy, kto nie znał dotąd struktury społecznej Oceanii, mógłby sam nakreślić jej
obraz, wykorzystując powyższe dane. Na szczycie stoi Wielki Brat. Wielki Brat jest
nieomylny i wszechmocny. Każdy sukces, każde osiągnięcie, każde zwycięstwo, każde
odkrycie naukowe, cała wiedza, mądrość, szczęście i cnota wynikają bezpośrednio z jego
przewodnictwa i inspiracji. Nikt nigdy nie widział Wielkiego Brata. Jest podobizną na
plakatach, głosem płynącym z teleekranów. Możemy być prawie pewni, że nigdy nie umrze,
tak jak właściwie nie wiadomo, kiedy się urodził. Wielki Brat to przebranie, w którym Partia
ukazuje się światu. Działa jak ogniskowa, skupiając na sobie miłość, strach i uwielbienie -
tymi bowiem uczuciami łatwiej darzyć jednostkę niż organizację. Poniżej Wielkiego Brata
stoi Wewnętrzna Partia, o liczebności ograniczonej do sześciu milionów członków, co wynosi
niecałe dwa procent ludności Oceanii. Poniżej Wewnętrznej Partii znajduje się Zewnętrzna
Partia; jeśli Wewnętrzną Partię nazwiemy mózgiem państwa, Zewnętrzną należy przyrównać
do rąk. Jeszcze niżej stoją nieokrzesane masy określane mianem proli, które stanowią około
osiemdziesiąt pięć procent ludności. Prole to właśnie dolna warstwa z naszej wstępnej
klasyfikacji, gdyż niewolnicze ludy rejonów podzwrotnikowych, nad którymi na zmianę
panują różni zdobywcy, nie są ani stałym, ani koniecznym elementem struktury społecznej.
W zasadzie przynależność do danej grupy nie jest dziedziczna. Dziecko rodziców
należących do Wewnętrznej Partii nie staje się automatycznie jej członkiem. Przyjęcie do
jednej lub drugiej gałęzi Partii odbywa się w wieku lat szesnastu na podstawie egzaminu. Nie
istnieje ani dyskryminacja rasowa, ani wyraźna dominacja którejś prowincji nad pozostałymi.
Żydzi, Murzyni, a w Ameryce Południowej czystej krwi Indianie piastują często najwyższe
stanowiska partyjne, natomiast administratorzy poszczególnych obszarów zawsze rekrutują
się z ludności miejscowej. Żadna, prowincja Oceanii nie ma, w odczuciu jej mieszkańców,
statusu kolonii, nad którą sprawuje rządy odległa stolica. Oceania takowej w ogóle nie
posiada, a miejsca pobytu oficjalnej głowy państwa nie zna nikt. Poza tym, że językiem
używanym na terenie całego mocarstwa jest angielski, językiem urzędowym zaś nowomowa,
nie występuje zjawisko centralizacji. Władców Oceanii nie łączą więzy krwi, lecz wierność
tej samej doktrynie. Prawdą jest, iż w naszym społeczeństwie mamy do czynienia ze sztywną
stratyfikacją, a jej głównym kryterium może się wydawać dziedziczna przynależność do danej
warstwy. Wynika to stąd, że pomiędzy poszczególnymi warstwami zachodzi znacznie
bardziej ograniczony ruch niż w czasach kapitalizmu czy nawet w epoce wcześniejszej. W
rzeczywistości następują drobne przetasowania między dwiema gałęziami Partii, ale jedynym
ich celem jest pozbycie się z szeregów Wewnętrznej Partii słabeuszy oraz unieszkodliwienie
ambitnych jednostek z Zewnętrznej Partii poprzez awans. Proletariusze nie mają w praktyce
żadnych szans dostania się do Partii. Najzdolniejszych, którzy mogliby się stać przywódcami
w wypadku rozruchów, wykrywa i eliminuje Policja Myśli. Ale ten stan rzeczy nie musi być
trwały i nie wynika z ideologii. Partia nie jest klasą w dawnym sensie tego słowa i nie
przyświeca jej idea przekazywania władzy potomkom; gdyby w jej własnych szeregach miało
zabraknąć wartościowych jednostek zdolnych do sprawowania rządów, bez namysłu
dokonałaby rekrutacji całego następnego pokolenia spośród proletariatu. W przełomowym,
początkowym okresie fakt, że Partia wykluczyła dziedziczność, w znacznym stopniu
przyczynił się do zneutralizowania opozycji. Socjalistom starej daty, przyzwyczajonym do
walki z „przywilejami klasowymi”, wydawało się, iż stratyfikacja nie oparta na
dziedziczności nie może być trwała. Nie rozumieli, iż ciągłość oligarchii nie musi wynikać ze
związków krwi, nie pomyśleli również o tym, że arystokracje rodowe zawsze krótko
utrzymywały się przy władzy, podczas gdy organizacje adopcyjne, takie jak Kościół katolicki,
istniały czasami niezmiennie przez setki i tysiące lat. Istotą ustroju oligarchicznego nie jest
cedowanie własności z ojca na syna, lecz trwałość pewnego światopoglądu i sposobu życia,
które umarli narzucają żywym. Grupa rządząca pozostaje grupą rządzącą, dopóki może
wyznaczać swoich następców. Partii nie zależy na przekazywaniu władzy potomstwu jej
członków, lecz na umacnianiu własnej potęgi. Nie ma znaczenia, kto sprawuje władzę, byleby
tylko hierarchiczna struktura mogła trwać bez zmian. Wszystkie poglądy, obyczaje, gusty,
uczucia i przekonania typowe dla naszych czasów kształtuje się tak, aby podtrzymywać kult
Partii oraz ukryć prawdziwy charakter panującego ustroju. Wszelkie zamieszki czy nawet
próby ich wywołania stały się obecnie niemożliwe. Partia nie musi obawiać się proletariatu.
Pozostawiony sobie, będzie tak samo funkcjonował z pokolenia na pokolenie przez najbliższe
stulecia, pracując, płodząc potomstwo i umierając, nie tylko pozbawiony wszelkiego odruchu
buntu, lecz również umiejętności wyobrażenia sobie innego, lepszego świata. Proletariusze
mogliby się stać niebezpieczni tylko wtedy, gdyby w wyniku postępu technicznego zaszła
konieczność zapewnienia im lepszego wykształcenia; jednakże odkąd ustał wyścig militarny i
gospodarczy, poziom szkolenia proli nieustannie spada. Jest właściwie sprawą obojętną, co
myślą masy; ponieważ reprezentują zerowy poziom inteligencji, mogą cieszyć się wolnością
myśli. Natomiast u członka Partii nie toleruje się choćby najdrobniejszego myślowego
odstępstwa i to nawet w najbardziej błahych kwestiach.
Życie członka Partii, od urodzin po śmierć, przebiega pod okiem Policji Myśli. Nawet
gdy jest sam, nie może być całkowicie pewien, że nikt go nie śledzi. Bez względu na to, gdzie
przebywa i co robi - śpi, pracuje, odpoczywa, kąpie się czy leży w łóżku - można go
kontrolować bez żadnego ostrzeżenia i bez jego wiedzy. Wszystko, co czyni, ma swoje
znaczenie. Jego przyjaźnie, rozrywki, zachowanie wobec żony i dzieci, wyraz twarzy, kiedy
jest sam, słowa, które mamrocze przez sen, charakterystyczne gesty - wszystko to pozostaje
pod ścisłym nadzorem. Nie umknie nie tylko żadne jego wykroczenie, lecz nawet najmniejsza
jego ekscentryczność, zmiana zwyczajów lub nerwowy tik, który może świadczyć o
wewnętrznej rozterce. Członek Partii jest całkowicie ubezwłasnowolniony; jego zachowania
nie regulują jednak żadne normy prawne ani też nie istnieją wyraźne wzorce postępowania. W
Oceanii praw nie ma. Myśli i czynów, których wykrycie oznacza śmierć, nigdy oficjalnie nie
zakazano, a nie kończące się czystki, aresztowania, tortury, uwięzienia i ewaporacje to nie
kary za popełnione zbrodnie, lecz działalność prewencyjna, polegająca na usuwaniu
jednostek, które w przyszłości mogłyby się dopuścić przestępstw. Od członka Partii wymaga
się nie tylko słusznych przekonań, lecz również prawidłowych reakcji. Większość poglądów i
sądów, których się od niego oczekuje, nie została nigdzie jasno sformułowana, gdyż nie
sposób ich spisać bez obnażenia sprzeczności angsocu. Człowiek z natury prawomyślny (w
nowomowie dobromyślak) w każdej sytuacji będzie natychmiast wiedział, bez zastanawiania
się, co sądzić i jak reagować. Gruntowny trening myślowy przebyty w dzieciństwie, a
związany z takimi pojęciami z nowomowy, jak zbrodnio-szlaban, czarnobiał czy
dwójmyślenie, sprawia zresztą, iż członek Partii z reguły niechętnie oddaje się jakimkolwiek
głębszym rozważaniom, a często nawet tego nie potrafi.
Członek Partii nie powinien mieć żadnych uczuć osobistych; musi natomiast, bez
chwili wytchnienia, tryskać entuzjazmem, cały czas pałać dziką nienawiścią do wrogów i
zdrajców, radować się ze zwycięstw oraz bałwochwalczo wielbić Partię za jej potęgę i
mądrość. Niezadowolenie z marnej, jałowej egzystencji specjalnie kieruje się na zewnątrz,
wyładowuje podczas takich akcji jak Dwie Minuty Nienawiści, a rozważania zdolne wywołać
sceptycyzm lub nawet wrogość do ustroju uniemożliwia wpajana od najmłodszych lat
dyscyplina wewnętrzna. Pierwszy i podstawowy stopień wtajemniczenia, od którego można
rozpocząć edukację najmłodszych dzieci, nazywa się w nowomowie zbrodnioszlaban.
Oznacza to zdolność niemal odruchowego zatrzymania i zmiany toku myśli, gdy tylko
przybierają potencjalnie niebezpieczny kierunek. Pod pojęciem tym zawarta jest także
umiejętność niewyciągania wniosków i zamykania oczu na błędy logiczne oraz nierozumienia
najprostszych argumentów wrogich wobec angsocu, a ponadto automatyczne uczucie nudy i
wstrętu do rozważań, które mogłyby prowadzić do nieprawomyślnych wniosków.
Zbrodnioszlaban, innymi słowy, oznacza głupotę ochronną. Ale głupota sama w sobie nie
wystarcza. Wręcz przeciwnie, chcąc być w pełni ortodoksyjnym, należy mieć większą
kontrolę nad swoim umysłem, niż cyrkowy akrobata ma nad ciałem. U podstaw ustroju
Oceanii leży wiara, iż Wielki Brat jest wszechmocny, a Partia nieomylna. W rzeczywistości
jednak ani Partia nie jest nieomylna, ani Wielki Brat wszechmocny; od obywateli wymaga się
zatem, by czujnie, a zarazem błyskawicznie zmieniali swoje podejście do faktów. Kluczowy
termin to słowo czarnobiał. Podobnie jak wiele innych określeń nowomowy, ma dwa
sprzeczne znaczenia. Użyte wobec przeciwnika, piętnuje jego zwyczaj bezczelnego upierania
się, że coś jest białe, podczas gdy faktycznie jest czarne. Natomiast w stosunku do członka
Partii wyróżnia jego lojalność dla dyscypliny partyjnej, szczerą chęć, by jej się
podporządkować i twierdzić, iż czarne jest białe. Oznacza to także zdolność
natychmiastowego uznania własnych słów za prawdę, a co więcej, wyrobienie w sobie
głębokiej wiary, że tak było zawsze i że nigdy nie sądziło się inaczej. Wymaga to ciągłego
przystosowywania pamięci do bezustannych zmian, jakim podlega przeszłość; umożliwia je
sposób myślenia zawierający w sobie wszystkie pozostałe umiejętności, a określany w
nowomowie terminem dwójmyślenie.
Zmienianie przeszłości jest konieczne z dwóch powodów, z których jeden ma
charakter uboczny i jest tylko .środkiem ostrożności. Przedstawia się następująco: członek
Partii, podobnie jak proletariusze, toleruje nędzne warunki bytowe po części dlatego, że nie
ma skali porównawczej. Chcąc podtrzymać w nim wiarę, iż żyje mu się lepiej niż jego
przodkom, a stopa życiowa ustawicznie wzrasta, trzeba odciąć go zarówno od przeszłości, jak
i od kontaktów z cudzo2iemcami. Jednakże o wiele istotniejszą przyczyną manipulowania
przeszłością jest ochrona nieomylności Partii. Należy zatem ustawicznie aktualizować
przemówienia, statystykę i wszelkie zapisy, aby służyły za dowód, iż sprawdzają się
wszystkie partyjne prognozy. Nie wolno się także przyznać do jakiejkolwiek zmiany
dotyczącej politycznych sojuszy lub spraw doktrynalnych. Każda bowiem zmiana czy to
poglądów, czy choćby polityki uchodzi za przejaw słabości. Jeśli na przykład obecnie
wrogiem jest Eurazja, to była nim zawsze. Jeżeli z faktów wynika co innego, fakty należy
zmienić. Tak więc ciągle tworzy się historię na nowo. Codzienne fałszowanie przeszłości
przez Ministerstwo Prawdy jest równie niezbędne dla stabilności reżimu, jak represje i
proceder szpiegowski Ministerstwa Miłości.
Zmienność przeszłości to podstawowy dogmat angsocu. Według partyjnej
argumentacji, przeszłe wydarzenia nie istnieją obiektywnie, a tylko w formie zapisów i
wspomnień. Przeszłość jest więc tym, co do czego zapisy i pamięć ludzka są zgodne. Skoro w
rękach Partii znajdują się i wszelkie archiwa, i władza nad umysłami członków, przeszłość
wygląda tak, jak życzy sobie Partia. Chociaż jest zmienna, twierdzi się, iż nigdy nie bywa
zmieniana. Kiedy bowiem przybiera kształt w danej chwili pożądany, nowa wersja wydarzeń
po prostu jest przeszłością; inna przeszłość nigdy nie mogła istnieć. Zasada ta sprawdza się
nawet wówczas, gdy - jak to się często dzieje - ten sam fakt przerabia się całkowicie kilka
razy w roku. Partia zawsze głosi prawdy absolutne, a prawda absolutna nie mogła przecież
być kiedyś inna niż obecnie. Jak zostanie wykazane w dalszej części wywodu, panowanie nad
przeszłością zależy głównie od odpowiedniego szkolenia pamięci członków Partii. Chcąc
sprawić, aby wszystkie archiwalne zapisy zgadzały się z aktualnie obowiązującą wersją,
wystarczy wprowadzić stosowne zmiany. Partia jednak wymaga także i tego, by pamiętano,
że wszystko zdarzyło się tak, jak sama akurat twierdzi, a ilekroć zachodzi konieczność
dokonywania przeszufladkowań we własnej pamięci i przerabiania zapisów, należy o tym
zaraz zapominać. Tej sztuczki można się nauczyć równie łatwo jak innych procesów
myślowych. Opanowuje ją większość członków Partii, a zwłaszcza ci, którzy są inteligentni i
prawomyślni. W staromowie mówi się o tym, całkiem otwarcie, jako o „regulacji faktów”. W
nowomowie stosowany jest termin dwójmyślenie, choć pojęcie to ma znacznie szerszy zakres.
Dwójmyślenie oznacza przede wszystkim umiejętność wyznawania dwóch
sprzecznych poglądów i wierzenia w oba naraz. Partyjny inteligent wie, kiedy powinien
zmienić swoje wspomnienia, a zatem w pełni się orientuje, że przekręca fakty; równocześnie
jednak, dzięki dwójmyśleniu, święcie wierzy, iż prawda nie została pogwałcona. Proces ten
musi być świadomy, gdyż inaczej brakowałoby mu precyzji, a zarazem bezwiedny, aby
człowiek nie zdawał sobie sprawy z faktu dokonania fałszerstwa, bo to mogłoby wywołać w
nim poczucie winy. Dwój-myślenie to w gruncie rzeczy kwintesencja angsocu, ponieważ cała
działalność Partii sprowadza się do głoszenia wierutnych kłamstw z takim przekonaniem i
pewnością siebie, jakie normalnie cechują wypowiedzi ludzi kryształowo uczciwych. Kłamać
z pełną premedytacją, a jednocześnie głęboko wierzyć we własne słowa, zapominać
niewygodne fakty, po czym, gdy zachodzi konieczność, przywoływać je z niebytu na tak
długo, jak trzeba, negować istnienie obiektywnej rzeczywistości, a zarazem kierować się nią -
to wszystko musi umieć każdy. Nawet używając terminu dwój myślenie należy stosować
rozumianą pod nim technikę. Posłużenie się tym terminem jest bowiem równoznaczne z
przyznaniem się do manipulowania rzeczywistością; dzięki dwójmyślowemu zabiegowi
wymazuje się tę wiedzę - i tak w kółko. Kłamstwo bezustannie o krok wyprzedza prawdę.
Jednakże to właśnie dzięki dwójmy ś leniu Partii udało się - a stan ten może równie dobrze
trwać przez tysiące lat - zatrzymać bieg historii.
Wszystkie wcześniejsze oligarchie utraciły władzę albo dlatego, że skostniały, albo
dlatego, że zmiękły. Jedne stawały się bezmyślne i aroganckie, nie chciały dostosować się do
nowych warunków, a wówczas je obalano; inne opanowywał liberalizm, tchórzostwo, szły na
ustępstwa, kiedy powinny użyć siły, co również kończyło się ich zniszczeniem. Można
powiedzieć, że ginęły albo przez brak świadomości, albo przez jej nadmiar. Znacznym
sukcesem Partii jest stworzenie systemu myślowego, w którym oba te stany mogą
występować równocześnie. Na żadnym innym podłożu myślowym Partia nie zdołałaby tak
trwale oprzeć swojej władzy. Jeśli ktoś pragnie rządzić, rządzić nieprzerwanie, musi umieć
burzyć w poddanych poczucie rzeczywistości. Tajemnica sprawnych rządów polega na łączeniu
wiary we własną nieomylność z umiejętnością wyciągania wniosków z wcześniej
popełnianych błędów.
Najsubtelniej, rzecz jasna, potrafią się posługiwać dwójmyśleniem ci, którzy je
wymyślili i wiedzą, iż jest to złożony system myślowego oszustwa. W naszym społeczeństwie
ludźmi z najpełniejszym rozeznaniem we wszystkim, co się dzieje, są równocześnie ludzie
najdalsi od postrzegania świata takim, jakim jest naprawdę. Z reguły im większa orientacja,
tym większe omamienie; im kto inteligentniejszy, tym bardziej szalony. Najlepszym
dowodem jest fakt, że wraz z zajmowaną pozycją w hierarchii społecznej wzrasta natężenie
histerii wojennej. Najbardziej racjonalny stosunek do wojny mają zniewoleni mieszkańcy
spornych obszarów. Dla nich wojna to po prostu ciągły kataklizm, który dosięga ich raz z
jednej, raz z drugiej strony, niczym potężne fale. Jest im zupełnie obojętne, która strona
zwycięża. Wiedzą, że każda zmiana polega jedynie na tym, iż będą wykonywać tę samą pracę
dla nowych panów, a ci potraktują ich tak samo podle jak poprzedni. Znajdujący się w
stosunkowo lepszym położeniu robotnicy, zwani „prolami”, tylko sporadycznie zdają sobie
sprawę z wojny. Kiedy zachodzi potrzeba, można ich pobudzić do szału strachu i nienawiści,
jednakże pozostawieni sami sobie zapominają o wojnie na długi czas. Dopiero w szeregach
Partii, zwłaszcza Wewnętrznej Partii, napotykamy autentyczny entuzjazm wojenny. W podbój
świata najgoręcej wierzą ci, którzy zdają sobie sprawę, że jest niemożliwy. To osobliwe
łączenie przeciwności - wiedzy z ignorancją, cynizmu z fanatyzmem - należy do najbardziej
charakterystycznych cech społeczeństwa Oceanii. Oficjalna ideologia aż roi się od
sprzeczności, nawet takich, które nie mają żadnego praktycznego uzasadnienia. Partia na
przykład odrzuca i szkaluje wszystkie pierwotne idee ruchu socjalistycznego, lecz robi to
właśnie pod maską socjalizmu. Głosi pogardę dla robotników będącą nie do pomyślenia
nawet w ubiegłych stuleciach, a zarazem świadomie ubiera swoich członków w mundury
wzorowane na dawnej odzieży roboczej pracowników fizycznych. Systematycznie podkopuje
solidarność rodzinną, lecz swojego przywódcę obdarza mianem odwołującym się bezpośrednio
do rodzinnych sentymentów. Również nazwy czterech rządzących nami ministerstw
odzwierciedlają bezczelność, z jaką celowo przeinacza się fakty. Prawdziwą dziedziną
Ministerstwa Pokoju jest wojna; Ministerstwa Prawdy - kłamstwa; Ministerstwa Miłości -
tortury; Ministerstwa Obfitości - głód. Te sprzeczności nie są przypadkowe ani nie wynikają
ze zwykłej hipokryzji; są celowymi przejawami dwójmyślenia. Tylko bowiem przez godzenie
sprzeczności można nieustannie dzierżyć władzę. To jedyny sposób zatrzymania
odwiecznego cyklu. Jeśli ma się powieść trwałe zapobieżenie równości, jeśli warstwa górna -
jakeśmy ją na wstępie nazwali - ma nieprzerwanie utrzymywać się na szczycie, wówczas
powszechnym stanem umysłów musi być kontrolowane szaleństwo.
Pozostaje wszakże jedno pytanie, na które dotychczas nie próbowaliśmy
odpowiedzieć. Dlaczego należy zapobiec równości? Załóżmy, że wszystkie mechanizmy tego
ogromnego i z taką pieczołowitością opracowanego przedsięwzięcia zostały prawidłowo
przedstawione; jakiż jednak przyświeca mu cel? Po co wkłada się tyle wysiłku w zatrzymanie
biegu historii?
W tym miejscu dochodzimy do tajemnicy stanowiącej istotę całego zagadnienia. Jak
wykazano powyżej, trwałość Partii, a zwłaszcza Wewnętrznej Partii, opiera się na
dwójmyśleniu. Lecz u samych podstaw jej sukcesu leży pierwotny motyw sięgnięcia po
władzę, nigdy nie kwestionowany instynkt, z którego z czasem wzięło swój początek
dwójmyślenie, Policja Myśli, ciągła wojna oraz inne elementy niezbędne do sprawnego
funkcjonowania systemu. Motyw ten polega w rzeczywistości na…
Winston zdał sobie sprawę z panującej ciszy. Uświadomił ją sobie tak, jakby to był
nowy dźwięk. Pomyślał, że Julia od dłuższego czasu zachowuje się wyjątkowo spokojnie.
Leżała na boku, odkryta od pasa w górę, z policzkiem opartym o dłoń. Ciemny lok przysłaniał
jej oczy, a pierś falowała wolno i miarowo.
- Julio?
Nie było odpowiedzi.
- Julio, śpisz?
Milczenie. Spała. Zamknął książkę, położył ją ostrożnie na podłodze, po czym sam
również wyciągnął się wygodnie na łóżku i przykrył siebie i Julię kapą.
Pomyślał, że wciąż jeszcze nie poznał największej tajemnicy. Rozumiał j a k; nie
rozumiał dlaczego. Zarówno rozdział pierwszy, jak i trzeci nie powiedziały mu właściwie nic
nowego; pozwoliły tylko usystematyzować posiadane informacje. Mimo to lektura
utwierdziła go przynajmniej w jednym: nie jest szalony. Należenie do mniejszości, nawet
jednoosobowej, nie czyni nikogo szaleńcem. Istnieje prawda i istnieje fałsz, lecz dopóki ktoś
upiera się przy prawdzie, nawet wbrew całemu światu, pozostaje normalny. Przez okno wpadł
jasny promień zachodzącego słońca i rozświetlił poduszkę. Winston zamknął oczy. Słoneczny
blask, który skąpał jego twarz, i gładkie, dziewczęce ciało leżące tuż obok natchnęły go senną
pewnością siebie. On i Julia byli bezpieczni i wszystko układało się pomyślnie. Szepcząc do
siebie „normalność nie jest kwestią statystyki”, zasnął przekonany, że w stwierdzeniu tym
kryje się głęboka mądrość.
Obudził się z uczuciem, że spał bardzo długo, ale kiedy spojrzał na staromodny zegar,
okazało się, iż jest dopiero dwudziesta trzydzieści. Drzemał jeszcze przez chwilę, dopóki z
podwórza nie dobiegł go znajomy donośny śpiew:
To był tylko chwilowy urok
I minął jak kwietniowy dzień,
Lecz cóż za marzenia rozbudził!
Z serca mego najlżejszy zdjął cień!
Kiczowaty szlagier nie tracił popularności. Słyszało się go na każdym kroku.
Przetrwał nawet „Pieśń Nienawiści”. Śpiew zbudził Julię, która przeciągnęła się z lubością i
wstała z łóżka.
- Głodna jestem. Zaparzę kawy. Cholera! Prymus zgasł i woda jest zupełnie zimna. -
Podniosła go i potrząsnęła. - Pusty, nafta się skończyła.
- Możemy pożyczyć od pana Charringtona. - Dziwne, ale kiedy sprawdzałam, zdawało
mi się, że jest pełen. Muszę się ubrać, bo jakoś zrobiło się chłodno.
Winston również wstał i włożył ubranie. Niestrudzony głos wciąż zawodził:
Mówią, że czas leczy rany,
Wszystko w niepamięć odpływa;
Lecz moje serce wciąż szlocha żałośnie,
Gdy wspomnienie sprzed lat w nim odżywa!
Zapinając pasek kombinezonu, Winston podszedł do okna. Słońce skryło się za
domami; nie oświetlało już podwórza. Bruk był mokry, jakby świeżo umyty, i niebo też
wyglądało jak świeżo wyszorowane, tak jasny i czysty wydawał się jego błękit widoczny
między kominami. W dole prolka krążyła wytrwale pomiędzy balią a sznurem, na przemian to
zatykając sobie usta spinaczami i milknąc, to wyjmując spinacze i śpiewając, zajęta
rozwieszaniem nieprzebranego zapasu pieluszek. Winston nie wiedział, czy praniem zarabia
na życie, czy też haruje tak dla dwadzieściorga lub trzydzieściorga wnucząt. Julia podeszła do
niego i wspólnie, z dziwnym zafascynowaniem, obserwowali tęgą sylwetkę prolki. Kiedy
stanęła w swojej charakterystycznej pozie, z grubymi ramionami wyciągniętymi do sznura w
górze, a potężnym jak u klaczy zadem mocno wypiętym, Winston po raz pierwszy uświadomił
sobie jej piękno. Nigdy przedtem nie zdawał sobie sprawy, iż ciało pięćdziesięcioletniej
kobiety, stwardniałe i zgrubiałe od ustawicznej pracy, grudowate jak przejrzała rzepa, może
być urodziwe. Ale dlaczego nie, pomyślał. Masywne, bezkształtne ciało podobne do bloku
granitu, ze swoją szorstką, czerwonawą skórą, tak się ma do ciała młodej dziewczyny jak
owoc dzikiej róży do jej kwiatu. Dlaczegóż owoc miałby być gorszy?
- Ależ ona piękna - szepnął.
- Przecież jest gruba jak beka! - zawołała Julia.
- Przy jej typie urody to nie przeszkadza - odparł.
Jedną ręką obejmował gibką talię dziewczyny. Jej biodro i udo przylegały do jego
boku. Z ich ciał nigdy nie narodzi się dziecko. Na ten krok się nie odważą. Jedynie
przekazując innym swoje myśli będą mogli zapewnić ciągłość oporu wobec Partii. Kobieta w
dole nie miała bystrego umysłu, a tylko silne dłonie, gorące serce i płodne łono. Ciekaw był,
ile dzieci wydała na świat. Pewnie z piętnaścioro. Na krótko, nie dłużej niż rok, zakwitła jak
dzika róża, po czym nabrzmiała niczym zapłodniony owoc, stała się masywna, czerwona,
pospolita, a na jej życie złożyło się pranie, szorowanie, cerowanie, gotowanie, sprzątanie,
polerowanie, szycie, i znów szorowanie, pranie, najpierw dla dzieci, potem dla wnuków, bez
wytchnienia przez trzydzieści lat. A mimo to wciąż śpiewała. Niemal mistyczny szacunek,
jaki dla niej odczuwał, wiązał się jakoś z jasnością bezchmurnego nieba, ciągnącego się w
nieskończoność za kominami. To niezwykłe, że niebo jest wszędzie takie samo; w Eurazji, we
Wschódazji, tutaj. I ludzie żyjący pod nim też niczym nie różnią się między sobą - wszędzie,
na całym świecie, żyją setki tysięcy milionów takich samych ludzi, nieświadomych nawzajem
swojego losu, rozdzielonych murami kłamstwa i nienawiści, a jednak tak bardzo podobnych;
ludzi, którzy nigdy nie nauczyli się myśleć, lecz w których sercach, lędźwiach i myślach
gromadzi się siła zdolna w przyszłości wstrząsnąć światem. Jeśli w ogóle istnieje nadzieja,
spoczywa w prolach! Chociaż nie przeczytał jeszcze całej Księgi, wiedział, iż tak musi
brzmieć końcowe przesłanie Goldsteina. Przyszłość należy do proli. Ale czy mógł oczekiwać,
że gdy nadejdzie ich pora, stworzą świat bardziej bliski jemu, Winstonowi Smithowi, niż
świat stworzony przez Partię? Tak, albowiem nie będzie to świat oparty na szaleństwie. Tam
gdzie istnieje równość, może istnieć i zdrowy rozsądek. Prędzej czy później to się stanie: siła
przerodzi się w świadomość. Prole są nieśmiertelni - patrząc na dzielną kobietę na podwórzu
nie sposób było w to wątpić. Kiedyś, choćby za tysiąc lat, wreszcie się zbudzą. Dopóki to nie
nastąpi, nadal będą żyć wbrew wszelkim przeciwnościom, niczym ptaki, przekazując z
pokolenia na pokolenie witalność, której Partia ani nie ma, ani nie umie stłumić.
- Czy pamiętasz drozda, który śpiewał dla nas pierwszego dnia, tam na skraju lasu? -
spytał.
- Nie śpiewał dla nas - odparła Julia. - Śpiewał dla własnej przyjemności. Nie, to też
nie. Po prostu śpiewał.
Ptaki śpiewają, śpiewają prole - Partia nie śpiewa. Na całym świecie, w Londynie, i w
Nowym Jorku, w Afryce i w Brazylii, a także w tajemniczych zakazanych krainach poza
granicami Oceanii, na ulicach Paryża i Berlina, w wioskach na bezkresnych rosyjskich
równinach, na chińskich i japońskich bazarach - wszędzie można napotkać tę samą masywną,
niepokonaną postać, zeszpeconą przez pracę i liczne ciąże, przez całe życie harującą bez
wytchnienia, ale mimo to rozśpiewaną. Pewnego dnia z jej potężnych lędźwi zrodzi się
świadome pokolenie. My jesteśmy martwi; przyszłość należy do nich. Ale możemy w niej
uczestniczyć, jeśli tak jak oni przekazują witalność swoich ciał, my zapewniamy przetrwanie
naszym myślom, szerząc tajemną doktrynę, że dwa i dwa to cztery.
- Jesteśmy martwi - rzekł.
- Jesteśmy martwi - powtórzyła posłusznie Julia.
- Jesteście martwi - oświadczył żelazny głos za nimi.
Odskoczyli od siebie. Winston poczuł nagły chłód w kiszkach. Ujrzał białka
wystraszonych oczu Julii. Jej twarz stała się mlecznożółta. Róż na policzkach kontrastował
silnie z barwą jej skóry, zupełnie jakby przykleiła sobie dwa czerwone krążki.
- Jesteście martwi - odezwał się ponownie żelazny głos.
- Dochodzi zza ryciny - szepnęła Julia.
- Dochodzi zza ryciny - powtórzył głos. - Zostańcie na swoich miejscach. Nie ruszać
się bez rozkazu.
Wreszcie, wreszcie się stało! Nie mogli uczynić nic, więc tylko patrzyli sobie w oczy.
Uciekać, wybiec na ulicę, zanim będzie za późno - podobne myśli nawet nie przychodziły im
do głowy. Nieposłuszeństwo wobec żelaznego głosu dobiegającego ze ściany było nie do
pomyślenia. Usłyszeli cichy trzask, jakby coś odczepiano, a następnie brzęk tłuczonego szkła.
Rycina spadła na podłogę, ukazując ukryty za nią teleekran.
- Teraz nas widzą - powiedziała Julia.
- Teraz was widzimy - rzekł głos. - Stańcie na środku pokoju, plecami do siebie. Ręce
spleść na karku! Nie dotykać się!
Chociaż się nie dotykali, Winstonowi zdawało się, że czuje, jak Julia dygocze. A może
to dygotał on sam. Udało mu się powstrzymać dzwonienie zębów, ale nie potrafił zapanować
nad drżeniem kolan. Na dole, w środku i na zewnątrz budynku, rozbrzmiewał tupot wielu
nóg. Podwórze musiało roić się od ludzi. Coś wleczono po bruku. Śpiew prolki raptownie
ucichł. Rozległ się głośny, wibrujący brzęk, jakby przewrócono na bruk blaszaną balię, a po
chwili gniewne krzyki i głośny pisk bólu.
- Dom jest otoczony - stwierdził Winston.
- Dom jest otoczony - powtórzył głos. Julia szczękała zębami.
- Chyba widzimy się po raz ostatni - powiedziała.
- Widzicie się po raz ostatni - potwierdził głos. Po czym inny głos, cienki, kulturalny,
który wydał się Winstonowi znajomy, dodał:
- A skoro o tym mowa, coś wam chcę przypomnieć: „Oto ciastko, możesz zjeść
połowę, a oto topór, który zetnie ci głowę!”
Coś spadło z hukiem na łóżko za plecami Winstona. To wetknięta przez okno drabina
wyważyła część ramy. Ktoś już wskakiwał do środka. Równocześnie schody zadudniły od
ciężkich kroków. W następnej chwili pokój zapełnił się uzbrojonymi w pałki drabami w
czarnych mundurach i podkutych żelazem buciorach.
Winston przestał dygotać. Starał się nawet nie patrzeć na boki. Liczyło się jedno: nie
ruszać się, nie ruszać, nie dać im żadnego pretekstu do bicia! Olbrzym o gładkiej twarzy
zawodowego zapaśnika, na której usta były tylko cienką szramą, zatrzymał się naprzeciw
Winstona, z namysłem kołysząc w dwóch palcach pałkę. Oczy mężczyzn na moment się
zetknęły. Świadomość własnej bezbronności, gdy tak stał z rękami splecionymi na karku,
wystawiony na razy, była dla Winstona nie do zniesienia. Olbrzym wysunął koniuszek
białego języka, oblizał nie istniejące wargi, po czym odszedł. Rozległ się kolejny huk. To ktoś
podniósł ze stolika szklany przycisk i roztrzaskał o płytę kominka.
Niewielki, pofałdowany koral, podobny do cukrowej różyczki zdobiącej tort, potoczył
się po dywanie. Jakiż jest maleńki, pomyślał Winston, jakiż maleńki był zawsze! Tuż
za plecami usłyszał jęk, po czym głuchy łoskot, i coś tak silnie uderzyło go w kostkę,
że omal nie stracił równowagi. To jeden z funkcjonariuszy wyrżnął Julię pięścią w splot
słoneczny; dziewczyna zgięła się jak scyzoryk i padła na ziemię. Miotała się po podłodze
usiłując złapać oddech. Winston bał się odwrócić głowę choćby o milimetr, lecz chwilami
kątem oka dostrzegał siną twarz Julii i jej szeroko otwarte usta. Mimo panicznego strachu
niemal fizycznie odczuwał jej straszliwy ból i jeszcze straszliwsze, rozpaczliwe wysiłki
odzyskania tchu. Wiedział, co przeżywa; okropny, rozdzierający ból, który jednak schodzi na
drugi plan, bo stokroć ważniejsze jest, by wciągnąć powietrze w płuca. Potem dwóch funkcjonariuszy
chwyciło Julię za ręce i nogi i wyniosło jak worek. Winstonowi mignęła jej
odchylona do tyłu twarz, żółta, wykrzywiona, z zaciśniętymi oczami i wciąż ze śladami różu
na policzkach; więcej Julii nie widział.
Stał w całkowitym bezruchu. Jak dotąd nikt go nie uderzył. Różne myśli, wcale nie
najistotniejsze, przepływały mu przez głowę. Co zrobili z panem Charringtonem? Co się stało
z prolką z podwórza? Zdał sobie sprawę, że czuje gwałtowną potrzebę oddania moczu i
zdziwił się nieco, ponieważ zaledwie dwie, trzy godziny temu korzystał z toalety. Zauważył,
że zegar na kominku wskazuje dziewiątą, czyli dwudziestą pierwszą. Ale na dworze wciąż
było jasno. Może on i Julia pomylili się co do godziny - może przespali całą noc i tylko im się
wydawało, że jest dwudziesta trzydzieści, gdy w rzeczywistości była ósma trzydzieści rano?
Lecz nie zastanawiał się nad tym długo. Nie miało to teraz znaczenia.
Na korytarzu rozległy się inne, trochę lżejsze kroki. Do pokoju wszedł pan
Charrington. Funkcjonariusze w czarnych mundurach od razu przycichli. W wyglądzie pana
Charringtona coś jakby się zmieniło. Dostrzegł na podłodze roztrzaskany przycisk.
- Sprzątnąć to - rozkazał ostro.
Jeden z drabów natychmiast schylił się, żeby pozbierać kawałki szkła. Głos pana
Charringtona stracił akcent typowy dla proli; Winston nagle zdał sobie sprawę, że to właśnie
on przemówił do niego i Julii z teleekranu. Pan Charrington jak zwykle miał na sobie
aksamitną marynarkę, lecz jego siwe włosy były teraz całkiem czarne. I nie nosił okularów.
Rzucił Winstonowi krótkie, badawcze spojrzenie, jakby sprawdzał jego tożsamość, i nie poświęcał
mu już więcej uwagi. W ciemnowłosym mężczyźnie wciąż dawało się rozpoznać
pana Charringtona, lecz w sumie wyglądał na zupełnie innego człowieka. Przygarbione plecy
wyprostowały się, przez co sprawiał wrażenie znacznie wyższego. Twarz zmieniła się tylko
minimalnie, ale i tak różnica była piorunująca: wystarczyło, że czarne brwi stały się mniej
krzaczaste i znikły zmarszczki, a kształt twarzy wydawał się inny, nos zaś znacznie krótszy.
Winston miał przed sobą czujne, zimne oblicze trzydziestopięcioletniego mężczyzny.
Uświadomił sobie, że po raz pierwszy w życiu patrzy na kogoś, co do kogo nie ma
wątpliwości, iż jest agentem Policji Myśli.
CZĘŚĆ TRZECIA
1
Nie wiedział, gdzie jest. Prawdopodobnie przebywał w Ministerstwie Miłości, ale nie
miał jak się upewnić.
Znajdował się w wysokiej, pozbawionej okien celi o ścianach wyłożonych lśniącymi
białymi kaflami. Ukryte lampy zalewały pomieszczenie zimnym światłem. Skądś dobiegał
cichy, miarowy szum, zapewne urządzeń wentylacyjnych. Wzdłuż ścian, z przerwą na drzwi
oraz na usytuowany naprzeciwko nich klozet bez deski, biegła ława lub raczej półka, tak
wąska, że ledwo dawało się na niej usiąść.
W brzuchu czuł tępe kłucie. Ból towarzyszył mu od momentu, kiedy wepchnęli go do
furgonetki i odjechali spod sklepu. Równocześnie doskwierał mu głód, od którego aż skręcały
mu się kiszki. Minęła doba, może półtorej, odkąd jadł po raz ostatni. Wciąż nie wiedział i
podejrzewał, że już nigdy się nie dowie, czy aresztowano go rano, czy wieczorem. Od chwili
aresztowania nie miał nic w ustach.
Siedział na wąskiej ławie z dłońmi złożonymi na kolanie, starając się zachować
bezruch. Szybko nauczył się nie wykonywać żadnych ruchów. Każdy niespodziewany gest
prowokował jeden z teleekranów do wrzasku. Ale głód nie dawał Winstonowi spokoju.
Oddałby wszystko za kromkę chleba. Przyszło mu do głowy, że w kieszeni kombinezonu
może znaleźć nieco okruchów. A nawet - pomyślał tak, gdyż od czasu do czasu coś łaskotało
go w udo - spory kawałek skórki. W końcu głód pokonał strach; więzień wsunął dłoń do
kieszeni.
- Smith! - wrzasnął teleekran. - 6079 Smith W.! W celi nie wolno wkładać rąk do
kieszeni.
Znieruchomiał i ponownie oparł dłonie na kolanie. Zanim tu trafił, najpierw
zawieziono go w inne miejsce, do zwykłego więzienia lub raczej aresztu. Nie wiedział, jak
długo go tam trzymano, ale przynajmniej kilka godzin; ponieważ nie było ani zegara, ani
okien, przez które wpadałoby światło, nie umiał ocenić upływu czasu. Panował tam hałas i
potworny smród. Umieszczono go w celi podobnej do tej, w której znajdował się obecnie,
tylko obrzydliwie brudnej i zatłoczonej - przebywało w niej równocześnie od dziesięciu do
piętnastu osób. Byli to w większości przestępcy kryminalni, choć zauważył również kilku
więźniów politycznych. Winston siedział w milczeniu oparty o ścianę, wtłoczony między
cuchnące, rozpychające się ciała, zbyt zaprzątnięty swoim lękiem i kłuciem w żołądku, by
zwracać uwagę na otoczenie, lecz i tak uderzyła go różnica w zachowaniu członków Partii i
pozostałych więźniów. Wszyscy partyjni milczeli wystraszeni, podczas gdy pospolici
przestępcy zachowywali się tak, jakby nie bali się nikogo i niczego. Wymyślali strażnikom,
szamotali się z furią, gdy odbierano im posiadane przedmioty, wypisywali na podłodze różne
świństwa, spożywali przeszmuglowane jedzenie, które wydobywali z różnych zakamarków
odzienia, a nawet zakrzykiwali teleekran, kiedy płynący z niego głos usiłował zaprowadzić
porządek. Niektórzy byli w jak najlepszej komitywie ze strażnikami, zwracali się do nich po
imieniu i próbowali wyłudzić od nich papierosy przez judasza. Strażnicy również traktowali
kryminalistów bardziej wyrozumiale, nawet wówczas, gdy musieli siłą zmuszać ich do
posłuchu. Głównym tematem rozmów były obozy pracy, dokąd większość aresztantów
spodziewała się trafić. Winston dowiedział się, że w obozach „nie jest źle”, o ile człowiek ma
chody i umie sobie radzić. Cwaniacy prosperowali: liczyły się łapówki oraz znajomości, kwitł
homoseksualizm i prostytucja; krążył nawet alkohol nielegalnie pędzony z kartofli.
Porządkowych mianowano spośród przestępców kryminalnych; na ogół byli to gangsterzy i
mordercy, tworzący obozową arystokrację. Politycznym przypadały najbrudniejsze prace.
Przez areszt ustawicznie przewijali się najróżniejsi klienci: handlarze narkotyków,
złodzieje, bandyci, spekulanci, pijacy, prostytutki. Niektórzy pijacy tak bardzo się
awanturowali, że reszta więźniów musiała ich uspokajać wspólnymi siłami. Czterech
strażników wniosło, trzymając ją pod ręce i za nogi, wielką, steraną życiem babę około
sześćdziesiątki, o ogromnych, zwalistych piersiach i grubych splotach siwych włosów, które
rozsypały się podczas szarpaniny. Ściągnęli jej buciory, bo próbowała ich kopać i cisnęli ją
prosto na Winstona, o mało nie gruchocząc mu kości. Wyprostowała się, wrzasnęła za nimi
„P… skurwysyny!”, po czym - czując, że siedzi na czymś nierównym - zsunęła się z kolan
Winstona na ławkę.
- Przepraszam cię, kochaniutki, nie siadłabym na tobie, gdyby mnie nie rzuciły te
łajdaki. Chamy, nie wiedzą, jak
należy traktować kobietę! - Poklepała się po brzuchu i beknęła. - Przepraszam, coś
niezbyt dobrze się czuję. Pochyliła się i długo wymiotowała na posadzkę.
- No, nieco mi ulżyło - oświadczyła, opierając się o ścianę i przymykając oczy. - Jak ci
coś zaszkodzi, nie warto trzymać tego w sobie. Najlepiej czym prędzej opróżnić żołądek.
Po krótkim odpoczynku otworzyła oczy i znów spojrzała na Winstona; chyba musiał
przypaść jej do gustu, bo objęła go potężnym ramieniem i przyciągnęła do siebie, zionąc mu
prosto w twarz wonią piwa i rzygowin.
- Jak się nazywasz, kochaniutki? - spytała.
- Smith - odparł Winston.
- Smith? - ucieszyła się. - A to mi numer! Ja też mam Smith na nazwisko. Mogłabym
być twoją matką.
Rzeczywiście mogłaby, pomyślał Winston. Typem budowy przypominała jego matkę,
wiek również się zgadzał, a przecież po dwudziestu latach w obozie pracy wygląd człowieka
ma prawo się zmienić.
Nikt więcej się do niego nie odezwał. Był zdziwiony, że kryminaliści tak kompletnie
ignorują członków Partii. Z pogardliwą obojętnością nazywali ich „politami”. Partyjni bali się
otworzyć usta do kogokolwiek, a zwłaszcza do innych partyjnych. Tylko raz, gdy dwie
kobiety, obie należące do Partii, przysunęły się do siebie w ogólnym ścisku, pośród
panującego gwaru dobiegł go pośpieszny szept jednej z nich; powiedziała coś, czego nie
zrozumiał, o „pokoju sto jeden”.
Do nowej celi przywieźli go dwie lub trzy godziny temu. Kłucie w trzewiach nie
ustępowało; chwilami ból dokuczał bardziej, chwilami mniej, a to z kolei wpływało na tok
jego myśli. Kiedy ból się wzmagał, Winston myślał
jedynie o swoim żołądku i głodzie; gdy tylko robiło mu się trochę lepiej, natychmiast
ogarniał go strach. Chwilami tak dokładnie wyobrażał sobie, co go czeka, że serce waliło mu
jak młotem, a w płucach brakowało tchu. Czuł na łokciach razy spadających pałek, a na
łydkach kopniaki podkutych butów; widział siebie, jak tarza się po ziemi i wyje błagając o
litość przez pieńki powybijanych zębów. Prawie nie myślał o Julii. Próbował, lecz jego myśli
zaraz biegły innym torem. Wiedział, że ją kocha i że jej nie zdradzi; ale poczucie to było tak
bezemocjonalne, jak znajomość matematycznych reguł. Nie czuł miłości i wcale nie
zastanawiał się nad losem dziewczyny. Częściej myślał o O’Brienie, i to z pewną nikłą
nadzieją. O’Brien musiał mieć już informacje o aresztowaniu. Mówił, że Braterstwo nigdy nie
stara się ratować swoich członków, ale wspominał też o żyletce; jeśli im się uda, dostarczą mu
żyletkę. Będzie miał pewnie z pięć sekund, zanim strażnik wpadnie do celi. Wyobraził sobie
palący chłód ostrza, które werżnie mu się w ciało; nawet palce zaciśnięte na żyletce będzie
miał rozorane aż do kości. Wszystko sprowadzało się do jego obolałego ciała - a ono kurczyło
się, dygocząc, na myśl o najmniejszym bólu. Wątpił, czy starczy mu odwagi, by użyć żyletki,
nawet jeśli ją dostanie. Bardziej naturalne wydawało mu się egzystować z chwili na chwilę,
cieszyć się z każdych dziesięciu minut życia, nawet ze świadomością, że nie uniknie tortur.
Dla zabicia czasu usiłował liczyć lśniące kafle pokrywające ściany. Proste, łatwe
zajęcie, a jednak ciągle gubił się w rachubie. Dość często próbował zgadnąć, gdzie się
znajduje i która jest godzina. Raz był przekonany, że na zewnątrz świeci słońce, a za moment,
że panuje nieprzenikniona noc. Niemal instynktownie wiedział, że tu światło nie gaśnie nigdy.
Przebywał w miejscu, gdzie nie ma mroku; teraz pojął, dlaczego O’Brien jakby od razu
zrozumiał jego aluzję. Gmach Ministerstwa Miłości pozbawiony był okien. Cela mogła
mieścić się w samym środku budynku lub przy jednej ze ścian zewnętrznych; mogła
znajdować się dziesięć pięter pod powierzchnią lub trzydzieści nad ziemią. W myślach
przenosił ją z miejsca na miejsce i usiłował wybadać z reakcji swojego ciała, czy tkwi wysoko
pod niebem, czy głęboko w dole.
Na korytarzu rozległ się miarowy stukot butów. Stalowe drzwi otworzyły się z
głośnym zgrzytem. Młody oficer o zgrabnej sylwetce opiętej czarnym mundurem, niemal
całym z lśniącej, wypolerowanej skóry, i o bladej, surowej twarzy podobnej do woskowej
maski wmaszerował sprężystym krokiem do środka i dał znak strażnikom, żeby wprowadzili
eskortowanego więźnia. Do celi, powłócząc nogami, wszedł poeta Ampleforth. Drzwi
zatrzasnęły się z głuchym łoskotem.
Ampleforth obrócił się niepewnie w lewo, potem w prawo, jakby szukał drugich
drzwi, przez które mógłby wydostać się na zewnątrz, po czym zaczął chodzić tam i z
powrotem. Jeszcze nie dostrzegł Winstona. Jego niespokojny wzrok przesuwał się po ścianie
mniej więcej metr nad głową siedzącego. Ampleforth był bez butów; duże brudne palce u nóg
wyłaziły przez dziury w skarpetkach. Najwyraźniej nie golił się od kilku dni. Twarz aż po
kości policzkowe pokrywał szczeciniasty zarost, nadając jej bandycki wygląd, dziwnie nie
pasujący do dużego, ale słabego ciała i nerwowych ruchów.
Winston otrząsnął się nieco z letargu. Choćby miał narazić się na wrzaski teleekranu,
musiał odezwać się do Amplefortha. Istniał cień prawdopodobieństwa, że to właśnie poeta
przekaże mu żyletkę.
- Ampleforth - rzekł.
Teleekran milczał. Ampleforth zatrzymał się, lekko zaskoczony. Powoli przeniósł
wzrok na Winstona.
- A, Smith! - zawołał. - Ty również!
- Za co cię zamknęli?
- Prawdę mówiąc… - Usiadł ciężko na ławie naprzeciw Winstona. - Jest tylko jedna
zbrodnia, nie?
- I ty ją popełniłeś?
- Na to wygląda.
Przyłożył dłoń do czoła i trzymał ją tak przez chwilę, jakby usiłował sobie coś
przypomnieć.
- Nie ma jak temu zapobiec. Zdołałem odgrzebać w pamięci jeden jedyny moment,
kiedy mogłem ją popełnić. Tak, postąpiłem bardzo nierozważnie. Przygotowywaliśmy
ostateczne wydanie poezji Kiplinga. Pozwoliłem, żeby na końcu jednego wersu pozostało
słowo „Bóg”. Nie miałem wyjścia! - zawołał niemal z oburzeniem, unosząc głowę, by
spojrzeć na Winstona. - Nie dało rady tego zmienić. Konieczny był rzeczownik, pełny rym
męski do słowa „głóg”. Znalazłem czterdzieści, lecz żaden nie pasował. Przez wiele dni
łamałem sobie głowę, aż w końcu dałem za wygraną. Więcej takich stów po prostu nie ma!
Wyraz jego twarzy uległ transformacji. Znikło rozdrażnienie; przez chwilę
Ampleforth miał prawie zadowoloną minę. Mimo brudu i zarostu jego oblicze promieniowało
intelektualnym ciepłem, radością pedanta z odkrycia jakiegoś bezużytecznego faktu.
- Czy myślałeś kiedykolwiek o tym, jak bogactwo lub ubóstwo rymów wpływa na
treść poezji?
Nie, tego problemu Winston akurat nigdy nie rozważał.
W obecnych okolicznościach tym bardziej nie wydało mu się to ani specjalnie ważne,
ani interesujące.
- Wiesz może, która jest godzina? - spytał. Ampleforth znów zrobił zaskoczoną minę.
- W ogóle się nad tym nie zastanawiałem. Aresztowali mnie dwa dni temu. Może trzy.
- Ponownie obiegł spojrzeniem ściany, jakby oczekiwał, że zobaczy okno. - Tu noce i dnie nie
różnią się od siebie. Nie wiem, jak mierzyć upływ czasu.
Przez kilka minut prowadzili urywaną rozmowę, po czym nagle, bez żadnego
wyraźnego powodu, teleekran wrzasnął na nich, żeby się uciszyli. Winston siedział spokojnie
ze skrzyżowanymi rękami. Ampleforth, zbyt masywny, by zmieścić się wygodnie na wąskiej
ławce, wiercił się splatając szczupłe dłonie to na jednym, to na drugim kolanie. Teleekran
warknął na niego, żeby przestał się kręcić. Czas płynął. Dwadzieścia minut, godzina - trudno
zgadnąć. Na korytarzu znów zadudniły kroki. Winston poczuł skurcz kiszek. Wkrótce, już
bardzo niedługo, może za pięć minut, a może nawet teraz, tupot za drzwiami będzie oznaczał,
że nadeszła jego kolej.
Drzwi otworzyły się. Do celi wszedł oficer o lodowatej twarzy. Szybkim ruchem dłoni
wskazał Amplefortha.
- Pokój sto jeden - powiedział.
Ampleforth wymaszerował niezdarnie między dwoma strażnikami; na jego twarzy
malował się cień niepokoju, lecz przede wszystkim dezorientacja.
Winstonowi zdawało się, że mijają godziny. Ból żołądka narastał. Myśli krążyły
uporczywie po tych samych torach, niczym bile raz po raz wpadające w te same otwory.
Powtarzało się tylko sześć tematów. Ból żołądka - kromka chleba - krew i krzyki - O’Brien -
Julia - żyletka. Znów poczuł skurcz kiszek; kroki zbliżały się ponownie. Kiedy odemknięto
drzwi celi, poruszone nimi powietrze wypełniła ostra woń zimnego potu. Do celi wszedł
Parsons. Miał na sobie szorty barwy khaki i sportową koszulę.
Winston był tak zaskoczony, że zapomniał o własnej niedoli.
- Ty tutaj? - zawołał.
W spojrzeniu, które Parsons mu posłał, nie malowało się ani zaciekawienie, ani
zdumienie, jedynie boleść. Zaczął przechadzać się nerwowo po celi, najwyraźniej niezdolny
usiedzieć w miejscu. Kiedy przy każdym kroku prostował grube kolana, widać było, że nogi
mu dygoczą. Oczy miał wielkie, rozszerzone, jakby cały czas wypatrywał czegoś w oddali.
- Za co się wsadzili? - spytał Winston.
- Za myślozbrodnię! - wykrzyknął Parsons, o mało nie wybuchając płaczem.
Ton jego głosu sugerował z jednej strony pełne przyznanie się do winy, a z drugiej
zdumienie i trwogę, że coś takiego mogło się przytrafić właśnie jemu. Zatrzymał się przed
Winstonem i zaczął wypytywać go błagalnie:
- Nie zastrzelą mnie, prawda, stary? Nie zabiją kogoś, kto niczego nie zrobił, tylko coś
pomyślał wbrew sobie, prawda? Wiem, że potraktują mnie sprawiedliwie. Mam do nich pełne
zaufanie! Będą wiedzieli, że mam nieskazitelną opinię, prawda? Nawet ty możesz to
poświadczyć! Starałem się, jak umiałem, prawda? Może nie jestem najbystrzejszy, ale za to
nigdy nie żałowałem sił. Wypruwałem sobie żyły dla Partii! Nie skażą mnie na więcej niż
pięć lat, co? Góra dziesięć, prawda? Ktoś taki jak ja przyda się w obozie pracy, prawda? Nie
zastrzelą mnie przecież za ten jeden wyskok, co?
- Jesteś winny?
- Oczywiście! - zawołał Parsons, zerkając wiernopoddańczo w stronę teleekranu. -
Chyba nie sądzisz, że Partia mogłaby aresztować niewinnego człowieka, co?
Jego żabia twarz jakby się trochę uspokoiła, a nawet przybrała nieco świętoszkowaty
wyraz.
- Myślozbrodnia to straszna rzecz, stary - oświadczył moralizatorskim tonem. - Może
zdradziecko wkraść się do twojego umysłu bez najmniejszego udziału woli. Wiesz, jak to
było ze mną? Owładnęła mną we śnie! Tak, wierz mi. Żyłem sobie spokojnie, pracowałem,
przykładałem się najlepiej, jak mogłem, i nawet nie podejrzewałem, że w moim umyśle dzieje
się coś niedobrego. Po czym nagle zacząłem mówić przez sen. I wiesz, co powiedziałem?
Zniżył głos, jak ktoś, kto ze względów medycznych musi użyć nieprzyzwoitego
słowa.
- „Precz z Wielkim Bratem!” Tak, dokładnie! Ja! Podobno nawet powtórzyłem wiele
razy. Zdradzę ci w zaufaniu, stary, cieszę się, że mnie aresztowano, zanim posunąłem się
dalej. Wiesz, co zrobię, kiedy postawią mnie przed trybunałem? „Dziękuję wam - oświadczę -
że mnie uratowaliście, zanim byłoby za późno”.
- Kto cię zadenuncjował?
- Moja córeczka - oznajmił Parsons z ponurą dumą. - Podsłuchiwała przez dziurkę od
klucza. Jak usłyszała, co mówię, zaraz nazajutrz pognała na policję. Ma dopiero siedem lat, a
patrz, jaka cwana! Wcale nie mam jej za złe tego, co zrobiła. Jestem z niej dumny.
Przynajmniej widać, że dobrze ją wychowałem.
Postąpił nerwowo kilka kroków, zerkając z upragnieniem na muszlę klozetową, po
czym nagle ściągnął szorty.
- Przepraszam cię, stary. Nic nie poradzę. Nie wytrzymuję tego czekania.
Usadowił swój tłusty zad na muszli. Winston przysłonił twarz dłońmi.
- Smith! - ryknął teleekran.- 6079 Smith W.! Odkryć twarz! W celi nie wolno
zasłaniać twarzy!
Winston odjął dłonie od oczu. Parsons załatwiał się długo, głośno i obficie. Ponieważ
odpływ był zatkany, cela cuchnęła potem przez wiele godzin.
Parsonsa zabrano. Do celi wprowadzano coraz to nowych więźniów, a po pewnym
czasie zabierano ich, nie wiadomo dokąd. Jedna z kobiet miała pójść do pokoju sto jeden;
Winston zauważył jak na wieść o tym skurczyła się i zbladła. W pewnym momencie doszedł
do wniosku, że jeśli trafił tu rano, teraz musi być popołudnie; jeśli po południu, północ. W
celi znajdowało się sześcioro więźniów. Wszyscy siedzieli bez ruchu. Miejsce naprzeciw
Winstona zajmował mężczyzna o tłustym podbródku i wystających zębach, który
przypominał jakiegoś wielkiego, nieszkodliwego gryzonia. Jego obfite, czerwone policzki
były tak pękate, jakby miał w nich poupychane zapasy jedzenia, a bladoszare oczy
przesuwały się płochliwie po twarzach współwięźniów i umykały natychmiast, gdy ktoś
kierował na niego wzrok.
Drzwi otworzyły się i do celi wprowadzono kolejnego więźnia; na jego widok ciarki
przeszły Winstona po grzbiecie. Wygląd miał dość powszedni, nawet prostacki; mógł być
inżynierem czy technikiem. Jednakże chudość jego twarzy przejmowała grozą. Właściwie
była to czaszka. Wymizerowanie sprawiało, że usta i oczy wydawały się nieproporcjonalnie
wielkie; zwłaszcza oczy, w których żarzyła się jakaś straszliwa, mordercza nienawiść.
Chudzielec usiadł na ławie nie opodal Winstona. Winston nie patrzył na niego, lecz
udręczona, wynędzniała twarz tak silnie wryła mu się w pamięć, że widział ją równie
wyraźnie, jakby nadal się w nią wpatrywał. Nagle zdał sobie sprawę, co dolega mężczyźnie.
Po prostu umierał z głodu. W tym samym momencie uświadomili to sobie także pozostali.
Naokoło celi poszedł szmer. Więzień o tłustych policzkach to kierował spojrzenie na
głodomora, to odwracał je zmieszany, to znów zerkał w jego stronę; nie umiał się
powstrzymać od patrzenia. Przez chwilę wiercił się niespokojnie, w końcu wstał, przeszedł
kaczym chodem przez celę, pogrzebał w kieszeni kombinezonu i nieśmiało podał nowemu
przybrudzony kawałek chleba.
Z teleekranu rozległ się wściekły, ogłuszający ryk. Grubas aż podskoczył. Głodomór
natomiast schował ręce za siebie, jakby demonstrując całemu światu, że nie zamierzał przyjąć
daru.
- Bumstead! - ryczał teleekran. - 2713 Bumstead J.! Rzuć chleb na ziemię!
Grubas upuścił kawałek chleba.
- Pozostań na miejscu! - rozkazał dalej głos. - Obróć się twarzą do drzwi! I nie ruszaj
się!
Grubas posłusznie wykonał polecenia. Jego wielkie, pękate policzki drżały
niepohamowanie. Drzwi otworzyły się z łoskotem. Do środka wmaszerował młody oficer i
usunął się na bok; za nim wpadł niski, krępy strażnik o potężnych barach. Zatrzymał się przed
grubasem, po czym, na znak oficera, zamachnął się szeroko i z całej siły rąbnął więźnia
pięścią w usta. Cios niemal oderwał grubasa od ziemi. Przeleciał przez długość celi i upadł
obok muszli klozetowej. Przez chwilę leżał ogłuszony, a z ust i nosa sączyła mu się
ciemnoczerwona krew. Półprzytomny, wydawał z siebie ciche jęki, niemal zwierzęce
skowytanie, potem przekręcił się na brzuch i zaczął niepewnie unosić się na czworakach. Z
ust wypadła mu ociekająca śliną i krwią sztuczna szczęka, złamana na pół.
Pozostali więźniowie siedzieli bez ruchu, z rękami splecionymi na kolanach. Grubas
dowlókł się na swoje miejsce. Jedna strona twarzy zaczynała mu sinieć. Spuchnięte usta
wyglądały jak wiśniowy wrzód z czarną dziurą pośrodku. Od czasu do czasu wąska strużka
krwi ściekała mu na pierś. Szare oczy, w których malowało się poczucie winy, znów
wędrowały szybko po twarzach obecnych, jakby grubas usiłował się przekonać, czy
współwięźniowie pogardzają nim ze względu na doznane przez niego upokorzenie.
Drzwi ponownie się otworzyły. Oficer wskazał niedbałym gestem głodomora.
- Pokój sto jeden - rzekł.
Obok Winstona rozległ się jęk, po czym coś upadło na ziemię. To głodomór rzucił się
na kolana, wyciągając błagalnie ręce.
- Towarzyszu oficerze! - zawołał. - Nie zabierajcie mnie tam! Przecież powiedziałem
już wszystko! Co jeszcze chcecie wiedzieć? Gotów jestem przyznać się do każdej zbrodni,
naprawdę każdej! Powiedzcie tylko, do czego mam się przyznać, a natychmiast to zrobię!
Przygotujcie dowolne zeznania, ja wszystko podpiszę! Przysięgam! Tylko nie bierzcie mnie
do pokoju sto jeden!
- Pokój sto jeden - powtórzył oficer.
Twarz głodomora, od początku bardzo blada, przybrała teraz odcień, który Winston
zawsze dotąd uważał wyłącznie za przenośnię. Stała się autentycznie zielona.
- Uczyńcie ze mną, co chcecie! Głodzicie mnie od tygodni. Więc zabijcie mnie
wreszcie! Zastrzelcie! Powieście! Skażcie na dwadzieścia pięć lat ciężkich robót! Chcecie,
żebym jeszcze kogoś wsypał? Powiedzcie tylko kogo, a natychmiast go obciążę! Nie
obchodzi mnie, kto to będzie ani co z nim zrobicie! Mam żonę i troje dzieci. Najstarsze z nich
nie ma jeszcze sześciu lat. Możecie przywieźć tu całą trójkę i na moich oczach poderżnąć im
gardła. Wolę to, niż iść do pokoju sto jeden!
- Pokój sto jeden - powtórzył oficer.
Głodomór powiódł oszalałym spojrzeniem po współwięźniach, jakby szukał kogoś, z
kim mógłby się zamienić na miejsca. Jego wzrok zatrzymał się na zakrwawionej twarzy
grubasa. Wskazał go wychudłą dłonią.
- To jego powinniście zabrać, a nie mnie! - zawołał. -Nie słyszeliście, co mówił, kiedy
dostał w gębę! Poczekajcie, zaraz wam wszystko powtórzę! To on jest wrogiem Partii, nie ja!
Kiedy strażnicy postąpili krok w stronę głodomora, jego głos przeszedł w cienki pisk.
- Nie słyszeliście! Coś się zacięło w teleekranie! To on jest wrogiem! Bierzcie jego,
nie mnie!
Dwóch masywnych strażników pochyliło się, by chwycić głodomora pod pachy, ale
rzucił się rozpaczliwie w bok i uczepił żelazne’} nogi ławki, skowycząc jak zwierzę.
Usiłowali go oderwać, jednakże trzymał się kurczowo i z nieoczekiwaną siłą. Szamotali się
tak z pół minuty. Pozostali więźniowie siedzieli bez słowa, z rękami złożonymi na kolanach,
patrząc prosto przed siebie. Skowyt ucichł; głodomór z trudem łapał oddech, lecz nie dawał
się oderwać od ławki. Nagle zawył; to jeden ze strażników zmiażdżył mu palce kopniakiem.
Teraz z łatwością podnieśli go na nogi.
- Pokój sto jeden - powtórzył oficer.
Strażnicy wyprowadzili głodomora; szedł słaniając się, z głową zwieszoną nisko, tuląc
do piersi bolącą rękę; wola walki opuściła go zupełnie.
Czas płynął. Jeśli głodomora wyprowadzono o północy, nastał już świt; jeśli o świcie,
minęło południe. Winston był sam; sam od kilku godzin. Od siedzenia na wąskiej ławce tak
bardzo bolały go kości, że co pewien czas wstawał i przechadzał się po celi; teleekran ani razu
dotąd nie zareagował. Kawałek chleba leżał wciąż tam, gdzie upuścił go grubas. Początkowo
Winston musiał specjalnie odwracać wzrok, żeby nie patrzeć w tamtą stronę, ale w końcu
głód ustąpił miejsca pragnieniu. W ustach miał suchy, nieprzyjemny smak. Miarowy szum i
ciągłe jaskrawe światło sprawiły, że ogarnęła go słabość, a w głowie czuł kompletną pustkę.
Kiedy nie mógł już dłużej wytrzymać bólu, wstawał, po czym siadał niemal natychmiast,
gdyż ilekroć się podnosił, zaczynało mu się kręcić w głowie. Kiedy chwilami niewygody ciała
przestawały mu tak okropnie doskwierać, powracał przeraźliwy strach. Momentami z gasnącą
nadzieją myślał o O’Brienie i żyletce. Wydawało mu się prawdopodobne, że zostanie
dostarczona w jedzeniu - jeśli w ogóle będą go tu karmić. Rzadziej myślał o Julii. Możliwe,
że cierpi teraz jeszcze gorsze męczarnie niż on. Może właśnie w tym momencie wyje z bólu.
„Czy gdybym mógł ją uratować zwiększając swoje męki, uczyniłbym to? - zapytał się w
myślach. - Tak, nie wahałbym się”. Ale była to wyrozumowana decyzja; uznał, że tak
powinien postąpić. Nie podyktowała mu tej odpowiedzi miłość. Tu, gdzie teraz przebywał,
nie odczuwało się nic prócz bólu i strachu przed jeszcze większym bólem. A zresztą, czy
kiedy się cierpi, można z jakiegokolwiek powodu szczerze pragnąć, aby ból się wzmógł?
Tego jeszcze nie wiedział.
Znów rozległy się kroki. Szczęknęły drzwi. Do celi wszedł O’Brien.
Winston poderwał się na równe nogi. Widok O’Briena tak go zaskoczył, że zapomniał
o ostrożności. Po raz pierwszy od wielu lat zapomniał nawet o obecności teleekranu.
- Was też mają!
- I to od bardzo dawna - odparł ironicznie i niemal z żalem przybysz.
Odsunął się od drzwi; za nim wkroczył potężnie zbudowany strażnik z długą czarną
pałką w ręce.
- Wiedziałeś o tym, Winston - rzekł O’Brien. - Nie oszukuj się. Wiedziałeś; wiedziałeś
od samego początku.
Tak, Winston zdał sobie teraz sprawę, że rzeczywiście wiedział od samego początku.
Nie miał jednak czasu głębiej się nad tym zastanawiać. Całą uwagę skupił na pałce w dłoni
strażnika. Mogła spaść wszędzie: rąbnąć go w czubek głowy, tuż nad uchem, w ramię, w
łokieć…
Łokieć! Osunął się na kolana jak rażony gromem, drugą ręką przyciskając palący
łokieć. Przed oczami zrobiło mu się żółto. Niemożliwe, niemożliwe, aby jeden cios mógł
wywołać tak przeraźliwy ból! Kiedy wzrok mu się rozjaśnił, ujrzał strażnika i O’Briena,
którzy pochylali się nad nim. Strażnik chichotał obserwując, jak więzień skręca się z bólu. A
Winston poznał odpowiedź na swoje pytanie. Nigdy, z najwznioślejszego powodu, nie można
pragnąć zwiększenia bólu. Chce się tylko jednego: by zelżał. Nic na świecie nie jest tak
straszne jak ból fizyczny. W obliczu bólu nie ma bohaterów, w obliczu bólu nie ma
bohaterów - powtarzał w myślach, tarzając się po posadzce i bezradnie tuląc do siebie rwące
lewe ramię.
2
Leżał na czymś zbliżonym do polowego łóżka, ale znacznie wyższym, w dodatku nie
mógł się poruszyć, gdyż krępowały go pasy. Światło, jeszcze bardziej jaskrawe niż zwykle,
świeciło mu prosto w twarz. Tuż obok łóżka stał O’Brien, wpatrując się w niego badawczo. Z
drugiej strony znajdował się mężczyzna w białym kitlu trzymający strzykawkę.
Kiedy otworzył oczy, nie od razu zdał sobie sprawę ze swojego otoczenia. Miał
uczucie, że wpływa do tego wnętrza z zupełnie innego świata, z podwodnego świata gdzieś
głęboko w dole. Nie miał pojęcia, jak długo tam przebywał. Od momentu aresztowania nie
widział ani mroku, ani światła dziennego. Poza tym jego wspomnieniom brakowało ciągłości.
Zdarzało się, że świadomość - nawet taka, jaką ma człowiek śpiący - urywała mu się zupełnie
i powracała po przerwie wypełnionej próżnią. Lecz czy przerwy te trwały dni, tygodnie, czy
zaledwie sekundy, tego nie wiedział.
Koszmar rozpoczął się od uderzenia w łokieć. Dopiero znacznie później Winston zdał
sobie sprawę, że było to jedynie wstępne, rutynowe przesłuchanie, jakiemu poddawano
niemal wszystkich więźniów. Istniał długi wykaz zbrodni - szpiegostwo, sabotaż i tym
podobne - do których po prostu każdy musiał się przyznać. Stanowiło to zwykłą formalność,
choć same tortury były jak najprawdziwsze. Nie pamiętał, ile razy go bito i jak długo. Zawsze
zajmowało się nim pięciu lub sześciu oprawców w czarnych mundurach. Czasami walili go
pięściami, kiedy indziej używali pałek lub żelaznych prętów, czasem wyłącznie kopali.
Zdarzało się, że przekroczywszy wszelkie granice wstydu tarzał się po posadzce jak zwierzę,
zwijając się i miotając na boki w ciągłej, beznadziejnej próbie uniknięcia buciorów,
które co chwila trafiały go żebra, brzuch, łokcie, uda, pachwiny, jądra i kość ogonową.
Niekiedy tortury trwały tak długo, że najokrutniejsze, najstraszniejsze i najbardziej nieludzkie
wydawało mu się nie to, iż funkcjonariusze nie przestają się nad nim pastwić, lecz że sam nie
potrafi się zmusić do utraty przytomności. Wiele razy kompletnie zawodziły go nerwy i
wtedy błagał o litość, jeszcze zanim spadło pierwsze uderzenie; sam widok pięści wzniesionej
do ciosu wystarczył, aby zaczął przyznawać się do prawdziwych i zmyślonych zbrodni.
Czasami obiecywał sobie, że tym razem nie powie nic, i każde słowo musieli z niego
wyciskać pomiędzy jękami bólu; kiedy indziej decydował się na niewielki kompromis,
postanawiając: „Przyznam się, ale jeszcze nie teraz. Muszę wytrzymać, aż ból stanie się
nieznośny. Jeszcze trzy kopniaki, jeszcze dwa, a wtedy zeznam to, czego chcą”. Nieraz bili go
tak, że ledwo mógł ustać, po czym ciskali na kamienną posadzkę celi niczym wór kartofli, a
gdy po kilku godzinach przychodził nieco do siebie, zabierali go i znów bili. Zdarzały się i
dłuższe okresy, kiedy pozwalano mu trochę odzyskać siły. Niewiele z tego zostało mu w
pamięci, gdyż albo wówczas spał, albo leżał otępiały. Pamiętał celę z blaszaną miednicą do
mycia i twardą pryczą z desek, jakby półką umocowaną do ściany, oraz posiłki złożone z
gorącej zupy, chleba i rzadziej kawy. Pamiętał gburowatego fryzjera, który przyszedł
zeskrobać mu zarost i przystrzyc włosy, a także ludzi w białych kitlach: ci w sposób
rutynowy, bez cienia współczucia, mierzyli mu puls, sprawdzali odruchy, podwijali powieki,
obmacywali twardymi rękami ciało szukając połamanych kości i wstrzykiwali środki nasenne.
Tortury stały się rzadsze; funkcjonowały teraz na zasadzie groźby, okropności, które
lada moment mogą go znów spotkać, jeśli odpowiedzi będą niezadowalające. Przesłuchania
prowadzili teraz nie oprawcy w czarnych mundurach, lecz partyjni intelektualiści, mali, krępi
osobnicy o szybkich ruchach i połyskujących okularach; zmieniali się kilkakrotnie podczas
każdej sesji, zwykle trwającej - tak mu się zdawało, choć pewności nie miał - dziesięć,
dwanaście godzin. Ci nowi śledczy pilnowali, żeby wciąż odczuwał lekki ból, ale nie polegali
wyłącznie na bólu. Bili go po twarzy, szarpali za włosy, wykręcali mu uszy, kazali stać na
jednej nodze, nie pozwalali oddać moczu, świecili w twarz jaskrawymi lampami, aż oczy
zaczynały mu łzawić; to wszystko jednak robili głównie po to, żeby go poniżyć i pozbawić
zdolności logicznego rozumowania. Ich prawdziwą bronią było samo śledztwo, ciągnące się
bezlitośnie przez długie godziny, kiedy to usiłowali przyłapać go na sprzecznych zeznaniach,
zastawiali na niego pułapki i przekręcali jego wypowiedzi, co rusz zarzucając mu kłamstwo i
plątanie się w faktach, aż zaczynał płakać ze wstydu i nerwowego wyczerpania. Zdarzało się,
że płakał kilka razy podczas jednej sesji. Niemal cały czas wrzeszczeli i obrzucali go
wyzwiskami, a gdy się wahał, co mówić, grozili, że znów trafi do rąk strażników; niekiedy
jednak nieoczekiwanie zmieniali taktykę, tytułując go „towarzyszem”, apelując do jego
sumienia w imię angsocu i Wielkiego Brata i pytając ze smutkiem, czy tak dalece wyzbył się
lojalności wobec Partii, iż nie pragnie naprawić wyrządzonych przez siebie szkód. Po
wielogodzinnej sesji, kiedy nerwy miał już zupełnie poszarpane, nawet na takie słowa
reagował łkaniem. W końcu ich natrętne głosy złamały go bardziej niż pięści i buciory
strażników. Cała jego osoba sprowadzała się teraz do ust, które mówiły to, czego żądano, i do
ręki, która podpisywała wszystko, co mu podsunięto. Jedynym celem, jaki sobie stawiał, było
odgadnąć czym prędzej, do czego ma się przyznać - i przyznawał się natychmiast, żeby tylko
się nad nim więcej nie znęcali. Przyznał się do zamachów na ważnych członków Partii, do
rozprowadzania ulotek o wywrotowych treściach, do malwersacji pieniężnych, do
sprzedawania tajemnic wojskowych, do uprawiania sabotażu. Przyznał się, że od 1968 roku
był płatnym szpiegiem rządu wschódazjatyckiego. Zeznał, że uprawiał praktyki religijne, że
jest zwolennikiem kapitalizmu i zboczeńcem seksualnym. Przyznał się do zamordowania
żony, chociaż wiedział, a przesłuchujący zapewne wiedzieli również, iż ona wciąż żyje.
Zeznał, że od lat utrzymywał ścisły kontakt z Goldsteinem i należał do podziemnej
organizacji, w której szeregach znalazły się także niemal wszystkie znajome mu osoby.
Najprościej było przyznać się do wszystkiego i obciążyć każdego, kogo się tylko znało.
Zresztą w pewnym sensie nie kłamał. Był przecież wrogiem Partii, a w oczach Partii między
myślą i czynem nie zachodziła żadna różnica.
Miał też inne wspomnienia. Zapisały się w jego umyśle jako luźne, nie powiązane ze
sobą obrazy przedzielone czernią.
Znajdował się w celi, w której równie dobrze mógł panować mrok jak jasność,
albowiem całe pole widzenia wypełniała para świecących oczu. Tuż obok tykało wolno i
miarowo jakieś urządzenie. Oczy powiększyły się, stały bardziej lśniące. Nagle wzniósł się do
góry, skoczył między ślepia i znikł.
Przywiązany do fotela i otoczony tarczami różnych przyrządów, siedział skąpany
blaskiem oślepiających lamp. Człowiek w białym kitlu studiował tarcze. Na korytarzu
rozległy się ciężkie kroki. Drzwi otworzyły się z łoskotem. Do środka wmaszerował oficer o
woskowej twarzy, a za nim dwaj strażnicy.
- Pokój sto jeden - rozkazał oficer.
Człowiek w białym kitlu nie zareagował. Nie spojrzał też na Winstona; cały czas
wpatrywał się tylko w tarcze.
Toczył się ogromnym korytarzem szerokości kilometra zalanym wspaniałym złotym
światłem, wyjąc ze śmiechu i wykrzykując ile tchu najróżniejsze zeznania. Przyznawał się do
wszystkiego, nawet do tego, co udało mu się przemilczeć podczas tortur. Spowiadał się z
całego życia słuchaczom, którzy świetnie je znali. Razem z nim byli jego oprawcy, śledczy,
ludzie w białych kitlach. O’Brien, Julia, pan Charrington; wszyscy toczyli się korytarzem,
zarykując się ze śmiechu. Jakieś okropne zdarzenie, które miało nastąpić w przyszłości,
ominęło go i już nie musiał się obawiać. Wszystko było w porządku, tortury się skończyły,
każdy szczegół jego życia został wyciągnięty na wierzch, zrozumiany, wybaczony.
Na wpół uniósł się z twardej pryczy, przekonany, że doleciał go głos O’Briena.
Podczas przesłuchań, aczkolwiek nie widział go ani razu, miał uczucie, że O’Brien stoi tuż
obok, choć poza zasięgiem wzroku. To O’Brien wszystkim kierował. On kazał strażnikom bić
Winstona 1 on pilnował, aby go nie zatłukli na śmierć. To on decydował, kiedy więzień ma
wyć z bólu, kiedy odpoczywać, kiedy jeść, kiedy spać, jakie środki należy mu wstrzykiwać.
To on zadawał pytania i podsuwał odpowiedzi. On był katem i obrońcą, inkwizytorem i
przyjacielem.
Pewnego razu - Winston nie pamiętał, czy podczas normalnego snu, czy też snu
wywołanego środkami nasennymi, a może nawet w momencie przebudzenia - usłyszał przy
uchu szept: „Nie przejmuj się, Winston; mam nad tobą pieczę. Obserwowałem cię przez
siedem lat. Teraz nadeszła chwila zwrotna. Uratuję cię, uczynię doskonałym”. Nie miał
pewności, czy przemawiał do niego O’Brien, ale nie wątpił, że był to ten sam głos, który w
innym śnie, przed siedmioma laty, oznajmił mu: „Spotkamy się tam, gdzie nie ma mroku”.
Nie pamiętał końca przesłuchań. We wspomnieniach miał lukę; następna rzecz, która
powoli wyłoniła się w jego świadomości, to pomieszczenie czy też cela, gdzie znajdował się
teraz. Leżał niemal płasko na wznak i nie mógł się poruszyć. Jego ciało w różnych punktach
przytrzymywały pasy. Nawet głowę miał całkowicie unieruchomioną. O’Brien przyglądał mu
się z powagą i jakby ze smutkiem. Widziana od dołu twarz była prostacka i zmęczona, z
worami pod oczyma i głębokimi bruzdami ciągnącymi się od nosa do brody. O’Brien
wyglądał starzej, niż Winstonowi się dotąd wydawało; mógł mieć już pięćdziesiątkę. Trzymał
dłoń na przełączniku obok tarczy z podziałką.
- Powiedziałem ci - rzekł O’Brien - że jeśli się spotkamy, to właśnie tutaj.
- Tak - przyznał Winston.
Drobny ruch dłoni O’Briena i bez żadnego uprzedzenia Winstona zalała fala bólu.
Torturę potęgował fakt, że więzień nie widział, co się dzieje, a czuł się tak, jakby zadawano
mu śmiertelne rany. Nie miał pojęcia, czy katują go naprawdę, czy też wrażenie bólu powstaje
za sprawą prądu, lecz zdawało mu się, że ciało rozszarpują mu szczypce, a stawy wyłamuje
jakaś siła. I choć od bólu pot wystąpił mu na czoło, straszniejsza od samych cierpień była
myśl, że pęknie mu kręgosłup. Zacisnął zęby i oddychał ciężko przez nos, usiłując jak
najdłużej wytrzymać bez krzyku.
- Boisz się, że za chwilę coś ci pęknie - zauważył O’Brien, obserwując jego twarz. -
Najbardziej się lękasz, że trzaśnie ci kręgosłup. Masz przed oczami wyraźny obraz tego, jak
kręgi odskakują od siebie, a spomiędzy nich zaczyna się sączyć płyn rdzeniowy. O tym
właśnie teraz myślisz, prawda, Winston?
Winston nie odpowiedział. O’Brien przesunął umieszczony nad tarczą przełącznik. Ból
odpłynął niemal równie szybko, jak się pojawił.
- To było czterdzieści - wyjaśnił O’Brien. - Jak widzisz, skala dochodzi do setki. Staraj
się nie zapominać podczas naszej rozmowy, że w każdej chwili mogę zadać ci ból o
dowolnym natężeniu, dobrze? Jeśli zaczniesz uciekać się do kłamstw, stosować wykręty lub
choćby udzielać mi odpowiedzi nie dorastających do twoich umysłowych możliwości,
natychmiast będziesz wył z bólu. Zrozumiałeś?
- Tak.
Zachowanie O’Briena stało się mniej surowe. Poprawił w zamyśleniu okulary i
przeszedł parę kroków. Kiedy się znów odezwał, jego głos był łagodny i cierpliwy. O’Brien
miał teraz w sobie coś z lekarza, nauczyciela lub nawet księdza, kogoś, kto nie pragnie karać,
lecz tłumaczyć i przekonywać.
- Specjalnie zadaję sobie tyle trudu i zajmuję się tobą, Winston, bo jesteś tego wart.
Sam dobrze wiesz, co ci dolega. Wiedziałeś od lat, chociaż usiłowałeś nie dopuszczać tego do
świadomości. Jesteś obłąkany. Cierpisz na zaburzenia pamięci. Nie pamiętasz prawdziwych
wypadków i wmawiasz w siebie, że pamiętasz zdarzenia, które nigdy nie miały miejsca. Na
szczęście twoja choroba jest uleczalna. Sam nigdy się nie wykurowałeś, bo nie chciało ci się
próbować. Wymagało to wysiłku, na który nie umiałeś się zdobyć. Wiem, że nawet teraz
wciąż trwasz przy swoich ułudach, bo wydaje ci się, że na tym polega cnota. Przykładowo, z
którym mocarstwem, twoim zdaniem, Oceania prowadzi obecnie wojnę?
- Kiedy mnie aresztowano, prowadziła wojnę ze Wschódazją.
- Ze Wschódazją. Znakomicie. I zawsze prowadziła wojnę ze Wschódazją, tak?
Winston wciągnął powietrze. Otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale się powstrzymał.
Nie mógł oderwać oczu od tarczy.
- Mów prawdę, Winston, dobrze? Swoją prawdę. Powiedz mi, co ty pamiętasz.
- Pamiętam, że zaledwie tydzień przed moim aresztowaniem, Wschódazja nie była
naszym wrogiem. Łączył nas sojusz. A wojnę prowadziliśmy z Eurazją. Przez cztery lata.
Wcześniej…
O’Brien powstrzymał go ruchem dłoni.
- Weźmy inny przykład. Przed kilkoma laty uległeś bardzo poważnym omamom.
Nabrałeś przekonania, że trzej ludzie, dawni członkowie Partii o nazwiskach Jones, Aaronson
i Rutherford, straceni za zdradę i sabotaż po złożeniu pełnych, wyczerpujących zeznań, wcale
nie popełnili zbrodni, o które ich oskarżano. Zdawało ci się, że widziałeś niezaprzeczalny
dowód, jakoby te zeznania były fałszywe. Miałeś halucynacje na temat pewnej fotografii.
Nawet wierzyłeś, że trzymałeś ją w palcach. I że wyglądała mniej więcej tak.
W rękach O’Briena pojawił się strzęp gazety. Przez pięć sekund Winston miał go w
polu widzenia. Ujrzał zdjęcie, to samo zdjęcie, na które natrafił przypadkiem jedenaście lat
temu i które zaraz zniszczył; pomyłka nie wchodziła w grę. O’Brien trzymał strzęp innego
egzemplarza gazety ze zdjęciem Jonesa, Aaronsona i Rutherforda na uroczystości partyjnej w
Nowym Jorku. Po chwili cofnął dłoń. Lecz zdjęcie istniało, co do tego nie było dwóch zdań!
Z rozpaczliwym, bolesnym wysiłkiem Winston szarpnął całym ciałem, aby się podnieść. Ani
drgnął. W tym momencie zapomniał nawet o tarczy. Pragnął tylko dotknąć fotografii albo
przynajmniej jeszcze raz na nią spojrzeć.
- Więc istnieje! - zawołał.
- Nie - powiedział O’Brien.
Przeszedł na drugi koniec pomieszczenia. Na przeciwległej ścianie znajdowała się
luka pamięci. O’Brien uniósł klapę. Strumień ciepłego powietrza porwał skrawek papieru;
chwilę później połknęły go niewidoczne płomienie. O’Brien odwrócił się od ściany.
- Popiół - stwierdził. - Nawet nie popiół, pył. Zdjęcie nie istnieje. Nigdy nie istniało.
- Istniało! Wciąż istnieje! Istnieje w pamięci. Pamiętam je. Wy je pamiętacie!
- Nie pamiętam - rzekł O’Brien.
Winston stracił wszelką nadzieję. Na tym właśnie polegało dwójmyślenie. Czuł się
absolutnie bezradny. Gdyby przynajmniej miał pewność, że O’Brien kłamie, nie ogarnęłoby
go takie przygnębienie. O’Brien mógł jednak naprawdę zapomnieć o zdjęciu. A jeśli tak,
zapomniał już
Zamilkł na dłuższą chwilę, jakby dawał Winstonowi czas na zrozumienie tego, co
powiedział.
- Czy pamiętasz - podjął znów - jak napisałeś w pamiętniku: „Wolność oznacza prawo
twierdzenia, że dwa i dwa to cztery”?
- Tak.
O’Brien podniósł do góry lewą dłoń, obróconą wierzchem do Winstona; kciuk był
schowany, lecz pozostałe palce wyraźnie widoczne.
- Ile palców widzisz?
- Cztery.
- A jeśli Partia powie, że jest ich pięć, to ile będziesz widział wtedy?
- Cztery.
Głos Winstona przeszedł w skowyt bólu. Strzałka na tarczy wskazywała pięćdziesiąt
pięć. Pot zrosił całe jego ciało. Przy każdym oddechu z piersi wydobywał mu się głęboki jęk,
którego nie umiał powstrzymać, choć z całej siły zaciskał zęby. O’Brien nie spuszczał go z
oka, wciąż trzymając w górze cztery palce. Cofnął przełącznik. Lecz tym razem ból zelżał
tylko trochę.
- Ile palców, Winston?
- Cztery.
Strzałka skoczyła do sześćdziesięciu.
- Ile palców, Winston?
- Cztery! Cztery! Co innego mogę powiedzieć? Cztery!
Strzałka musiała znów podskoczyć, lecz Winston nie mógł spojrzeć na tarczę. Surowa,
masywna twarz O’Briena i uniesione cztery palce wypełniły jego pole widzenia. Palce
sterczały mu przed oczami jak kolumny; wielkie, trochę zamazane, zdawały się wibrować, ale
wciąż na pewno było ich cztery.
- Ile palców, Winston?
- Cztery! Przestańcie, przestańcie! Nie męczcie mnie! Cztery! Cztery!
- Ile palców, Winston?
- Pięć! Pięć! Pięć!
- Nie, Winston, nic z tego. Kłamiesz. Wciąż wydaje ci się, że widzisz cztery. Słucham,
ile palców?
- Cztery! Pięć! Cztery! Ile chcecie! Tylko błagam, wyłączcie tę machinę!
I nagle siedział, a O’Brien podtrzymywał go ramieniem. Chyba stracił na kilka sekund
przytomność. Nie wiedział, kiedy rozluźniono krępujące go pasy. Było mu potwornie zimno;
dygotał na całym ciele, szczękając zębami, a po policzkach spływały mu łzy. Na chwilę
przylgnął do O’Briena jak niemowlę, czerpiąc dziwną otuchę z tego, że czuje na barkach
ciężkie ramię starszego mężczyzny. Zdawało mu się, że O’Brien jest jego obrońcą i chroni go
przed bólem, który pochodzi z zewnątrz, z jakiegoś obcego źródła.
- Nie jesteś zbyt pojętnym uczniem, Winston - powiedział łagodnie O’Brien.
- Cóż na to poradzę? - wyszlochał. - Jak mogę widzieć coś innego niż to, co mam
przed oczami? Dwa i dwa to cztery.
- Czasami, Winston. Czasami pięć. Czasami trzy. Czasami cztery, pięć i trzy
równocześnie. Musisz się bardziej starać. Powrót do zmysłów nie jest rzeczą łatwą.
O’Brien puścił go i Winston z powrotem opadł na łóżko. Pasy znów zacisnęły się na
jego ciele, ból jednak odpłynął, a dreszcze ustąpiły; tylko wciąż czuł się słaby i było mu
zimno. O’Brien skinął na mężczyznę w białym kitlu, który dotąd cały czas stał bez ruchu. Ten
pochylił się i zajrzał Winstonowi w oczy, zmierzył mu puls, a następnie przyłożył ucho do
jego piersi i go ostukał; w końcu spojrzał na O’Briena i kiwnął głową.
- Jeszcze raz - rzekł O’Brien.
Ból ponownie przeniknął ciało więźnia. Strzałka musiała dojść do siedemdziesięciu,
siedemdziesięciu pięciu. Winston zamknął oczy. Zdawał sobie sprawę, że O’Brien wciąż stoi
tuż obok z dłonią uniesioną i rozczapierzonymi palcami - czterema palcami! Ale myślał tylko
o tym, czy uda mu się przetrwać ból, czy nie wyzionie ducha. Nie wiedział nawet, czy
krzyczy, czy milczy. Potem ból znów zelżał. Otworzył oczy. O’Brien cofnął przełącznik.
- Ile palców widzisz, Winston?
- Cztery. Chyba cztery. Gdybym umiał, chętnie zobaczyłbym pięć. Staram się
zobaczyć pięć.
- Czego pragniesz: przekonać mnie, że widzisz pięć, czy naprawdę zobaczyć?
- Naprawdę zobaczyć.
- Jeszcze raz - polecił O’Brien.
Strzałka doszła do osiemdziesięciu - może dziewięćdziesięciu. Winston chwilami
zapominał, co jest przyczyną bólu. Pod zaciśniętymi powiekami widział jakby roztańczony
las palców, które to zbliżały się, to oddalały, zlewały się ze sobą i zaraz rozdzielały. Usiłował
je zliczyć, choć nie pamiętał po co. Wiedział jednak, że nie potrafi i że wiąże się to z
zagadkową tożsamością liczb pięć i cztery. Ból zaczął powoli słabnąć, ale kiedy Winston
otworzył oczy, wciąż widział to samo. Gąszcz niezliczonych palców przesuwał się
bezustannie raz w jedną, raz w drugą stronę, a ich szeregi nakładały się na siebie. Znów
zamknął oczy.
- Ile palców trzymam teraz w górze, Winston?
- Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Drugi raz nie przeżyję takiego bólu! Cztery,
pięć, sześć, przysięgam, nie wiem!
- Już lepiej - pochwalił O’Brien.
Igła wbiła się w ramię Winstona. W tym samym momencie po całym jego ciele
rozeszło się błogie, kojące ciepło. Prawie natychmiast zapomniał o bólu. Otworzył oczy i z
wdzięcznością popatrzył na O’Briena. Na widok masywnej, pożłobionej zmarszczkami
twarzy, tak brzydkiej, a zarazem tak inteligentnej, zrobiło mu się lżej na duszy. Gdyby mógł
się poruszyć, chętnie wyciągnąłby dłoń i dotknął ramienia O’Briena. W tej chwili darzył go
tak wielką miłością jak nigdy dotąd, i to wcale nie dlatego, że wyłączył urządzenie. Powróciło
dawne uczucie, że w sumie nie robi różnicy, czy O’Brien jest przyjacielem, czy wrogiem. Z
O’Brienem można rozmawiać. Może to, czego człowiek pragnie najbardziej, to nie tyle być
kochanym, ile rozumianym. O’Brien zadał mu męki, które doprowadziły go na skraj obłędu, a
wkrótce pośle go na śmierć. Ale to niczego nie zmienia, łączy ich zażyłość w pewnym sensie
znacznie głębsza od przyjaźni; choć prawdopodobnie nigdy do tego nie dojdzie, gdyby się
spotkali we właściwych okolicznościach, na pewno mogliby się świetnie porozumieć. Wyraz
twarzy, z jakim O’Brien spoglądał na niego, zdawał się wskazywać, że myśli dokładnie o tym
samym. A kiedy się odezwał, mówił takim tonem, jakby prowadzili towarzyską pogawędkę.
- Czy wiesz, Winston, gdzie się teraz znajdujesz?
- Nie wiem. Domyślam się, że w Ministerstwie Miłości.
- Czy wiesz, jak długo tu jesteś?
- Nie wiem. Dni, tygodnie, miesiące… Chyba od kilku miesięcy.
- A jak ci się wydaje, po co trzymamy tu ludzi?
- Żeby wydobyć z nich zeznania.
- Nie, wcale nie dlatego. Spróbuj jeszcze raz.
- Żeby ich ukarać.
- Nie! - ryknął O’Brien; głos zmienił mu się całkowicie, a na twarzy odmalowały się
poruszenie i gniew. - Nie! Wcale nie po to, żeby wydobyć zeznania lub wymierzyć karę!
Mam ci powiedzieć, dlaczego się tu znalazłeś? Bo chcemy cię wyleczyć! Sprawić, byś
odzyskał zmysły! Czy ty nie rozumiesz, Winston, że nikt nie opuszcza tych murów nie
uleczony? Nie obchodzą nas te głupie zbrodnie, które popełniłeś. Partii nie obchodzą czyny;
nas interesuje myśl. My nie niszczymy naszych wrogów; my ich zmieniamy. Rozumiesz, o
czym mówię?
Pochylił się nisko nad Winstonem. Z bliska jego twarz wydawała się ogromna, a
widziana od dołu wręcz potworna. Bił z niej jakiś szaleńczy entuzjazm, jakaś pasja.
Winstonowi serce podeszło do gardła. Gdyby mógł, najchętniej zapadłby się pod
ziemię. Był przekonany, że O’Brien ze złości nastawi przełącznik na największą moc. Lecz
O’Brien nagle odsunął się od łóżka. Przeszedł się kilka kroków, po czym znów podjął wątek,
ale mówił | teraz znacznie mniej gwałtownie:
- Pierwsze, co musisz zrozumieć, to że tutaj nie ma męczenników. Czytałeś o
prześladowaniach religijnych w przeszłości. W średniowieczu była inkwizycja. Poniosła
klęskę. Miała wyplenić herezję, a przyczyniła się do jej rozprzestrzenienia. Na miejscu
każdego heretyka spalonego na stosie pojawiały się tysiące nowych. Dlaczego? Ponieważ
inkwizycja zabijała swoich wrogów publicznie i zabijała ich, choć nie okazywali skruchy; w
rzeczy samej, zabijała ich właśnie za to, że byli nie skruszeni. Ludzie umierali dlatego, że nie
chcieli wyrzec się swoich przekonań. Oczywiście, że cała gloria spływała na ofiary, a
inkwizytorzy okrywali się hańbą. Później, w dwudziestym wieku, pojawili się zwolennicy
totalitaryzmu: hitlerowcy w Niemczech i komuniści w Rosji. Rosjanie tępili herezję znacznie
okrutniej niż inkwizycja. Wydawało im się, że nauczyli się czegoś od przeszłości; w każdym
razie wiedzieli, że nie należy przysparzać męczenników. Zanim wystawiali swoje ofiary na
pokaz .podczas publicznych procesów, najpierw świadomie niszczyli ich godność. Poprzez
tortury i izolację przemieniali tych ludzi w obrzydliwe, kulące się ze strachu wraki, gotowe
zeznać wszystko, co im kazano, lżyć się, oskarżać wzajemnie i skamleć o litość. A jednak po
kilku latach historia się powtórzyła. Zgładzonych uznano za męczenników, a o ich upodleniu
zapomniano. Dlaczego tak się stało? Przede wszystkim dlatego, że ich zeznania były
wyraźnie wymuszone, nieprawdziwe. My nie popełnimy tego rodzaju błędów. Wszystkie
składane nam zeznania są prawdziwe. Sprawiamy, że stają się prawdziwe. A co
najważniejsze, nie pozwalamy, aby zgładzeni powstali przeciwko nam. Nie wyobrażaj sobie,
Winston, że potomność cię zrehabilituje. Potomność nigdy się o tobie nie dowie. Usuniemy
cię ze strumienia historii. Poddamy ewaporacji; ulecisz w strato-sferę jako para. Nic po tobie
nie zostanie: ani nazwisko w księgach metrykalnych, ani wspomnienie w czyjejś pamięci. Nie
będziesz istniał w przeszłości, tak samo jak w przyszłości. To, że nigdy nie istniałeś, stanie się
faktem.
Po co więc zadawać sobie trud, żeby mnie torturować? - pomyślał z goryczą Winston.
O’Brien zatrzymał się w pół kroku, zupełnie jakby go usłyszał. Jego wielka, brzydka twarz
znów się przybliżyła, oczy zwęziły w szparki.
- Zastanawiasz się - rzekł - po co tracimy czas na przesłuchania, skoro i tak
zamierzamy zetrzeć cię z powierzchni ziemi, a więc cokolwiek powiesz lub uczynisz, nie ma
najmniejszego znaczenia. O tym myślałeś, prawda?
- Tak - potwierdził Winston. O’Brien uśmiechnął się nieznacznie.
- Jesteś skazą na obowiązującym modelu, Winston. Plamą, którą należy wywabić.
Czyż nie mówiłem ci przed sekundą, że się różnimy od dawnych prześladowców? Nie
zadowala nas ani wymuszony posłuch, ani nawet najbardziej pokorna uległość. Kiedy
wreszcie pokajasz się przed nami, zrobisz to całkiem dobrowolnie. Nie zabijamy heretyków
dlatego, że nam się opierają; dopóki nam się ktoś opiera, nie ginie. My go musimy nawrócić,
opanować jego umysł, zrobić z niego nowego człowieka. Wypalamy z jego mózgu wszelkie
zło i ułudę; przeciągamy go na naszą stronę, nie pozornie, lecz z duszą i ciałem. Zanim go
zabijemy, staje się jednym z nas. Partia nigdy nie pogodzi się z myślą, że gdzieś na świecie
egzystuje wroga myśl, choćby najbardziej skryta i bezsilna. Nawet w chwili śmierci nie
możemy tolerować odstępstwa. W dawnych czasach heretyk prowadzony na stos wciąż był
heretykiem i triumfalnie głosił swoją herezję. Również ofiary rosyjskich czystek, idąc
korytarzem na rozstrzelanie, nadal mogły żywić myśl o buncie, ukrytą głęboko pod czaszką.
Ale my sprawiamy, że zanim kula roztrzaska mózg skazańca, staje się on doskonały.
Przykazanie dawnych despotów głosiło: „Nie będziesz słuchał innego”. W totalitaryzmie
przekształciło się w: „Będziesz słuchał nas”. Nasze przykazanie brzmi: „Słuchasz nas”. Nikt,
kto tu trafia, więcej się przeciw nam nie buntuje. Wszyscy zostają oczyszczeni. Nawet ci trzej
nieszczęśni zdrajcy, w których niewinność niegdyś wierzyłeś, Jones, Aaronson i Rutherford,
dali się złamać. Osobiście uczestniczyłem w przesłuchaniach. Byłem świadkiem, jak stopniowo
się załamują, jak się płaszczą, skowyczą, łkają, na końcu wcale już nie z bólu czy ze
strachu, lecz w poczuciu skruchy. Kiedy z nimi skończyliśmy, przypominali wydrążone
skorupy. Nie zostało w nich nic oprócz żalu za popełnione zbrodnie i miłości do Wielkiego
Brata. Kochali go tak bardzo, że było to wręcz wzruszające. Błagali, żeby zastrzelić ich jak
najprędzej, ponieważ chcą zginąć nie splamieni złą myślą.
Głos O’Briena stał się niemal marzycielski. Na jego twarzy wciąż malowały się
uniesienie i obłąkańczy entuzjazm. Nie udaje, pomyślał Winston, nie jest hipokrytą, wierzy
we wszystko, co mówi. Najbardziej przygnębiała Winstona świadomość własnej
intelektualnej niższości. Wpatrywał się w masywną, a jednak pełną gracji sylwetkę, która to
pojawiała mu się przed oczami, to znów odchodziła. O’Brien był człowiekiem przerastającym
go pod każdym względem. Każdą myśl, która kiedykolwiek przyszła lub mogła przyjść
Winstonowi do głowy, O’Brien już dawno przeanalizował i odrzucił. Jego umysł mieścił w
sobie umysł Winstona. Ale czyż w takim razie O’Brien mógł być szalony? Nie - to on,
Winston, musiał stracić rozum. O’Brien zatrzymał się i spojrzał na niego, ponownie
przybierając surowy wyraz twarzy.
- Nie wyobrażaj sobie, Winston, że zdołasz się uratować, choćbyś, nie wiem jak,
ukorzył się przed nami. Nie darujemy nikomu, kto zbłądził. Nawet gdybyśmy pozwolili ci
żyć, dopóki nie umrzesz śmiercią naturalną, i tak byś się nam nie wymknął. To, co ci się tu
przydarzy, zmieni cię na zawsze. Uświadom to sobie wreszcie, zgnieciemy cię tak, że nigdy
się nie podźwigniesz. Z tego, czego doznasz, nie otrząśniesz się, nawet gdybyś żył tysiąc lat.
Nigdy więcej nie zaznasz żadnych ludzkich uczuć. Wszystko w tobie obumrze. Nigdy nie
będziesz zdolny odczuwać miłości, przyjaźni, radości życia; zapomnisz, co to śmiech,
ciekawość, odwaga, prawość. Będziesz pusty w środku. Wyciśniemy z ciebie wszystko, po
czym napełnimy cię sami.
Umilkł i dał znak człowiekowi w kitlu. Winston słyszał, że ten przysuwa mu do głowy
jakieś ciężkie urządzenie. O’Brien usiadł przy łóżku; jego twarz znajdowała się prawie na tym
samym poziomie co Winstona.
- Trzy tysiące - polecił, zwracając się do asystenta nad głową leżącego.
Dwie niewielkie poduszeczki, lekko wilgotne w dotyku, przywarły do skroni
Winstona. Zadrżał. Czekał go ból; nowy, nieznany. O’Brien uspokajającym, niemal
dobrotliwym gestem położył rękę na dłoni więźnia.
- Tym razem nie będzie bolało. Patrz mi w oczy.
W tej samej chwili nastąpiła przeraźliwa eksplozja, a przynajmniej Winstonowi
zdawało się, że słyszy jej huk, choć może brzmiał tylko w jego głowie. Na pewno jednak
ujrzał oślepiający blask. Nic mu się nie stało, ale czuł się tak, jakby siła wybuchu cisnęła go
na ziemię. Chociaż cały czas leżał na plecach, miał wrażenie, że dopiero za sprawą wybuchu
znalazł się w tej pozycji. Straszliwe, bezbolesne uderzenie rozciągnęło go na płask. Zarazem
coś dziwnego wydarzyło się z jego umysłem. Kiedy odzyskał wzrok, przypomniał sobie, kim
jest i gdzie się znajduje, rozpoznał twarz wpatrzonego w niego człowieka; lecz gdzieś w jego
głowie powstała nagle próżnia, jakby wycięto mu kawałek mózgu.
- Zaraz wrócisz do siebie - rzekł O’Brien. - Spójrz na mnie. Powiedz, z jakim
państwem Oceania prowadzi wojnę?
Winston zadumał się. Wiedział, co to Oceania, i wiedział, że jest jej obywatelem. Znał
też nazwy Eurazja i Wschódazja, ale zupełnie się nie orientował, kto z kim wojuje. Prawdę
mówiąc, w ogóle nie kojarzył, że trwa jakaś wojna. - Nie pamiętam.
- Oceania prowadzi wojnę ze Wschódazja. Przypominasz sobie?
- Tak.
- Oceania zawsze walczyła ze Wschódazja. Od twojego urodzenia, od powstania
Partii, od początku historii wojna trwa nieprzerwanie, cały czas ta sama. Teraz pamiętasz?
- Przed jedenastu laty wymyśliłeś sobie bajeczkę o trzech ludziach skazanych na
śmierć za zdradę. Wmówiłeś sobie, że widziałeś strzęp papieru świadczący o ich niewinności.
Nic takiego nigdy nie istniało. Po prostu całą historię wyssałeś z palca, a potem w nią
uwierzyłeś. Czy teraz pamiętasz, że to się tak właśnie zaczęło?
- Tak.
- Przed chwilą pokazałem ci uniesioną dłoń. Widziałeś pięć palców. Pamiętasz?
- Tak.
O’Brien podniósł lewą dłoń, jak uprzednio chowając kciuk.
- Pokazuję ci pięć palców. Widzisz pięć palców?
- Tak.
I naprawdę je widział przez ułamek sekundy, dopóki coś w jego mózgu się nagle nie
przestawiło. Zupełnie wyraźnie widział pięć palców. Po chwili wszystko wróciło do normy;
powróciły też strach, nienawiść i dezorientacja. Ale przez pewien czas - nie miał pewności,
jak długo to trwało, może nie więcej niż trzydzieści sekund - widział wszystko z wyjątkową
jasnością; każda kolejna sugestia O’Briena wypełniała sobą mały segment pustki, stając się
niepodważalną prawdą, a dwa plus dwa mogło się naprawdę równać trzy lub pięć, jeśli
zachodziła potrzeba. Wrażenie to rozwiało się, jeszcze zanim O’Brien opuścił rękę; Winston
zapamiętał ten swój krótkotrwały stan tak samo, jak pamięta się istotne przeżycia sprzed
wielu lat, kiedy właściwie było się zupełnie innym człowiekiem. Nie potrafiłby jednak
ponownie się w ten stan wprowadzić.
- Teraz przynajmniej wiesz - rzekł O’Brien - że to możliwe.
- Tak - przyznał Winston.
O’Brien, wyraźnie zadowolony, podniósł się z miejsca. Winston ujrzał, jak
mężczyzna, w białym kitlu na lewo od niego łamie ampułkę i napełnia strzykawkę. O’Brien z
uśmiechem znów zwrócił się do Winstona. Poprawił okulary na nosie niemal takim samym
gestem, jak to czynił niegdyś.
- Czy pamiętasz - zaczął - jak napisałeś w pamiętniku, że wszystko jedno, czy jestem
przyjacielem, czy wrogiem, bo przynajmniej jestem kimś, kto cię rozumie i z kim mógłbyś
porozmawiać? Miałeś rację. Lubię z tobą gawędzić. Pociąga mnie twój umysł. Jest podobny
do mojego, z tą różnicą, że ty jesteś szalony. Zanim zakończymy sesję, możesz mi zadać kilka
pytań, jeśli masz ochotę.
- Mogę pytać o wszystko?
- Tak. - Widząc, że Winston wpatruje się w przełącznik, dodał: - Urządzenie jest
wyłączone. Co chcesz wiedzieć?
- Co zrobiliście z Julią? O’Brien się uśmiechnął.
- Zdradziła cię, Winston. Od razu i bez wahania. Rzadko zdarza mi się widzieć, by
ktoś tak szybko przeszedł na naszą stronę. Gdybyś ją teraz ujrzał, prawie byś jej nie poznał.
Skłonność do buntu, oszustw, ryzyka, umiłowanie sprośności - wszystko zostało w niej
wypalone do cna. Idealne nawrócenie, wręcz klasyczny przypadek.
- Torturowaliście ją?
O’Brien nie udzielił mu odpowiedzi.
- Następne pytanie - rzekł.
- Czy Wielki Brat istnieje?
- Oczywiście, że istnieje. Partia istnieje, a Wielki Brat to ucieleśnienie Partii.
- Czy istnieje w ten sam sposób co ja?
- Ty nie istniejesz.
Winstona znów ogarnęło poczucie bezsilności. Wiedział, a przynajmniej wyobrażał
sobie, jakimi argumentami można się posłużyć chcąc udowodnić, że nie istnieje - ale to
przecież oczywista bzdura, żonglowanie słowami. Czyż stwierdzenie „Ty nie istniejesz” nie
jest logicznym absurdem? Lecz spieranie się nic by nie dało. Jego umysł aż wzdrygnął się na
myśl o niezbitych, szalonych argumentach, które O’Brien zacząłby przytaczać, aby pokonać
rozmówcę.
- Myślę, że istnieję - powiedział ze znużeniem. - Jestem świadom swojej egzystencji.
Urodziłem się i umrę. Mam ręce i nogi. Zajmuję określone miejsce w przestrzeni. Tej samej
przestrzeni nie może równocześnie zajmować żaden inny konkretny przedmiot. Czy Wielki
Brat istnieje podobnie?
- To nie ma znaczenia. Wielki Brat istnieje.
- Czy Wielki Brat kiedyś umrze?
- Skądże znowu! To niemożliwe. Następne pytanie.
- Czy istnieje Braterstwo?
- Tego, Winston, nie dowiesz się nigdy. Nawet jeśli po zakończeniu twojej reedukacji
postanowimy cię zwolnić i dożyjesz spokojnie dziewięćdziesiątki, nigdy nie poznasz prawdy.
Jak długo będziesz żył, istnienie Braterstwa pozostanie dla ciebie nie rozwiązaną zagadką.
Winston leżał w milczeniu. Oddech miał przyspieszony. Wciąż nie zadał pytania,
które pierwsze przyszło mu do głowy. Musiał je postawić, lecz język jakby odmawiał mu
posłuszeństwa. Na twarzy O’Briena malowało się lekkie rozbawienie. Nawet jego okulary
zdawały się połyskiwać ironicznie. Wie, pomyślał nagle Winston, o co chcę zapytać! I niemal
natychmiast wyrzucił z siebie powstrzymywane słowa:
- Co jest w pokoju sto jeden?
Wyraz twarzy O’Briena nie zmienił się. Członek Wewnętrznej Partii z nie skrywaną
przyjemnością wygłosił następującą odpowiedź:
- Sam wiesz najlepiej, Winston, co jest w pokoju sto jeden. Wszyscy wiedzą, co się
tam znajduje.
Dał ręką znak człowiekowi w białym kitlu. Najwidoczniej sesja dobiegła końca.
Winston poczuł ukłucie igły i z miejsca zapadł w głęboki sen.
3
Twoja reedukacja składa się z trzech etapów - oświadczył O’Brien. - Pierwszy to
nauka; drugi to zrozumienie; trzeci to akceptacja. Najwyższy czas przejść do drugiego etapu.
Winston jak zawsze leżał płasko na wznak. Ostatnio jednak krępujące go pasy były
luźniejsze. Wciąż przytwierdzały go do łóżka, lecz mógł poruszać nieco kolanami, przekręcać
głowę oraz podnosić dłonie; ręce przywiązane miał dopiero nad łokciami. Również tarcza z
podziałką przestała napawać go taką grozą, jak na początku. Mógł uniknąć bólu, jeśli
postępował inteligentnie; z reguły tylko wówczas, gdy głupio odpowiadał na pytania, O’Brien
przesuwał przełącznik. Zdarzały się sesje, podczas których nawet go nie dotykał. Winston nie
pamiętał, ile sesji ma już za sobą. Cały proces ciągnął się chyba bardzo długo, może wiele
tygodni, a przerwy między sesjami trwały czasami kilka dni, czasami zaledwie godzinę lub
dwie.
- Leżąc tu - rzekł O’Brien - często zastanawiałeś się i nawet pytałeś mnie o to,
dlaczego Ministerstwo Miłości zadaje sobie tyle trudu, dlaczego poświęca ci tak wiele
cennego czasu. Właściwie to samo pytanie gnębiło cię, kiedy żyłeś na wolności. Pojmowałeś
mechanizmy działania naszego ustroju, ale nie rozumiałeś motywów, z których wynikają.
Pamiętasz chyba, że napisałeś w pamiętniku „Rozumiem jak; nie rozumiem dlaczego”. To
właśnie zastanawiając się dlaczego, zacząłeś powątpiewać, czy jesteś normalny. Przeczytałeś
Księgę, Księgę Goldsteina, a przynajmniej jej fragmenty. Czy dowiedziałeś się z niej czegoś,
o czym byś sam nie wiedział?
- Wyście ją czytali?
- Napisałem ją. To znaczy, uczestniczyłem w jej pisaniu. Jak wiesz, każdą książkę
przygotowuje zespół.
- A czy nakreślony w niej obraz jest prawdziwy?
- Jeśli chodzi o sam opis, tak. Ale program, który przedstawia, to nonsens. Potajemne
gromadzenie wiedzy, stopniowe oświecanie ludzi, a wreszcie bunt proletariatu i obalenie
Partii. Sam przewidziałeś, że właśnie taka będzie jej konkluzja. Czysta bzdura. Proletariat
nigdy się nie zbuntuje ani za tysiąc, ani za milion lat. Nie ma jak. Nie muszę ci tłumaczyć
dlaczego; sam dobrze wiesz. Jeśli miałeś kiedykolwiek nadzieję na burzliwy przewrót, musisz
ją porzucić. Obalenie Partii nie jest możliwe. Jej rządy będą trwały wiecznie. Musisz to
przyjąć jako pierwszy aksjomat.
Przysunął się bliżej łóżka.
- Wiecznie - powtórzył. - A teraz powróćmy do kwestii „jak” i „dlaczego”. Zdajesz
sobie dostatecznie jasno sprawę z tego, jak Partia utrzymuje się przy władzy. Powiedz mi
więc, dlaczego tak nam na władzy zależy? Jakie są nasze pobudki? Po co nam władza?
Widząc, że Winston milczy, dodał:
- No, mów!
Mimo to upłynęło parę chwil, zanim Winston wreszcie się odezwał. Ogarnęło go
głębokie znużenie. Z twarzy O’Briena znów bił maniakalny entuzjazm. Winston z góry
wiedział, co tamten mu powie. Że Partia nie pragnie władzy dla własnych celów, lecz dla
dobra ogółu. Że sięgnęła po władzę tylko dlatego, iż większość ludzi to słabe, tchórzliwe
jednostki, które nie potrafią radzić sobie z wolnością i z prawdą, a zatem muszą być rządzone
i systematycznie oszukiwane przez innych, znacznie od nich silniejszych. Że należy wybierać
między wolnością i szczęściem, a dla szerokich mas szczęście jest sprawą ważniejszą. Że
Partia to odwieczny opiekun słabych, sekta z samozaparciem czyniąca zło dla dobra ogółu,
poświęcająca własne szczęście dla korzyści innych. Ale najbardziej przerażała Winstona
świadomość, iż O’Brien wierzy w te brednie. Tę wiarę miał wypisaną na twarzy. A przecież
wiedział wszystko. Orientował się tysiąc razy lepiej od niego, Winstona, jak naprawdę
wygląda świat, w jakim poniżeniu żyje niemal cała ludzkość i do jakich kłamstw oraz jakiego
barbarzyństwa ucieka się Partia, aby nie pozwolić się podźwignąć rządzonym. Wszystko
poznał, wszystko zważył, ale prawda nie miała dla niego znaczenia: cel ostateczny uświęcał
wszelkie środki. Jak można radzić sobie z szaleńcem - pomyślał Winston - który jest
inteligentniejszy od ciebie, wysłuchuje wszystkich twoich argumentów, po czym dalej upiera
się przy swoich błędnych racjach?
- Rządzicie nami dla naszego własnego dobra - zaczął bez przekonania. - Uważacie, że
ludzie nie potrafią rządzić się sami, więc…
Podskoczył i o mało nie krzyknął. Ból przeniknął jego ciało. O’Brien nastawił
przełącznik na trzydzieści pięć.
- Co za głupoty wygadujesz, Winston! - zawołał. - Wstyd! Stać cię na coś
mądrzejszego. Cofnął przełącznik i mówił dalej:
- Sam udzielę ci odpowiedzi na moje pytanie. Partia pragnie władzy wyłącznie dla
samej władzy. Nie obchodzi nas dobro ludzkości; obchodzi nas wyłącznie władza. Nie
bogactwa, luksusy, długie życie lub szczęście, a tylko władza, czysta władza. Zaraz ci
wyjaśnię, co oznacza czysta władza. Otóż różnimy się od wszystkich oligarchii przeszłości,
ponieważ działamy całkowicie świadomie. Wszyscy nasi poprzednicy, nawet ci najbardziej
do nas podobni, byli tchórzami i hipokrytami. Hitlerowcy w Niemczech i komuniści w Rosji
stosowali metody zbliżone do naszych, ale nigdy nie mieli dość odwagi, aby otwarcie
przyznać się do pobudek, które nimi kierują. Udawali, a może nawet w to wierzyli, że sięgnęli
po władzę wbrew sobie i będą ją dzierżyć tylko przez krótki czas - że tuż za następnym
zakrętem czeka raj, w którym wszyscy staną się wolni i równi. My jesteśmy inni. Wiemy, że
nikt nie sięga po władzę z zamiarem jej oddania. Władza to nie środek do celu; władza to cel.
Nie wprowadza się dyktatury po to, by chronić rewolucję; wznieca się rewolucję w celu
narzucenia dyktatury. Celem prześladowań są prześladowania. Celem tortur są tortury. Celem
władzy jest władza. Czy wreszcie zaczynasz rozumieć?
Winstona, nie po raz pierwszy, uderzyło zmęczenie widoczne na twarzy O’Briena.
Była to twarz silna, mięsista, brutalna; biły z niej inteligencja i jakby hamowany,
obezwładniający fanatyzm, ale także zmęczenie. Od razu dostrzegało się wory pod oczami i
bruzdy na policzkach. O’Brien pochylił się nad Winstonem, specjalnie przybliżając swoją
znużoną twarz do jego.
- Myślisz o tym, jak starą i zniszczoną mam twarz - powiedział. - Myślisz o tym, że
mówię o władzy, a nie umiem nawet powstrzymać rozpadu własnego ciała. Czy nie
rozumiesz, Winston, że człowiek to tylko pojedyncza komórka? Zmęczenie komórek
świadczy o żywotności całego organizmu. Czy umiera się od obcinania paznokci?
Odsunął się od łóżka i z ręką w kieszeni zaczął spacerować tam i z powrotem.
- Jesteśmy kapłanami władzy - rzekł. - Bóg to władza. Ale dla ciebie władza jest tylko
pustym słowem. Czas, żebyś choć w części zdał sobie sprawę, co ono znaczy. Po pierwsze
musisz zrozumieć, że władza należy do zbiorowości. Jednostka posiada władzę tylko wtedy,
gdy przestaje być jednostką. Znasz hasło Partii: „Wolność to Niewola”. Czy przyszło ci kiedy
do głowy, że można je odwrócić? Niewola to Wolność. Pojedynczy człowiek, co z tego, że
wolny, zawsze ponosi klęskę. Tak być musi, bo przecież każdy w końcu umiera, a śmierć jest
największą klęską. Ale jeśli człowiek potrafi całkowicie i bezwzględnie podporządkować się
Partii, do tego stopnia, że rezygnuje ze swojej tożsamości, wówczas zlewa się z Partią, s t a j e
się Partią, a wtedy jest wszechmocny i nieśmiertelny. Druga rzecz, którą musisz zrozumieć, to
że władza oznacza władzę nad ludźmi. Nad ich ciałami, lecz co ważniejsze, także nad
umysłami. Władza nad materią, czy jak byś to określił, rzeczywistością zewnętrzną, nie odgrywa
tak istotnej roli. Nasza władza nad nią jest obecnie absolutna.
Na moment Winston zapomniał o tarczy. Szarpnął się gwałtownie, chcąc usiąść na
łóżku, ale jedyny skutek był taki, że pasy werżnęły mu się głębiej w ciało.
- Jak możecie władać materią?! - zawołał. - Nie panujecie chociażby nad klimatem
czy siłą ciężkości. A przecież są choroby, ból, śmierć…
O’Brien uciszył go ruchem ręki.
- Rządzimy materią, bo rządzimy umysłami. Rzeczywistość mieści się w mózgu.
Stopniowo wszystkiego się nauczysz, Winston. Nie ma nic, czego byśmy nie potrafili
dokonać. Niewidzialność, lewitacja, to dla nas nic trudnego. Gdybym chciał, mógłbym unieść
się w górę niczym bańka mydlana. Nie chcę, gdyż nie chce tego Partia. Musisz pozbyć się
tych dziewiętnastowiecznych przesądów o prawach przyrody. To my ustanawiamy prawa
przyrody!
- Nic podobnego! Przecież nie jesteście nawet panami tej planety! Co z Eurazją i
Wschódazją? Jeszcze nie udało wam się pokonać żadnego z tych mocarstw!
- To nieistotne. Kiedy uznamy za stosowne, podbijemy oba. A jeśli nie, co z tego?
Zawsze możemy wykreślić je z naszej rzeczywistości. Wtedy całym światem będzie Oceania.
- A czy nasz świat nie jest tylko drobiną pyłu, a człowiek maleńką, bezsilną istotą? I
pojawił się nie tak dawno temu. Ziemia przez miliony lat była nie zamieszkana.
- Bzdura. Ziemia istnieje tak długo jak my, ani chwili dłużej. Jak może być inaczej?
Wszystko istnieje wyłącznie dzięki naszej świadomości.
- Przecież pełno jest skamieniałych kości wymarłych gatunków: mamutów,
mastodontów, ogromnych gadów, które zamieszkiwały Ziemię na wiele lat przed
pojawieniem się człowieka.
- A widziałeś, Winston, te skamieniałe kości? Oczywiście, nie widziałeś. To wymysł
dziewiętnastowiecznych biologów. Przed człowiekiem nie było nic. Po nim, gdyby nagle miał
nastąpić kres ludzkości, też nic nie będzie. Bez człowieka nic nie ma.
- Przecież cały wszechświat istnieje bez człowieka! Choćby gwiazdy! Niektóre są
odległe o milion lat świetlnych! Na zawsze zostaną poza naszym zasięgiem.
- Co znaczy te kilka gwiazd? - spytał obojętnie O’Brien. - To drobiny ognia oddalone
o kilka kilometrów. Gdybyśmy chcieli, moglibyśmy do nich dolecieć. Albo je zakryć. Ziemia
jest środkiem wszechświata. Słońce i gwiazdy obracają się dookoła niej.
Winston znów szarpnął się konwulsyjnie, ale tym razem nic nie powiedział. O’Brien
kontynuował tak, jakby zbijał jego kolejne argumenty:
- Są oczywiście sytuacje, kiedy twierdzenie to nie musi być prawdziwe. Do celów
nawigacji morskiej lub kiedy przewidujemy zaćmienia, często wygodniej nam przyjąć
roboczą hipotezę, że to Ziemia obraca się wokół słońca, a gwiazdy są odległe o wiele
milionów kilometrów. Ale co z tego? Czy myślisz, że stworzenie podwójnego systemu
astronomii przekracza nasze możliwości? Gwiazdy mogą być bliskie lub dalekie, zależnie od
naszych potrzeb. Myślisz, że nasi uczeni nie potrafią sobie z tym radzić? Zapomniałeś o dwój
myśleniu?
Winston opadł na łóżko. Cokolwiek wymyślił, szybka riposta miażdżyła jego
argumenty. A przecież wiedział, wiedział, że się nie myli. Musiał istnieć jakiś sposób
udowodnienia fałszywości poglądu, iż nic nie istnieje poza ludzkim umysłem! Czyż już
dawno temu nie dowiedziono, że opiera się na błędnym rozumowaniu? Nawet był na to
odpowiedni termin, choć teraz go nie pamiętał. Kąciki ust O’Briena drgnęły; uśmiechnął się
nieznacznie, spoglądając w dół na Winstona.
- Mówiłem ci już, Winston, że metafizyka nie jest twoją najmocniejszą stroną. Słowo,
którego szukasz, to solipsyzm. Mylisz się jednak. Nasze podejście nie jest solipsyzmem.
Można je nazwać ewentualnie solipsyzmem zbiorowym. A to już zupełnie co innego; wręcz
przeciwieństwo solipsyzmu. To zresztą tylko dygresja - dodał zmieniając ton. - Prawdziwa
władza, władza, o którą musimy walczyć w dzień i w nocy, to władza nad ludźmi.
Urwał, po czym na moment znów przeobraził się w nauczyciela przepytującego
zdolnego ucznia:
- Powiedz, Winston, w jaki sposób człowiek utwierdza swoją władzę nad drugim
człowiekiem? Winston zastanowił się chwilę.
- Każąc mu cierpieć.
- Doskonale. Każąc mu cierpieć. Posłuszeństwo nie wystarczy. Bo dopóki ktoś nie
cierpi, czy można mieć pewność, że jest posłuszny twojej woli, a nie własnej? Władza polega
na poniżaniu i zadawaniu bólu. Władza oznacza rozrywanie umysłów na strzępy i składanie
ich ponownie według obranego przez siebie modelu. Czy powoli wyłania ci się wreszcie
obraz tworzonego przez nas świata? Jest dokładnym przeciwieństwem idiotycznych,
hedonistycznych utopii, jakie wymyślali dawni reformatorzy. Świat strachu, zdrady i
cierpienia, świat depczących i deptanych, świat, który w miarę rozwoju staje się nie mniej,
lecz bardziej okrutny. Postęp w naszym świecie oznacza postęp bólu. Dawne cywilizacje
twierdziły, że opierają się na miłości lub sprawiedliwości. Nasza zbudowana jest na
nienawiści. Wkrótce wyeliminujemy wszystkie uczucia oprócz strachu, wściekłości, triumfu i
samo-upodlenia. Zniszczymy je; zniszczymy wszystkie! Już teraz trzebimy nawyki myślowe,
które przetrwały sprzed Rewolucji. Przecięliśmy więź łączącą rodziców z dziećmi, człowieka
z człowiekiem, mężczyznę z kobietą. Nikt nie ma już odwagi ufać żonie, dziecku lub
przyjacielowi. W przyszłości jednak w ogóle nie będzie żon i przyjaciół. Dzieci zaraz po
porodzie będzie się odbierać matkom, podobnie jak kurom zabiera, się jajka. Wyplenimy
popęd seksualny. Płodzenie potomstwa stanie się doroczną formalnością, taką samą jak
przedłużanie kart zaopatrzeniowych. Zlikwidujemy orgazm. Nasi neurolodzy już nad tym
pracują. Nikt nie będzie odczuwał lojalności wobec nikogo i niczego oprócz Partii. Nie będzie
kochał nikogo oprócz Wielkiego Brata. Nie będzie się śmiał, chyba że radując się z triumfu
nad wrogiem. Zniesiemy sztukę, literaturę, naukę. Kiedy staniemy się wszechwiedzący, nauka
na nic się nam nie zda. Zatrzemy różnicę między brzydotą a pięknem. Zniknie ciekawość,
zniknie radość życia. Zniknie cała gama przyjemności. Ale zawsze, Winston, zapamiętaj to
sobie, zawsze istnieć będzie upajająca władza, coraz potężniejsza i coraz bardziej
wyrafinowana. I zawsze, w każdej sekundzie da się odczuć rozkoszny dreszcz zwycięstwa,
jaki budzi deptanie pokonanego wroga. Jeśli chcesz wiedzieć, jaka będzie przyszłość,
wyobraź sobie but depczący ludzką twarz, wiecznie!
Zamilkł spodziewając się, że Winston coś odpowie. Winston jednak, zupełnie
przybity, leżał nieruchomo. Serce w nim struchlało; nie potrafił wydusić z siebie słowa.
O’Brien mówił więc dalej:
- Pamiętaj, że tak będzie już zawsze. Nie zabraknie twarzy, które można deptać.
Zawsze znajdą się heretycy i wrogowie państwa, abyśmy mogli pokonywać ich i poniżać bez
końca. Przetrwa wszystko, czego doznałeś, odkąd znalazłeś się w naszych rękach, i to
zwielokrotnione. Inwigilacja, donosicielstwo, aresztowania, tortury, egzekucje i zniknięcia
nigdy się nie skończą. Świat przyszłości okaże się w równej mierze światem terroru co
triumfu. Im potężniejsza będzie Partia, tym mniej tolerancyjna; im słabsza opozycja, tym
silniejszy despotyzm. Goldstein i jego herezje będą żyć wiecznie. Codziennie, co chwila
pokonywany, dyskredytowany, ośmieszany, lżony, jednak zdoła przetrwać. Ta gra, którą
prowadzę z tobą od siedmiu lat, zacznie się powtarzać z pokolenia na pokolenie, z tym, że
nasze metody staną się subtelniejsze. I zawsze heretyk trafi tutaj; zdany na naszą łaskę,
wrzeszczący, złamany wrak człowieka, w końcu będzie z własnej, nieprzymuszonej woli
czołgać się u naszych stóp, całkowicie skruszony i uratowany od samego siebie. Taki właśnie
świat szykujemy, Winston. Świat, w którym zwycięstwo goni zwycięstwo, a po triumfie
następuje triumf; ciągłe, ustawiczne naciskanie na nerw władzy. Widzę, że powoli zaczynasz
to wszystko ogarniać. Wkrótce nie tylko zrozumiesz ten nasz świat, ale zaakceptujesz go,
powitasz, staniesz się jego częścią.
Winston na tyle doszedł do siebie, że mógł się odezwać.
- Nie uda wam się! - zaprotestował słabym głosem.
- Co przez to rozumiesz, Winston?
- Nie uda wam się stworzyć takiego świata, jak opisaliście. To mrzonka. To nierealne.
- Dlaczego?
- Nie można oprzeć cywilizacji na strachu, nienawiści i okrucieństwie. Upadnie
natychmiast.
- Dlaczego?
- Zabraknie jej witalności. Rozpadnie się. To czyste samobójstwo.
- Bzdura. Wydaje ci się, że nienawiść jest bardziej wyczerpująca od miłości. Niby
dlaczego? A jeśli nawet, cóż to zmienia? Załóżmy, że gotowi jesteśmy spalać się szybciej. Że
przyspieszymy tempo ludzkiego życia tak, że człowiek w wieku lat trzydziestu będzie
zgrzybiałym starcem. I co z tego? Czy nie rozumiesz, że śmierć jednostki nie jest śmiercią?
Partia jest nieśmiertelna.
Winston znowu poczuł się bezsilny; głos O’Briena jak taran kruszył wszystkie jego
racje. Co więcej, bał się, że jeśli dalej będzie się sprzeciwiał, O’Brien przesunie przełącznik.
A jednak nie mógł milczeć. Wizja nakreślona przez O’Briena zdjęła go taką grozą, że musiał
zaprotestować, nawet jeśli nie miał już żadnych argumentów.
- Nie wiem… I nie obchodzi mnie jak. Ale na pewno wam się nie uda. Coś was
pokona. Życie was pokona.
- To my, Winston, kontrolujemy życie, każdy jego wycinek. Wydaje ci się, że istnieje
coś takiego jak natura ludzka, która oburzona tym, co robimy, zwróci się przeciwko nam. Ale
pamiętaj, że to my kształtujemy ludzką naturę. Człowiek jest nieskończenie podatny na
formowanie. A może powróciłeś do swojej starej tezy, że proletariusze lub niewolnicy
powstaną i nas obalą? Daj sobie spokój. Są bezradni, jak zwierzęta. Ludzkość to Partia. Ci
poza nią są bez znaczenia.
- Nic mnie to nie obchodzi. W końcu was pokonają. Prędzej czy później przejrzą na
oczy, a wtedy rozszarpią was na strzępy.
- Czy cokolwiek przemawia za tym, że tak się stanie? Masz jakieś dowody, że na to
się zanosi?
- Nie. Po prostu w to wierzę. Wiem, że poniesiecie klęskę. Istnieje we
wszechświecie… sam nie wiem, jakiś duch, jakaś siła… której nigdy nie uda wam się
zwyciężyć.
- Czy wierzysz w Boga, Winston?
- Nie.
- Więc co to za siła nas pokona?
- Nie wiem. Duch ludzki.
- Czy uważasz się za człowieka, Winston?
- Tak.
- Jeśli jesteś człowiekiem, Winston, to ostatnim. Twój gatunek wymiera, a za
spadkobierców ma nas. Czy nie pojmujesz, że zostałeś sam jak palec? Wypadłeś już poza
nawias historii; nie istniejesz. - Zachowanie O’Briena zmieniło się; szorstkim tonem zapytał: -
Czy uważasz się za lepszego od nas, dlatego że kłamiemy i umiemy być okrutni?
- Tak. Jestem lepszy od was.
O’Brien nic nie powiedział. W pomieszczeniu rozległy się dwa inne głosy. Po chwili
Winston zorientował się, że jeden należy do niego. Było to nagranie rozmowy, którą odbył z
O’Brienem w dniu, kiedy wstąpił do Braterstwa. Słyszał siebie, jak obiecuje kłamać, kraść,
fałszować, mordować, zachęcać do narkomanii i prostytucji, rozpowszechniać choroby
weneryczne, oblać kwasem siarkowym twarz dziecka. O’Brien machnął niecierpliwie ręką,
jakby uważał, że szkoda czasu na dalsze wykazywanie Winstonowi jego dwulicowości.
Nacisnął klawisz i głosy umilkły.
- Wstań - polecił.
Pasy się rozpięły. Winston spuścił nogi na ziemię i wyprostował się niepewnie.
- Jesteś ostatnim człowiekiem - rzekł O’Brien. - Strażnikiem ducha ludzkości. Ujrzysz
się takim, jaki jesteś naprawdę. Rozbierz się do naga.
Winston rozsupłał sznurek, który przytrzymywał jego kombinezon. Zamek
błyskawiczny dawno już wyrwano. Nie pamiętał, czy od chwili aresztowania choć raz zdejmował
ubranie. Pod kombinezonem jego ciało spowijały brudne, pożółkłe szmaty, w których
z trudem rozpoznał resztki bielizny. Zsunąwszy je na ziemię, ujrzał na końcu pomieszczenia
trójskrzydłowe lustro. Zaczął iść w jego stronę; nagle zatrzymał się w pół kroku i mimo woli
krzyknął.
- Dalej - rozkazał O’Brien. - Stań między skrzydłami. Wówczas zobaczysz się również
z boku.
Winston zatrzymał się zdjęty grozą. Z lustra szedł mu naprzeciw przygarbiony, szary
kościotrup. Winstona przeraziła nie tyle świadomość, że widzi siebie, ile sam
widok. Przysunął się bliżej. Z powodu zgiętej sylwetki twarz wydawała się wysunięta
do przodu; posępna twarz więźnia z guzowatym czołem przechodzącym w łysy czerep, z
krzywym nosem i poobijanymi kośćmi policzkowymi, nad którymi płonęły czujne, gniewne
oczy. Policzki poznaczone bruzdami, usta zapadłe. Winston oczywiście nadal mógł się
rozpoznać, lecz jego twarz zmieniła się bardziej, niż on zmienił się wewnętrznie. Zapisane na
niej przeżycia przerastały okropnością wszystko, co faktycznie przeszedł. Częściowo
wyłysiał. Przez moment zdawało mu się również, iż osiwiał, ale okazało się, że resztki
włosów ma po prostu szare od nawarstwionego brudu, który pokrywał całe jego ciało poza
dłońmi i twarzą. Gdzieniegdzie spod wżartego brudu wyzierały czerwone blizny po ranach, a
owrzodzenie powyżej kostki stało się jedną wielką opuchlizną z łuszczącą się skórą. Ale
najbardziej przeraziło Winstona ogólne wycieńczenie jego ciała. Klatkę piersiową miał chudą
jak szkielet; nogi tak cienkie, że kolana były grubsze niż uda. Zrozumiał, dlaczego O’Brien
chciał, aby obejrzał się z boku. Wygięcie kręgosłupa wydawało się wprost
nieprawdopodobne. Wychudłe ramiona tak mocno pochyliły się do przodu, że klatka
piersiowa zapadła się do wewnątrz, a wiotka szyja niemal zgięła wpół pod ciężarem głowy.
Powiedziałby, że patrzy na ciało śmiertelnie chorego sześćdziesięcioletniego starca.
- Myślałeś, że moja twarz, twarz członka Wewnętrznej Partii, jest stara i zniszczona -
rzekł O’Brien. - Jak oceniasz własną?
Złapał Winstona za ramiona i obrócił szybko do siebie.
- Popatrz, jak wyglądasz! - zawołał. - Spójrz na brud, którym obrosłeś, który wżarł ci
się między palce u nóg!
Spójrz na ten ohydny, ropiejący wrzód powyżej kostki! Czy wiesz, że cuchniesz jak
cap? Pewnie przestałeś to zauważać. Patrz, jaki jesteś chudy. Widzisz? Kciukiem i palcem
wskazującym mogę objąć twój biceps. Mógłbym ci złamać szyję niczym marchew. Czy
wiesz, że odkąd jesteś w naszych rękach, schudłeś dwadzieścia pięć kilo? Włosy wyłażą ci
garściami. Popatrz! - Chwycił go za włosy i wyszarpnął mu kilka kosmyków. - Otwórz usta.
Zostało ci dziewięć, dziesięć, jedenaście zębów. Ile miałeś przedtem? A te mizerne resztki
wkrótce też ci wypadną. Spójrz! Zacisnął dwa potężne palce na jednym z ocalałych przednich
zębów Winstona. Ból przeszył szczękę więźnia. O’Brien wyrwał mu ruszający się ząb wraz z
korzeniem, po czym cisnął go na drugi koniec celi.
- Gnijesz, rozpadasz się! - ryknął. - Wiesz, czym jesteś? Worem gnoju. A teraz obróć
się i jeszcze raz popatrz w lustro. Widzisz tę ohydę? To właśnie ostatni człowiek. Tak
wygląda ludzkość, jeśli ty ją reprezentujesz. Możesz się ubrać.
Winston zaczął się ubierać, powoli i niedołężnie. Do tej - pory jakoś nie zauważył, że
jest taki chudy i słaby. W jego głowie kołatała się jedna myśl: musi tu być znacznie dłużej,
niż sądził. Po czym nagle, gdy owijał się w nędzne łachmany, zrobiło mu się straszliwie żal
swojego wyniszczonego ciała. Opadł bezwolnie na stołek przy łóżku i wybuchnął płaczem.
Mimo świadomości, jak okropnie, wręcz odrażająco wygląda w ostrym, jaskrawym świetle -
szlochający worek kości w cuchnącej bieliźnie - nie mógł pohamować łez. O’Brien niemal
dobrotliwym gestem dotknął jego ramienia.
- Twoja męka kiedyś się skończy - rzekł. - Jeśli tylko zechcesz, przestaniesz cierpieć.
Wszystko zależy od ciebie.
- To wy! To wy doprowadziliście mnie do tego stanu! - zaszlochał Winston.
- Nie, Winston, sam się doprowadziłeś. Sam wybrałeś tę drogę, kiedy postanowiłeś
sprzeciwić się Partii. Wszystkie następstwa wynikły z twojego pierwszego kroku. Nie
spotkało cię nic, czego nie mogłeś przewidzieć.
Na chwilę przerwał, po czym oznajmił:
- Pokonaliśmy cię, Winston. Złamaliśmy. Widzisz, jak wygląda twoje ciało. Twój
umysł jest w identycznym stanie. Nie sądzę, aby zostało w tobie wiele dumy. Kopano cię,
bito, lżono; wrzeszczałeś z bólu, tarzałeś się po ziemi we własnej krwi i we własnych
wymiocinach. Skamlałeś o litość, zdradziłeś wszystkich i wszystko. Czy znasz choć jedno
poniżenie, które cię ominęło?
Winston przestał szlochać, choć łzy wciąż spływały mu po twarzy. Podniósł wzrok na
O’Briena.
- Nie zdradziłem Julii - powiedział. O’Brien popatrzył na niego z namysłem.
- Tak. To prawda. Nie zdradziłeś Julii.
Dziwaczny podziw dla O’Briena, podziw, którego nic nie mogło zniszczyć, znów
przepełnił serce Winstona. Jakiż to mądry człowiek, pomyślał, jakiż inteligentny! O’Brien
zawsze rozumiał wszystko, co się do niego mówiło. Ktoś inny natychmiast odparłby, że
przecież zdradził Julię. Bo czyż nie złożył wyczerpujących zeznań podczas tortur?
Poinformował dokładnie śledczych o jej zwyczajach, charakterze, przeszłości; wyjawił w
najdrobniejszych szczegółach przebieg spotkań i treść rozmów; opowiedział o posiłkach
przyrządzanych z czarnorynkowych artykułów, o cudzołóstwie, o nie sprecyzowanych
knowaniach przeciwko Partii - o wszystkim. A jednak, w tym sensie, w jakim rozumiał to
słowo, nie zdradził
Julii. Nie przestał jej kochać. Jego uczucia wobec niej pozostały takie same. O’Brien
pojął rzecz od razu, nic nie trzeba mu było tłumaczyć.
- Powiedzcie mi, kiedy mnie zastrzelą? - spytał Winston.
- Chyba będziesz musiał jeszcze długo czekać - rzekł O’Brien. - Twój przypadek nie
jest prosty. Ale nie trać nadziei. Prędzej czy później każdego udaje się wyleczyć. Na końcu
zastrzelimy cię na pewno.
4
Czuł się znacznie lepiej. Z dnia na dzień - o ile można mówić o dniach, gdy nic nie
dzieli ich od siebie - przybierał na wadze i powracały mu siły.
Jaskrawe światło nie gasło ani na chwilę i wciąż rozlegał się szum, lecz nowa cela
była trochę wygodniejsza od poprzednich. Miał w niej stołek, a na pryczy z desek leżały
materac i poduszka. Zaprowadzono Winstona do łaźni, dość często pozwalano mu się myć w
blaszanej miednicy. Nawet dostarczano ciepłą wodę. Otrzymał nową bieliznę i czysty
kombinezon. Owrzodzenie posmarowano jakąś kojącą maścią i nałożono opatrunek. Na
koniec usunięto więźniowi resztkę zębów i dano mu sztuczne szczęki.
Musiało minąć wiele tygodni lub nawet miesięcy. Teraz, gdyby miał ochotę, mógłby
mierzyć upływ czasu, ponieważ karmiono go w miarę regularnie. Sądził, że dostaje trzy
posiłki na dobę; nie miał tylko pewności, czy podawane są w dzień, czy w nocy. Jedzenie
było nadspodziewanie smaczne; na co trzeci posiłek dostawał mięso. Raz nawet otrzymał
paczkę papierosów. Nie miał zapałek, ale zawsze mógł prosić o ogień milczącego strażnika,
który przynosił posiłki. Kiedy pierwszy raz zapalił, zrobiło mu się niedobrze, lecz nie
zrezygnował. Dawkował sobie papierosy, paląc pół po każdym posiłku, żeby paczka starczyła
na dłużej.
Dostał także białą tabliczkę z przywiązanym do rogu ołówkiem. Początkowo w ogóle
z niej nie korzystał. Nie próbował nawet wyrwać się z apatii. Czas między posiłkami spędzał
prawie bez ruchu, albo śpiąc, albo leżąc w sennym odrętwieniu, z zamkniętymi oczami, gdyż
otwarcie ich wymagało zbyt wielkiego wysiłku. Już dawno przywykł do spania przy silnym
świetle padającym mu prosto na twarz. Jedynie sny miewał znacznie mniej chaotyczne. Śnił
teraz wyjątkowo często, zawsze o rzeczach przyjemnych. Przebywał w Złotej Krainie lub
siedział wśród potężnych, wspaniałych, zalanych słońcem ruin, z matką, z Julią, z O’Brienem
- siedzieli sobie leniwie i rozmawiali o pogodnych sprawach. Kiedy myślał o czymś na jawie,
to niemal wyłącznie o swoich snach. Odkąd znikł bodziec w postaci groźby bólu, Winston
jakby stracił zdolność do podejmowania wysiłku intelektualnego. Nie nudził się, nie czuł
potrzeby prowadzenia rozmów, nie tęsknił do żadnych rozrywek. To, że przebywał w
samotności, bez bicia i przesłuchań, w dodatku syty i czysty, zadowalało go w zupełności.
Z czasem spał coraz mniej, ale wciąż nie miał ochoty wstawać z łóżka. Najchętniej
leżał bez ruchu, czując, jak powracają mu siły. Obmacywał swoje ciało, aby się upewnić, czy
jego mięśnie naprawdę nabierają masy, a skóra staje się mniej wiotka.
Wreszcie odeszły go wszelkie wątpliwości: tak, przybierał na wadze; uda miał już
zdecydowanie grubsze od kolan.
Od tej chwili, na początku z niejakim ociąganiem, zaczął się systematycznie
gimnastykować. Wkrótce mógł już przejść trzy kilometry, spacerując wolno po celi, a
kabłąkowate ramiona nieco mu się wyprostowały. Ale kiedy zabrał się do trudniejszych
ćwiczeń, ze zdziwieniem i upokorzeniem odkrył, że nie może im podołać. Nie potrafił
przyspieszyć kroku, nie umiał utrzymać stołka w wyprostowanej ręce, przewracał się, gdy
usiłował stanąć na jednej nodze. Z przysiadu podniósł się z ogromnym wysiłkiem, ledwo
przezwyciężając rwący ból ud i łydek. Kiedy się położył na brzuchu i usiłował zrobić
pompkę, okazało się to beznadziejne: nie potrafił podźwignąć się choćby o centymetr. Ale po
kilku dniach - i kilku kolejnych posiłkach - nawet tej sztuki udało mu się dopiąć; z czasem
doszedł do sześciu pompek pod rząd. Zaczął odczuwać dumę ze swojej sprawności fizycznej i
miał tylko nadzieję, iż jego twarz również odzyskuje dawny wygląd. Dopiero przypadkiem
dotknąwszy łysej czaszki, przypomniał sobie, jak dalece zniszczona i pokryta bruzdami była
twarz, którą widział w lustrze.
Jego umysł stał się bardziej sprawny. Winston mógł teraz usiąść na pryczy, oprzeć się
o ścianę i z tabliczką na kolanie całkiem świadomie przystąpić do swojej reedukacji.
Skapitulował, co do tego nie miał żadnych wątpliwości. Zastanawiając się nad tym
obecnie, zrozumiał, że właściwie gotów był skapitulować znacznie wcześniej, niż sobie to
uświadomił. Już w chwili kiedy znalazł się w Ministerstwie Miłości - a nawet wcześniej,
wtedy gdy stał bezradnie z Julią słuchając poleceń żelaznego głosu płynącego z teleekranu -
zdał sobie sprawę z lekkomyślności i naiwności swojej próby buntu przeciwko Partii. Teraz
wiedział, że przez siedem lat Policja Myśli obserwowała go niczym owada przez lupę.
Uwadze funkcjonariuszy nie umknął żaden jego czyn, żadne słowo; znali nawet jego myśli.
Ostrożnie kładli jasny paproch z powrotem na okładce pamiętnika. W trakcie przesłuchań
puszczano mu nagrania, pokazywano zdjęcia. Niektóre przedstawiały jego i Julię. Tak, nawet
wówczas, gdy… Nie potrafił dłużej walczyć z Partią. A zresztą, Partia ma rację. Musi mieć, bo
czy nieśmiertelny, zbiorowy mózg może się mylić? Według jakich zewnętrznych kryteriów
można oceniać jego sądy? Normalność to średnia statystyczna. Należało jedynie nauczyć się
myśleć tak jak oni. Tylko…!
Ołówek, który trzymał w palcach, wydawał mu się jakiś gruby i nieporęczny. Winston
zaczął notować myśli, które przychodziły mu do głowy. Na początku napisał dużymi,
krzywymi literami:
WOLNOŚĆ TO NIEWOLA
Po czym, nie zastanawiając się, dopisał:
DWA I DWA TO PIĘĆ
Ale nagle coś się w nim zacięło. Jego umysł, jakby pragnąc czegoś uniknąć, odmawiał
posłuszeństwa. Więzień miał świadomość, że wie, jak brzmi kolejna maksyma, lecz chwilowo
nie mógł sobie przypomnieć. Wreszcie udało mu się ją odtworzyć; nie tyle przypomnieć, ile
zrekonstruować w myślach. Zanotował:
BÓG TO WŁADZA
Zgadzał się na wszystko. Przeszłość była zmienna. Przeszłości nigdy nie zmieniono.
Oceania prowadziła wojnę ze Wschódazją. Oceania zawsze prowadziła wojnę ze Wschódazją.
Jones, Aaronson i Rutherford byli winni zbrodni, o które zostali oskarżeni. Nigdy nie widział
zdjęcia, które stanowiło dowód ich niewinności. Nigdy nie istniało, po prostu je wymyślił.
Pamiętał sprzeczne ze sobą fakty, lecz wiedział, że wiele wspomnień sobie uroił, powstały z
jego zmyśleń. Jakież to było proste! Wystarczyło się poddać, a reszta wynikała sama.
Zupełnie jakby człowiek płynął pod prąd, który spycha go do tyłu mimo najrozpaczliwszych
wysiłków, a potem nagle decydował się zawrócić i płynąć z prądem, zamiast mu się opierać.
Nie zmieniało się nic oprócz nastawienia: działo się i tak to, co było nieuchronne. Winston
właściwie nie wiedział, dlaczego w ogóle się buntował. Przecież prościej jest zaniechać
oporu; jedynie…!
Wszystko może być prawdą. Tak zwane prawa przyrody to nonsens. Prawo ciążenia to
nonsens. „Gdybym chciał - powiedział O’Brien - mógłbym wznieść się do góry niczym bańka
mydlana”. Winston rozważał to przez chwilę. „Jeśli jemu się wydaje, że się unosi, a mnie, że
to widzę, wówczas tak jest w istocie”. Nagle jednak, niczym zanurzony pod wodę drąg, który
wypływa na powierzchnię, z głębi mózgu wyłoniła się refleksja: „Nie, wcale tak nie jest. Po
prostu ponosi nas fantazja. Ulegamy halucynacji”. Czym prędzej odepchnął ją od siebie.
Opierała się na ewidentnym błędzie, na fałszywym założeniu, że gdzieś na zewnątrz istnieje
„rzeczywisty” świat, w którym dzieją się „rzeczywiste” rzeczy. Ale jak może istnieć? Jak
można mieć świadomość czegokolwiek inaczej niż poprzez myśli? Wszystko dzieje się w
głowie. A co dzieje się w głowach wszystkich, dzieje się naprawdę.
Odrzucenie błędu nie sprawiło mu trudności; nie obawiał się, że da się znów
sprowadzić na manowce. Jednakże taki fałszywy tok rozumowania w ogóle nie powinien był
mu przyjść do głowy. Umysł musi umieć się wyłączać, ilekroć zbacza na niebezpieczne tory.
Proces ten powinien zachodzić automatycznie, odruchowo. W nowomowie określano go
mianem zbrodnioszlaban.
Winston zaczął wyrabiać w sobie tę umiejętność. Przywoływał w myślach różne tezy -
na przykład: „Partia twierdzi, że ziemia jest płaska”, „Partia twierdzi, iż lód jest cięższy od
wody” - i ćwiczył zdolność niedostrzegania lub nierozumienia argumentów, które mogłyby je
obalić. Nie było to łatwe. Należało szybko myśleć, a ponadto mieć dar improwizacji. Już
problemy arytmetyczne typu „dwa i dwa to pięć” znacznie przekraczały intelektualne możliwości
Winstona. Wymagały niesłychanej giętkości umysłu pozwalającej w jednym
momencie dokonywać najsubtelniejszych operacji logicznych, w następnym nie dostrzegać
najbardziej podstawowych błędów w rozumowaniu. Głupota okazywała się równie niezbędna
jak inteligencja, a znacznie trudniej było mu ją w sobie wykształcić.
Przez cały czas nurtowało go pytanie, kiedy go zastrzelą. „Wszystko zależy od ciebie”
- powiedział O’Brien; Winston zdawał sobie jednak sprawę, że żadnym swoim czynem nie
zdoła przybliżyć końca. Mogą go zastrzelić za dziesięć minut lub za dziesięć lat. Mogą
trzymać latami w izolatce, zesłać do obozu pracy, a nawet na krótko zwolnić, jak to się
niekiedy zdarza. Bardzo możliwe, że wówczas, zanim go zastrzelą, powtórzy się cały cyrk z
aresztowaniem i przesłuchaniem. Jedno było pewne: śmierć nadchodzi nieoczekiwanie.
Zgodnie z tradycją - nie mówioną tradycją; choć nikt o tym nie
wspominał, jakoś się wiedziało - więźniowi strzelano zawsze w tył głowy, zawsze
znienacka, prowadząc go korytarzem niby to z jednej celi do drugiej.
Pewnego dnia - aczkolwiek mógł to być nie dzień, a środek nocy - Winston zapadł w
dziwny, błogi sen. Szedł korytarzem czekając na kulę. Wiedział, że strzał padnie w następnej
sekundzie. Wszystko było załatwione, wyjaśnione, umierał pogodzony. Nie dręczyły go już
wątpliwości, nie wdawał się w żadne spory, nie czuł bólu ani strachu. Ciało miał zdrowe i
silne. Szedł bez wysiłku, radując się ruchem, przekonany, że idzie w pełnym słońcu. Nie
znajdował się w jednym z wąskich, białych korytarzy Ministerstwa Miłości, lecz w
ogromnym, zalanym słońcem pasażu, ponad kilometr szerokim, który pamiętał z majaków
wywołanych zastrzykami. Był w Złotej Krainie, szedł ścieżką po wyskubanej przez króliki
łące. Czuł pod stopami krótką, sprężystą trawę, a na twarzy ciepłe promienie słońca. Na
skraju pola widział kołyszące się łagodnie wiązy, a gdzieś w oddali wił się strumień, w
którego zielonych rozlewiskach pod wierzbami pływały klenie.
Nagle poderwał się niczym rażony prądem. Pot zrosił mu plecy. Usłyszał, jak krzyczy
na głos:
- Julio! Julio! Julio, moja najdroższa! Julio!
Przez chwilę trwał w iluzji, iż Julia jest tuż obok niego. A właściwie nie tyle obok, ile
w nim, jakby stanowili jedność. W tym momencie kochał ją bardziej niż kiedykolwiek,
bardziej niż wtedy, gdy byli razem i na wolności. Zrozumiał, że Julia wciąż żyje i potrzebuje
jego pomocy.
Opadł na posłanie, starając się opanować. Cóż zrobił najlepszego! Ileż dodatkowych
lat niewoli będzie go kosztować ten moment słabości!
Za chwilę doleci go stukot kroków. Tego wybuchu nie puszczą mu płazem. Jeśli
nawet dotąd się nie domyślali, teraz wiedzą na pewno, że nie dotrzymuje warunków umowy.
Był posłuszny Partii, lecz wciąż jej nienawidził. Dawniej ukrywał heretyckie poglądy pod
płaszczykiem prawomyślności. Teraz cofnął się o krok wstecz: oddał im w niewolę swój
umysł, jednakże serce zachował nieskażone. Wiedział, że nie ma racji, ale wolał jej nie mieć,
niż być taki jak oni. Rozszyfrują go - O’Brien go rozszyfruje. Zdradził się tym jednym,
głupim okrzykiem.
Będzie musiał zaczynać od początku. Proces może trwać lata. Przejechał ręką po
twarzy, usiłując przyzwyczaić się do jej dotyku. Głębokie bruzdy znaczyły policzki, kości
policzkowe sterczały ostro, nos był spłaszczony. A odkąd widział się w lustrze, wprawiono
mu sztuczne zęby. Niełatwo kontrolować mimikę, kiedy nie zna się wyglądu własnej twarzy.
Zresztą samo panowanie nad mimiką nie wystarczało. Po raz pierwszy w życiu zdał sobie
sprawę, że jeśli chce się zachować tajemnicę, należy ukryć ją nawet przed sobą. Trzeba
pamiętać o niej bez przerwy, lecz dopóki nie nadejdzie właściwa chwila, nie należy ani
ubierać jej w słowa, ani pozwolić, aby przeniknęła do świadomości. Od tej chwili nie tylko
jego myśli, ale również odczucia i sny muszą być prawomyślne. I przez cały ten czas musi
kryć swoją nienawiść głęboko w sobie, nosić ją jak torbiel, która tkwi w ciele, a zarazem nic
jej z nim nie łączy.
Pewnego dnia postanowią go zastrzelić. Nie sposób przewidzieć, kiedy to nastąpi, ale
chyba domyśli się kilka sekund wcześniej. Zawsze strzelają w tył głowy, prowadząc
korytarzem. Dziesięć sekund starczy. Przez ten czas wszystko w nim zdąży wywrócić się na
opak. Nagle, bez
słowa, bez zmiany rytmu kroków, bez drgnienia twarzy - nagle spadnie zasłona
kamuflażu i trach! gruchną armaty nienawiści. Nienawiść wypełni go niczym potężny, szalejący
płomień. I niemal w tym samym momencie trach! wystrzeli kula; wystrzeli za późno lub
za wcześnie. Rozsadzi mu mózg, zanim znów zdołają nad nim zapanować. Heretycka myśl
pozostanie nie ukarana, nie skruszona, na zawsze poza ich zasięgiem. Jednym strzałem
zniszczą stworzoną przez siebie doskonałość. Umrzeć pałając do nich nienawiścią - oto
prawdziwa wolność.
Zamknął oczy. Czekało go trudniejsze zadanie od narzucenia sobie myślowej
dyscypliny. Musiał się upokorzyć, okaleczyć. Musiał zanurzyć się w najohydniejszym
brudzie. Przez chwilę zastanawiał się, co jest najbardziej wstrętne, najbardziej obmierzłe ze
wszystkiego? Pomyślał o Wielkim Bracie. Ogromna twarz (ponieważ ciągle widział ją na
plakatach, w jego wyobraźni też miała ponad metr szerokości), z sutymi, czarnymi wąsami i o
oczach pilnie śledzących każdy ruch, sama z siebie stanęła mu w myślach. Co naprawdę
odczuwał wobec Wielkiego Brata?
Na korytarzu rozległ się ciężki stukot butów. Stalowe drzwi celi otworzyły się z
brzękiem. Do środka wszedł O’Brien; oficer o woskowej twarzy i strażnicy w czarnych
mundurach zostali na zewnątrz.
- Wstań - rozkazał O’Brien. - Zbliż się. Winston stanął naprzeciwko O’Briena. Ten ujął
go za ramiona i przyjrzał mu się bacznie.
- Miałeś ochotę mnie oszukać - rzekł. - Bardzo nierozsądnie. Wyprostuj się. Patrz mi
w oczy.
Na moment umilkł, po czym kontynuował nieco łagodniejszym tonem:
- Robisz postępy. Umysłowo jesteś już prawie zdrów, ale emocjonalnie nie posunąłeś
się ani o krok do przodu. Powiedz mi, Winston, i pamiętaj, nie łżyj: wiesz, że zawsze potrafię
poznać, kiedy kłamiesz; powiedz mi, jakie uczucia żywisz naprawdę do Wielkiego Brata?
- Nienawidzę go.
- Nienawidzisz go. Świetnie. Więc najwyższy czas, abyśmy przeszli do ostatniego
etapu. Musisz pokochać Wielkiego Brata. Nie wystarczy go słuchać; trzeba go kochać.
Pchnął Winstona w stronę strażników.
- Pokój sto jeden - polecił.
5
Na każdym etapie uwięzienia Winston wiedział, a przynajmniej tak mu się zdawało, w
jakiej części pozbawionego okien budynku akurat przebywa. Może poznawał to po
niewielkich różnicach ciśnienia. Cele, w których bili go strażnicy, mieściły się pod ziemią.
Pokój, w którym przesłuchiwał go O’Brien, ulokowany był gdzieś wysoko, niemal pod
samym dachem. Teraz z kolei zabrano go do pomieszczenia położonego wiele metrów pod
ziemią, chyba na najniższej kondygnacji budynku.
Było obszerniejsze niż większość cel, gdzie dotąd go trzymano. Jednakże nie zwracał
uwagi na otoczenie. Zauważył tylko, że przed sobą ma dwa stoliki, oba przykryte zielonym
suknem. Jeden stał zaledwie półtora metra od niego, drugi nieco dalej, bliżej drzwi. Winston
siedział w fotelu, skrępowany tak ciasno, że nie mógł się poruszyć, nawet skinąć głową.
Sztywna podpórka sprawiała, że musiał patrzeć prosto przed siebie.
Przez chwilę był sam, po czym drzwi otworzyły się i do środka wszedł O’Brien.
- Pytałeś mnie kiedyś - rzekł - co jest w pokoju sto jeden. Powiedziałem ci, że sam
wiesz najlepiej. Wszyscy wiedzą. Tutaj czeka cię to, co jest najstraszniejsze na świecie.
Drzwi otworzyły się ponownie. Do środka wszedł strażnik; wniósł jakiś przedmiot
wykonany z drutu, kosz albo skrzynkę i postawił na dalszym stoliku. O’Brien zasłaniał mu
widok, Winston nie mógł więc dobrze się przyjrzeć.
- Dla każdego człowieka co innego jest najstraszniejsze na świecie - wyjaśnił O’Brien.
- dla jednego może to być pogrzebanie żywcem, dla drugiego spalenie, a dla trzeciego
utonięcie, wbicie na pal lub dopiero pięćdziesiąty rodzaj śmierci. Czasami chodzi o coś
bardzo trywialnego, co wcale nie powoduje zgonu.
Przesunął się nieco, aby Winston mógł lepiej dojrzeć przedmiot umieszczony na stole.
Była to podłużna, druciana klatka z umocowanym na wierzchu uchwytem do noszenia. Z
przodu znajdowała się jakby maska szermiercza, wklęsłą stroną zwrócona na zewnątrz.
Chociaż klatka stała w odległości prawie czterech metrów, Winston widział, że przedzielona
jest wzdłuż na dwie części i że w każdej z nich siedzi zwierzę. Szczur.
- W twoim wypadku - kontynuował O’Brien - najstraszniejsze są szczury.
Dziwny, ostrzegawczy dreszcz, niewytłumaczalny lęk wstrząsnął Winstonem, gdy
tylko ujrzał klatkę. Lecz dopiero w tym momencie zrozumiał, do czego służy podobne do
maski urządzenie umocowane z przodu.
Kiszki zamieniły mu się w lód.
- Nie możecie! - zawył piskliwym, łamiącym się głosem. - Nie możecie! Nie! Nie!
- Czy pamiętasz chwile grozy, które nachodziły cię w snach? - spytał O’Brien. - Przed
sobą widziałeś mroczną jamę, w uszach słyszałeś grzmot. W jamie kryło się coś strasznego.
Wiedziałeś co, lecz nie dopuszczałeś tej wiedzy do świadomości. Szczury!
- O’Brien! - zawołał Winston, usiłując zapanować nad głosem. - Przecież wiecie, że to
nie jest konieczne. Czego ode mnie chcecie?
O’Brien nie odpowiedział wprost. Kiedy się odezwał, mówił - co mu się czasem
zdarzało - tonem nauczycielskim. Patrzył z namysłem przed siebie, jakby zwracał się do
słuchaczy siedzących gdzieś za Winstonem.
- Ból sam w sobie często nie wystarczy. Są sytuacje, w których człowiek zdoła
wytrzymać największy ból, a nawet może z bólu umrzeć. Ale każdego coś napawa taką grozą,
że boi się choćby o tym myśleć. Nie ma to nic wspólnego z odwagą i strachem. Kiedy
człowiek spada z wysokości, nie jest tchórzostwem łapanie się liny. Jeśli wynurza się spod
wody, nie jest tchórzostwem wciąganie powietrza w płuca. To odruch, którego nie sposób się
wyzbyć. Tak samo jest z tobą i szczurami. Dla ciebie są najkoszmarniejszą rzeczą na świecie.
Choćbyś nie wiem jak pragnął, tej formy nacisku nie potrafisz znieść. Zrobisz, czego tylko od
ciebie zażądam.
- Ale czego, czego żądacie?! Jak mogę to zrobić, skoro nie wiem?!
O’Brien przeniósł klatkę na bliższy stolik. Postawił ją ostrożnie na zielonym suknie.
Winstonowi krew zahuczała w uszach. Czuł się straszliwie osamotniony. Zdawało
mu się, że siedzi pośrodku rozległej, bezludnej równiny, pustyni zalanej słonecznym
blaskiem, a wszystkie dźwięki docierają do niego z ogromnej odległości. Ale klatka ze
szczurami stała zaledwie półtora metra od jego fotela. Były wielkie. Oba w tym wieku, gdy
szczurom grubieją pyski i stają się bardziej drapieżne, a sierść z szarej przemienia się w
brunatną.
- Szczury, choć gryzonie, są mięsożerne - ciągnął O’Brien, jakby wciąż przemawiał do
swoich niewidocznych słuchaczy. - Chyba sam wiesz, co zdarza się w ubogich dzielnicach.
Są ulice, gdzie kobiety boją się zostawiać niemowlę w domu bez opieki choćby na pięć minut.
Szczury z miejsca by się na nie rzuciły i po kilku chwilach pozostałyby tylko ogryzione do
cna kości. Szczury atakują również ludzi chorych lub umierających. Wykazują niebywałą
zdolność wyczuwania, że ktoś jest bezsilny.
Nagle z klatki rozległy się głośne piski. Dochodziły Winstona jakby z bardzo daleka.
Szczury, rozdrażnione, szturmowały dzielącą je ściankę. Usłyszał głęboki jęk rozpaczy. Ten
dźwięk również zdawał się płynąć z oddali.
O’Brien podniósł klatkę i coś przy niej nacisnął. Rozległ się głośny trzask. Winston
szarpnął całym ciałem jak oszalały, próbując zerwać się z fotela. Daremny wysiłek; ciało i
głowę miał całkowicie unieruchomione. O’Brien przybliżył klatkę. Była teraz niecały metr od
twarzy Winstona.
- Nacisnąłem pierwszą dźwignię - wyjaśnił O’Brien. - Domyślasz się chyba, jak
funkcjonuje klatka. Maska zamknie się wokół twojej głowy. Kiedy nacisnę drugą dźwignię,
drzwiczki w klatce uniosą się do góry. Wygłodniałe bestie skoczą do przodu jak wystrzelone
z procy. Czy widziałeś kiedy, jak szczur rzuca się do ataku? Skoczą ci prosto na twarz i
zaczną się w nią wgryzać. Czasami od razu wyżerają oczy. Czasami najpierw przegryzają
policzki i wyjadają język.
Klatka była coraz bliżej, coraz większa. Winston usłyszał kilka krótkich jęków, które
dolatywały jakby gdzieś znad jego głowy. Walczył rozpaczliwie, aby opanować strach.
Wymyśl coś, wymyśl, masz jeszcze ułamek sekundy, to twoja ostatnia szansa! Nagle stęchły,
obrzydliwy smród uderzył go w nozdrza. Wstrząsnęły nim mdłości tak silne, że o mało nie
zemdlał. Zrobiło mu się czarno przed oczami. Na moment sam zmienił się w szalone, wyjące
zwierzę. Jednakże wydobył się z mroku, unosząc ze sobą zbawienną myśl. Był to jeden, jeden
jedyny sposób ratunku. Musi odgrodzić się od szczurów ciałem innego człowieka.
Otwór maski był tak blisko, że nic poza nim nie widział. Druciane drzwiczki zbliżyły
się na szerokość dwu dłoni do jego twarzy. Szczury wiedziały już, co zaraz nastąpi. Jeden
podskakiwał niecierpliwie, a drugi, stary rynsztokowiec o szorstkim, pomarszczonym pysku,
uniósł się na tylne łapy i opierając o druty różowe spody przednich, zaczął gniewnie węszyć.
Winston wpatrywał się w jego wąsy i żółte zębiska. Znów owładnął nim paniczny strach.
Czuł się ślepy, bezsilny, otępiały.
- W cesarskich Chinach była to dość pospolita tortura - oświadczył O’Brien tym
samym dydaktycznym tonem.
Maska zamykała się wokół twarzy Winstona. Druty dotykały policzków. I wówczas -
nie, nie była to ulga, lecz nadzieja, zaledwie iskierka nadziei. Za późno, mogło już być za
późno. Ale nagle zrozumiał, że na całym świecie istnieje tylko jedna osoba, na którą może
przenieść tę straszliwą torturę - jedno ciało, którym może się zasłonić przed szczurami. I
zaczął wrzeszczeć jak opętany, powtarzając w kółko:
- Zróbcie to Julii! Julii! Nie mnie! Julii! Nie obchodzi mnie, co się z nią stanie. Niech
jej zeżrą twarz, obgryzą aż do kości. Nie mnie! Julii! Nie mnie!
Spadł do tyłu, w jakąś bezdenną otchłań; oddalał się od szczurów. Wciąż przywiązany
do fotela, przeleciał przez posadzkę, przez ściany budynku, przez ziemię, przez oceany, przez
atmosferę, uniósł się w kosmos, w gwieździste przestworza - cały czas coraz bardziej
oddalając się od szczurów. Dzieliły go od nich lata świetlne, ale wciąż czuł na policzkach
zimny dotyk drucianej siatki. I O’Brien wciąż stał u jego boku. Kiedy jednak w ciemnościach
rozległ się metaliczny trzask, Winston wiedział, że drzwiczki klatki nie otworzyły się, lecz
zatrzasnęły na dobre.
6
W kawiarni Pod Kasztanem nie było prawie nikogo. Zakurzone stoły złociły się w
promieniach słońca wpadających ukośnie przez okno. Dochodziła godzina piętnasta; spokojna
pora. Z teleekranów sączyły się blaszane tony muzyki.
Winston siedział w tym samym rogu co zawsze, ze wzrokiem utkwionym w pustej
szklance. Raz na jakiś czas spoglądał na ogromną twarz obserwującą go z przeciwnej ściany.
WIELKI BRAT PATRZY - głosił napis. Kelner, nie wzywany, podszedł i napełnił szklankę
Dżinem Zwycięstwa, po czym z innej butelki, przez rurkę osadzoną w korku, strząsnął do
środka kilka kropli. Była to sacharyna przyprawiona goździkami, specjalność zakładu.
Winston słuchał teleekranu. Chwilowo płynęła z niego muzyka, lecz lada moment
mogli nadać specjalny komunikat Ministerstwa Pokoju. Z frontu afrykańskiego nadchodziły
wyjątkowo niepokojące wiadomości. Winston zadręczał się nimi od samego rana. Wojska
eurazjatyckie (Oceania prowadziła wojnę z Eurazją; Oceania zawsze prowadziła wojnę z
Eurazją) posuwały się na południe w przerażającym tempie. Komunikat nadany o dwunastej
nie wymieniał żadnego konkretnego rejonu, lecz walki prawdopodobnie toczyły się już przy
ujściu Kongo. Brazzaville i Leopoldville znalazły się w niebezpieczeństwie. Winston nawet
bez patrzenia na mapę wiedział, co to oznacza. W grę wchodziła nie tylko utrata Afryki
Środkowej; po raz pierwszy od wybuchu wojny zagrożona była sama Oceania.
Gwałtowne uczucie - nie całkiem strachu, raczej dziwnego podniecenia - targnęło
Winstonem, po czym znów przygasło. Przestał myśleć o wojnie. Nie umiał skoncentrować się
na żadnym temacie dłużej niż przez kilka chwil. Podniósł szklankę i opróżnił ją jednym
haustem. Jak zwykle wzdrygnął się z obrzydzenia i zrobiło mu się niedobrze. Smak był
ohydny. Goździki i sacharyna, same odrażająco mdłe, nie mogły zabić przykrej, oleistej woni
dżinu; najgorsze jednak, że ta woń, która roztaczała się wokół niego w dzień i w nocy,
kojarzyła mu się nierozerwalnie ze smrodem tych…
Nigdy, nawet w myślach, nie wymieniał ich nazwy, i na ile mógł, starał się nie
przywoływać ich widoku. Były czymś, czego usiłował do końca sobie nie uświadamiać:
cieniem przy twarzy, smrodem trzymającym się nozdrzy. Kiedy dżin podszedł mu do gardła,
beknął przez sine wargi. Utył, odkąd go zwolniono, rysy mu zgrubiały, a cera stała się
bardziej rumiana niż przedtem; nos i policzki miał wręcz prostacko czerwone, łysinę zaś
ciemnoróżową. Kelner, znów nie proszony, przyniósł szachy i ostatnie wydanie „The Times”,
otwarte na stronie z zadaniem szachowym. Następnie widząc, że szklanka Winstona jest
pusta, napełnił ją dżinem. Winston nie potrzebował wydawać żadnych poleceń. Znano jego
zwyczaje. Szachy zawsze na niego czekały, podobnie jak stolik w kącie; nawet gdy w lokalu
panował tłok, nikt się nie dosiadał do Winstona, bo ludzie woleli nie być widziani w jego
towarzystwie. Nigdy nie liczył, ile kolejek wypija. W nieregularnych odstępach czasu
przynoszono mu brudne świstki, niby rachunki, lecz odnosił wrażenie, że za każdym razem
żądają od niego za mało pieniędzy. Gdyby było odwrotnie, nie robiłoby mu to żadnej różnicy.
Nie cierpiał na brak gotówki; na nowej posadzie - typowej synekurze - zarabiał znacznie
więcej niż kiedykolwiek przedtem.
Muzyka umilkła i z teleekranu rozległ się głos. Winston uniósł głowę. Nie nadawano
jednak komunikatu z frontu, lecz krótki biuletyn Ministerstwa Obfitości. Wynikało z niego, że
w ubiegłym kwartale produkcja sznurowadeł przewidziana w Dziesiątym Planie Trzyletnim
została przekroczona o dziewięćdziesiąt osiem procent.
Winston przestudiował zadanie szachowe i ustawił figury. Była to trudna końcówka,
wymagająca użycia obu skoczków. „Grają białe; mat w dwóch posunięciach”. Winston
spojrzał na plakat Wielkiego Brata. Białe zawsze zwyciężają, pomyślał z niejasnym uczuciem
mistycyzmu.
Zawsze, bez wyjątku; taki jest porządek rzeczy. Jak świat światem, w żadnym zadaniu
szachowym czarne jeszcze nigdy nie odniosły zwycięstwa. Czy nie miało to symbolizować
wiecznego, niezmiennego triumfu Dobra nad Złem? Ogromna twarz patrzyła na niego;
promieniowała spokojną mocą. Białe zawsze zwyciężają.
Głos urwał, po czym dodał innym, znacznie poważniejszym tonem:
- Informujemy, że o piętnastej trzydzieści nadamy ważny komunikat. Prosimy
pamiętać: piętnasta trzydzieści, wiadomości najwyższej wagi! Należy ich wysłuchać.
Powtarzam: piętnasta trzydzieści!
Znów popłynęły dźwięki blaszanej muzyki.
Winstonowi serce zabiło mocniej. Na pewno będzie to komunikat z frontu; przeczucie
mówiło mu, że podadzą złe nowiny. Przez cały dzień co rusz ogarniało go podniecenie na
myśl o druzgocącej klęsce w Afryce. Niemal widział, jak wojska eurazjatyckie przelewają się
przez nigdy dotąd nie naruszoną granicę i pędzą w dół niczym kolumny mrówek. Dlaczego
nie udało się jakoś oskrzydlić wroga? Miał przed oczami wyraźny kontur zachodniego
wybrzeża kontynentu. Podniósł białego skoczka i przestawił na nowe pole. Tak, to było
właściwe miejsce. Wyobrażając sobie gnające na południe czarne hordy, naraz ujrzał inne
wojska, nie wiadomo skąd przybyłe, zajmujące pozycje na tyłach nieprzyjaciela, odcinające
jego łączność na morzu i lądzie. Zdawało mu się, że wysiłkiem woli powołuje te wojska do
życia. Ale trzeba się spieszyć. Jeśli wróg opanuje całą Afrykę i założy na Przylądku lotniska i
bazy łodzi podwodnych, tym samym przepołowi Oceanię. A to może oznaczać wszystko:
klęskę, rozpad, nowy podział świata, zniszczenie
Partii! Wziął głęboki oddech. Niesłychanie pomieszane uczucia - właściwie nie tyle
pomieszane, ile tak nawarstwione, że trudno było poznać, które jest najsilniejsze - walczyły w
nim o prymat.
Spazm minął. Cofnął białego skoczka, ale przez chwilę nie mógł się skupić na zadaniu
szachowym. Jego myśli znów biegły innym torem. Niemal nieświadomie napisał palcem na
zakurzonym blacie stołu:
2 + 2 =
„Nie mają dostępu do twojego mózgu” - powiedziała. A jednak mieli. „To, co ci się tu
przydarzy, zmieni cię na zawsze” - powiedział O’Brien. I nie skłamał. Są rzeczy, własne
czyny, po których nie można wrócić do siebie. Coś w człowieku umiera: zostaje wypalone,
skauteryzowane.
Widział ją; nawet z nią rozmawiał. Nie było to niebezpieczne. Wiedział, a raczej czuł,
że teraz prawie wcale się nim nie interesują. Mógł się z nią ponownie umówić, gdyby
którekolwiek z nich wyraziło ochotę. Spotkali się przypadkiem w parku, w ohydny, zimny
marcowy dzień, kiedy ziemia była twarda jak żelazna skorupa, trawa martwa i nie rosło nic
prócz kilku krokusów, które przebiły się na powierzchnię po to tylko, by wiatr rozszarpał je
na strzępy. Szedł pospiesznie, ze zlodowaciałymi rękoma i oczami łzawiącymi od zimna, gdy
nagle ujrzał ją niespełna dziesięć metrów przed sobą. Z miejsca uderzyła go dziwna,
nieuchwytna zmiana, jaka się w niej dokonała. Minęli się bez słowa; zawrócił jednak i ruszył
za nią, choć bez specjalnej ochoty. Wiedział, że nic im nie grozi, że nikt nie będzie się nimi
interesował. Nie powiedziała do niego słowa. Szła na ukos po wyschniętej trawie, jakby
chciała się go pozbyć, ale w końcu, zrezygnowana, pogodziła się z jego obecnością. Wkrótce
znaleźli się wśród strzępiastych, bezlistnych krzaków, niezdatnych zarówno do osłony przed
ludzkim wzrokiem, jak i przed wiatrem. Zatrzymali się. Panował potworny ziąb. Wiatr
gwizdał w gałęziach i szarpał rzadkie, sine krokusy.
Objął ją w pasie. Wprawdzie nie było teleekranów, lecz na pewno gdzieś tkwiły
poukrywane mikrofony, a w dodatku stali na widoku. Ale to nie miało znaczenia; nic nie
miało znaczenia. Gdyby chcieli, mogli się położyć na ziemi i robić to co dawniej. Jego ciało
wzdrygnęło się, kiedy o tym pomyślał.
Nie zareagowała w żaden sposób na jego uścisk; nie próbowała nawet się uwolnić.
Teraz wiedział, co się w niej zmieniło. Twarz miała ziemistą, a przez czoło i skroń biegła
długa blizna, częściowo przysłonięta włosami; lecz nie to było główną odmianą. Zmieniła się
przede wszystkim jej talia; stała się grubsza i jakby dziwnie sztywna. Przypomniał sobie, jak
kiedyś, po wybuchu bomby, pomagał wyciągnąć z ruin trupa; zdumiał go wówczas nie tyle
ciężar, ile sztywność zwłok, piekielnie utrudniająca zadanie; kojarzyła się bardziej z bryłą
kamienia niż z martwym ludzkim ciałem. Talia, której dotykał, sprawiała takie samo
wrażenie. Przyszło mu do głowy, że również skóra musi być w dotyku całkiem inna niż
niegdyś.
Nie odzywali się do siebie i nie próbował jej pocałować. Po raz pierwszy popatrzyła
na niego, kiedy szli z powrotem przez trawnik. Rzuciła mu krótkie spojrzenie pełne pogardy i
niechęci. Nie wiedział, czy niechęć ta wynika wyłącznie z przeszłości, czy może wywołał ją
widok jego nabrzmiałej twarzy i oczu łzawiących od wiatru. Usiedli na żelaznych krzesłach,
obok siebie, ale nie za blisko. Zorientował się, że chce coś powiedzieć. Przesunęła o kilka
centymetrów nogę w niezgrabnym bucie i rozdeptała gałązkę. Jej stopa wydała mu się o wiele
szersza, niż pamiętał.
- Zdradziłam cię - oświadczyła bez ogródek.
- Ja ciebie też - odparł.
Znów rzuciła mu krótkie, pełne niechęci spojrzenie.
- Czasami - ciągnęła - grożą ci czymś… czymś, czego nie możesz znieść, o czym boisz
się nawet myśleć. A wtedy mówisz: „Nie róbcie tego mnie, zróbcie to temu-a-temu”. I może
później próbujesz udawać, że był to jedynie wybieg, że powiedziałeś tak tylko po to, aby
przestali cię dręczyć, że przecież wcale tak nie myślałeś. Ale to nieprawda. Wówczas, kiedy
ci grożą, pragniesz tego ze wszystkich sił. Wiesz, że to jedyny ratunek, więc chwytasz się go
kurczowo. Chcesz, żeby zrobili to tej osobie. Nie obchodzi cię, jak bardzo będzie cierpiała.
Liczysz się tylko ty.
- Liczysz się tylko ty - powtórzył.
- I potem zmienia się nastawienie do tego kogoś.
- Tak, zmienia - potwierdził.
Nie mieli sobie nic więcej do powiedzenia. Świszczący wiatr przylepiał im do ciał
cienkie kombinezony. Po tej krótkiej wymianie zdań oboje czuli się niezręcznie w swoim
towarzystwie; poza tym było zbyt zimno, aby siedzieć tak bez ruchu. Oznajmiła, że nie chce
się spóźnić na metro i wstała.
- Musimy się znów spotkać - rzekł.
- Tak, musimy - odparła.
Przez pewien czas szedł niezdecydowanie pół kroku za nią. Oboje milczeli. Nie
próbowała się go pozbyć, lecz specjalnie szła szybko, aby nie mógł się z nią zrównać.
Postanowił, że odprowadzi ją do stacji metra, ale nagle zdjęła go niechęć do bezsensownego
włóczenia się na zimnie. Ogarnęło go pragnienie nie tyle ucieczki od Julii, ile powrotu do
kawiarni Pod Kasztanem, która nigdy nie wydawała mu się tak atrakcyjna jak w tym
momencie. Z tęsknotą myślał o swoim stoliku w rogu, o gazecie, szachach, dżinie lejącym się
nieprzerwaną strugą, a zwłaszcza o cieple. W następnej chwili pozwolił, by grupka ludzi
oddzieliła go od Julii. Bez zbytniego entuzjazmu spróbował ją jeszcze dogonić, po czym
zwolnił, odwrócił się i ruszył w przeciwnym kierunku. Kiedy uszedł pięćdziesiąt metrów,
obejrzał się. Na ulicy panował niewielki ruch, lecz już nie zdołał jej dojrzeć. Mogła być
którąkolwiek z kilkunastu oddalających się pospiesznie sylwetek. Nie umiał rozpoznać od
tyłu jej zgrubiałego, zesztywniałego ciała.
„Wówczas, kiedy ci grożą, pragniesz tego ze wszystkich sił” - oznajmiła. Tak, pragnął
tego. Nie tylko tak powiedział; rzeczywiście pragnął. Modlił się, żeby to ją, a nie jego,
wystawiono na łup tych…
Wtem zmieniła się muzyka płynąca z teleekranu. Wkradła się w nią fałszywa,
szydercza, wręcz ociekająca żółcią nuta. A potem - choć może nie działo się to naprawdę,
może to tylko pamięć płatała mu figle - głos zaśpiewał:
Pod konarami kasztana,
Pan sprzedał mnie, a ja pana…
Łzy napłynęły mu do oczu. Przechodzący kelner spostrzegłszy, że szklanka jest pusta,
wrócił z butelką dżinu.
Winston podniósł szklankę i powąchał jej zawartość. Dżin z każdym łykiem wydawał
mu się nie mniej, lecz bardziej ohydny. Ale stał się jego żywiołem. Był jego życiem, śmiercią
i zmartwychwstaniem. Wieczorem pozwalał mu się zwalić jak kłoda i zasnąć, a rano
oprzytomnieć. Kiedy Winston się budził, rzadko przed jedenastą, ze sklejonymi ropą oczyma,
palącym gardłem i tak obolałym grzbietem, jakby miał złamany kręgosłup, nie zdobyłby się
na to, aby się w ogóle podnieść, gdyby nie butelka i filiżanka, które wieczorem stawiał sobie
przy łóżku. Przez następne kilka godzin siedział z butelką pod ręką, wpatrując się tępo w
teleekran. Od piętnastej do zamknięcia lokalu tkwił w kawiarni Pod Kasztanem. Nikogo już
nie obchodziło, co robi; nie budził go gwizd i nie upominał głos z teleekranu. Czasami,
zwykle dwa razy w tygodniu, wpadał do zakurzonego, obskurnego pokoju w Ministerstwie
Prawdy, gdzie oddawał się pracy - lub czemuś, co nazywało się pracą. Został przydzielony do
podkomitetu jednego z podkomitetów, które powstały z jednego z niezliczonych komitetów
zajmujących się opracowywaniem drobniejszych zagadnień związanych z redakcją
jedenastego wydania Słownika nowomowy. Przygotowywali „Sprawozdanie okresowe”, choć
Winston nie wiedział, czego dokładnie ma ono dotyczyć. Chodziło mniej więcej o to, czy
przecinki powinno się umieszczać wewnątrz nawiasów, czy poza nimi. Z pozostałych czterech
członków podkomitetu wszyscy przeszli przez podobne doświadczenia co Winston.
Bywały dni, kiedy zbierali się i zaraz rozchodzili, jawnie przyznając się przed sobą, że nie
mają nic do roboty. Ale bywały i takie, kiedy niemalże z entuzjazmem rozpoczynali dzień
pracy, ostentacyjnie sporządzając notatki, a następnie zabierając się do opracowania
sążnistych elaboratów, których nigdy nie kończyli. Spierali się wówczas zażarcie na temat
tego, co powinni robić, używając coraz bardziej złożonych i zawiłych argumentów, targowali
się o najdrobniejsze odcienie znaczeniowe, raczyli długimi dygresjami, kłócili, a nawet
uciekali do gróźb poskarżenia się nadrzędnym czynnikom. Po czym nagle umykał z nich cały
zapał i tylko siedzieli wokół stołu wpatrując się w siebie nawzajem martwym wzrokiem,
niczym duchy rozmywające się w powietrzu po zapianiu koguta.
Teleekran umilkł. Winston znów podniósł głowę. Zaraz nadadzą komunikat! Ale nie,
po prostu zmieniali muzykę. Miał przed oczami mapę Afryki. Ruchy armii były na niej
zaznaczone strzałami: czarna strzała pędziła pionowo w dół, na południe, biała zaś mknęła na
wschód i wbijała się w ogon czarnej. Jakby pragnąc potwierdzenia, znów zerknął na
niewzruszone oblicze na plakacie. Czy możliwe, aby druga strzała wcale nie istniała?
Znowu nie potrafił skupić uwagi. Wypił kolejny łyk dżinu, podniósł białego skoczka i
na próbę postawił go w innym miejscu. Szach. Ale nie było to właściwe posunięcie, gdyż…
Nagle, bez powodu, stanął mu przed oczami pewien obraz. Ujrzał oświetlony świecą
pokój, ogromne łóżko przykryte białą kapą oraz siebie jako dziesięcioletniego chłopca;
siedział na podłodze potrząsając kubkiem z kośćmi i śmiał się do rozpuku. Matka siedziała
naprzeciwko i również się śmiała.
Działo się to mniej więcej miesiąc przed jej zniknięciem: chwila pogodzenia, kiedy
zapomniał o dokuczliwym głodzie skręcającym mu wnętrzności i na krótko wróciła miłość,
jaką dawniej darzył matkę. Pamiętał dobrze ów dzień, mokry i deszczowy; strugi wody
spływały po szybach, a w środku było zbyt ciemno, żeby czytać. Dwójka dzieci w ciemnym,
ciasnym pokoju nudziła się okropnie. Winston marudził i narzekał, daremnie dopraszając się
jedzenia, rozdrażniony biegał po pokoju grzebiąc w szafkach i kopiąc w listwę nad podłogą,
aż sąsiedzi zaczęli stukać w ścianę, podczas gdy młodsze dziecko co rusz zanosiło się
płaczem. W końcu matka powiedziała: „Jak będziesz grzeczny, kupię ci grę. Śliczną grę,
zobaczysz, na pewno ci się spodoba”. Wyszła na deszcz, do niewielkiego sklepiku w pobliżu,
który czasem jeszcze bywał czynny, po czym wróciła z tekturowym pudełkiem z dziecięcą
grą planszową „Węże i drabiny”. Do dziś pamiętał zapach mokrej tektury. Grę wykonano
nędznie: plansza była popękana, a maleńkie, drewniane kości tak nierówne, że nie chciały
leżeć prosto. Winston patrzył na nią nadąsany, bez zainteresowania, ale matka zapaliła ogarek
świecy i namówiła go, by usiedli na podłodze i zaczęli grać. Wkrótce strasznie się zapalił;
krzyczał i śmiał się, gdy pionki wspinały się ochoczo na drabiny, po czym ześlizgiwały po
wężach niemal do linii startu. Zagrali osiem partii, każde wygrywając cztery razy. Jego
siostrzyczka, zbyt mała, żeby rozumieć zasady gry, siedziała oparta o poduszkę i śmiała się,
bo oni się śmiali. Przez całe popołudnie tworzyli zgodną, szczęśliwą rodzinę, tak jak za
czasów jego wczesnego dzieciństwa.
Odsunął od siebie ten obraz, ewidentnie fałszywe wspomnienia. Chwilami dręczyły go
takie fałszywe wspomnienia. Ale były niegroźne, póki pamiętał, że są fałszywe. Po prostu
niektóre rzeczy zdarzyły się naprawdę, a inne nie zdarzyły się nigdy. Ponownie skupił się nad
zadaniem szachowym. Podniósł białego skoczka i w tej samej sekundzie poderwał się jak
ukłuty szpilką, wypuszczając go z palców; skoczek z trzaskiem spadł na szachownicę.
Powietrze przeciął przenikliwy dźwięk trąbki. Wreszcie
komunikat! Zwycięstwo! Ilekroć komunikat poprzedzano sygnałem trąbki, oznaczało
to zwycięstwo. Dreszcz radości wstrząsnął wszystkimi gośćmi. Nawet kelnerzy zamarli i
nadstawili uszu.
Sygnał trąbki wywołał prawdziwą wrzawę. Podniecony głos, który zaczął trajkotać z
teleekranu, niemal natychmiast zagłuszyły okrzyki wznoszone na zewnątrz. Wiadomość
lotem błyskawicy obiegła całe miasto. Z tego, co zdołał wyłowić, Winston zorientował się, że
akcja potoczyła się tak, jak sobie wyobraził: ogromna, w tajemnicy zebrana armada uderzyła
niespodziewanie na tyły nieprzyjaciela; biała strzała wbiła się w ogon czarnej. Przez zgiełk
dolatywały go urywki triumfalnych wieści: „Wspaniały manewr strategiczny… idealna
koordynacja… całkowita klęska… pół miliona jeńców… totalna demoralizacja… opanowanie
całej Afryki… koniec wojny tuż, tuż… zwycięstwo… największe zwycięstwo w dziejach
ludzkości… zwycięstwo, zwycięstwo, zwycięstwo!”
Pod stolikiem nogi Winstona drgały konwulsyjnie. Nie ruszył się z miejsca, lecz w
myślach gnał, pędził, przyłączał się do tłumu na zewnątrz i krzyczał z radości ile tchu w
piersi. Znów spojrzał na plakat Wielkiego Brata. Kolos, który stoi na straży świata! Skała, o
którą rozbijają się azjatyckie hordy! Pomyślał o tym, jak dziesięć minut temu - tak, zaledwie
dziesięć minut temu - z mieszanymi uczuciami w sercu czekał na ogłoszenie klęski lub
zwycięstwa. Och, nie tylko armia eurazjatycka została pokonana! Bardzo się zmienił od
pierwszego dnia pobytu w Ministerstwie Miłości, lecz ostateczna, konieczna, uzdrawiająca
zmiana dokonała się w nim dopiero teraz.
Głos z teleekranu wciąż informował o jeńcach, łupach i rzezi, ale okrzyki na ulicy
trochę przycichły. Kelnerzy wrócili do pracy. Jeden z nich zbliżył się z butelką dżinu.
Winston, błogo rozmarzony, nawet nie zauważył, że napełniono mu szklankę. Nie biegł już,
nie krzyczał. Znowu był w Ministerstwie Miłości. Wybaczono mu zbrodnie, duszę miał
czystą jak śnieg. Siedział na ławie oskarżonych, zeznając wszystko co trzeba i wszystkich
obciążając. Szedł korytarzem wyłożonym białymi kaflami, z uczuciem, że idzie w słońcu; za
nim maszerował uzbrojony strażnik. Jeszcze chwila i od dawna upragniona kula rozsadzi mu
mózg.
Spojrzał na ogromną twarz. Zajęło mu czterdzieści lat, nim odkrył, jaki to uśmiech
kryje się pod czarnym wąsem. Och, cóż za okrutna, niepotrzebna pomyłka! Och, cóż za upór i
arogancja nie pozwalały mu się przytulić do miłującej piersi! Dwie pachnące dżinem łzy
spłynęły mu wolno po policzkach. Ale wszystko już było dobrze, wreszcie było dobrze; walka
się skończyła. Odniósł zwycięstwo nad samym sobą. Kochał Wielkiego Brata.
ANEKS
Zasady nowomowy
Nowomowa, urzędowy język Oceanii, została opracowana zgodnie z ideologicznymi
potrzebami angsocu, czyli socjalizmu angielskiego. W 1984 roku nikt jeszcze nie posługiwał
się wyłącznie nowomową. Co prawda pisano w niej artykuły wstępne w „The Times”, lecz
wymagało to biegłości posiadanej zaledwie przez garstkę specjalistów. Przewidywano, że do
roku 2050 nowomowa wyprze ostatecznie staromowę (czyli język, którym porozumiewamy
się obecnie). Rozprzestrzeniała się stosunkowo szybko, albowiem członkowie Partii
wykazywali tendencję do używania na co dzień jej neologizmów i konstrukcji
gramatycznych. Wersję z 1984 roku, opartą na dziewiątym oraz dziesiątym wydaniu
Słownika nowomowy, traktowano jako przejściową; zawierała wiele zbędnych słów i archaicznych
konstrukcji, które zamierzano usunąć w późniejszym terminie. Poniżej zajmiemy
się jej ostateczną i udoskonaloną postacią, zaprezentowaną w jedenastym wydaniu Słownika.
Celem nowomowy było nie tylko dostarczenie środków odpowiednich do wyrażania
światopoglądu oraz myśli właściwych dla zwolenników angsocu, lecz również uniemożliwienie
swobody myślenia. Zakładano, że z chwilą gdy nowomowa wejdzie całkowicie
do powszechnego użytku, a staromowa ulegnie zapomnieniu, jakakolwiek herezja myślowa -
czyli odejście od zasad angsocu - stanie się całkowicie nierealna, przynajmniej jeśli chodzi o
ujęcie jej w słowa. Słownictwo nowomowy tak ukształtowano, aby za jego pomocą można
było przekazać - ze wszystkimi odcieniami znaczeniowymi - to, co lojalny członek Partii ma
do powiedzenia, zarazem zaś uniemożliwiono wykorzystanie języka do formułowania, nawet
okrężną drogą, myśli uznawanych za niewłaściwe. Osiągnięto to częściowo poprzez
tworzenie nowych słów, głównie jednak przez usunięcie wyrazów niepożądanych oraz przez
pozbawienie pozostawionych jednostek leksykalnych nie-prawomyślnego sensu, a w miarę
możności jakichkolwiek znaczeń ubocznych. Niech wystarczy ten jeden przykład: słowo
wolny wciąż istniało w nowomowie, lecz występowało tylko w takich zdaniach jak: „Pies jest
wolny od pcheł” lub „Pole jest wolne od chwastów”. Nie sposób było się nim posłużyć, aby
stwierdzić, iż ktoś jest „wolny politycznie” albo „wolny intelektualnie”, gdyż takie pojęcia jak
wolności obywatelskie oraz wolnomyślność dawno wypleniono, a odpowiadające im
określenia zlikwidowano. Oprócz usuwania słów o wyraźnie nieprawomyślnym zabarwieniu,
redukcję słownictwa traktowano jako cel sam w sobie; nie pozostawiono żadnych wyrazów,
bez których można się obyć. Nowomowę skonstruowano nie po to, żeby zwiększyć, a wręcz
przeciwnie, żeby zawęzić zakres myślenia. Temu celowi pośrednio służyło również
ograniczenie do minimum zasobu słów dostępnych użytkownikom.
Nowomowa opierała się na języku, którym posługujemy się obecnie, ale wiele zdań,
nawet nie zawierających świeżo powstałych wyrazów, byłoby dla nas po prostu
niezrozumiałych. Słownictwo nowomowy dzieliło się na trzy odrębne kategorie określane
jako zbiory A, B (wyrazy złożone) oraz C. Najprościej będzie omówić każdy po kolei;
gramatyczne właściwości nowomowy zostaną zaprezentowane w części poświęconej
zbiorowi A, gdyż te same zasady obowiązują we wszystkich grupach jednostek leksykalnych.
ZBIÓR A. Zbiór A składał się z wyrazów niezbędnych w życiu codziennym,
wyrażających takie czynności, jak: jedzenie, picie, praca, wkładanie odzieży, chodzenie,
poruszanie się pojazdami, uprawa ogrodu, gotowanie itp. Zawierał niemal wyłącznie słowa
występujące w naszym języku, takie jak cios, bieg, pies, drzewo, cukier, dom, pole, lecz ich
zasób, w porównaniu z obecnym, był niezmiernie mały, a sens zdefiniowano o wiele bardziej
rygorystycznie. Wyeliminowano wszelką dwuznaczność i odcienie znaczeniowe. Właściwie
doprowadzono do tego, iż wyrazy tej kategorii, stanowiące krótkie, wyraźne dźwięki, służyły
przekazywaniu jednej konkretnej informacji. Posługiwanie się zbiorem A w twórczości
literackiej czy w politycznych lub filozoficznych dyskusjach było całkowicie niemożliwe.
Miał służyć do wyrażania prostych, nieabstrakcyjnych myśli, zwykle odnoszących się do
przedmiotów konkretnych lub do czynności fizycznych.
Najbardziej charakterystyczną cechę nowego języka stanowiła łatwość tworzenia
nowych jednostek wyrazowych w oparciu o zupełnie dowolne części mowy. Każdy istniejący
wyraz (w zasadzie odnosiło się to nawet do wyrazów tak abstrakcyjnych jak, jeśli lub kiedy)
mógł służyć za podstawę słowotwórczą do urabiania czasownika, rzeczownika, przymiotnika
czy przysłówka. Czasownik i rzeczownik opierały się na tym samym temacie wyrazowym,
którym najczęściej był rzeczownik, a czasownik powstawał przez dodanie do niego
przyrostka; sama ta zasada spowodowała likwidację wielu dawnych form. Na przykład
czasownik krwawić nie występował w nowomowie. Jego miejsce zajął neologizm krewać,
powstały z rzeczownika krew uzupełnionego elementem formalnym. Przy wydzielaniu
tematów nie kierowano się żadną regułą etymologiczną; w jednym przypadku zachowywano
temat wyrazowy rzeczownika, w innym czasownika. Jeśli nawet rzeczownik i czasownik o
zbliżonym znaczeniu nie były sobie etymologicznie pokrewne, zwykle pozostawiano tylko
jeden formant. Wyeliminowano na przykład słowo ciąć, gdyż sens ten oddawał czasownik
nóżać, mający za punkt wyjścia rzeczownik nóż. Przymiotniki urabiano przez dodawanie do
rzeczownika przyrostka -ny, natomiast przysłówki przez dodawanie przyrostka -nie. Tak więc
pędny oznaczało „szybki”, a pędnie „szybko”. Niektóre ze współczesnych przymiotników -
takie jak dobry, silny, wielki, ciepły, miękki - zachowały się w nie zmienionej formie, lecz w
sumie pozostawiono ich bardzo niewiele. Stały się zbędne, skoro przymiotniki można było
tworzyć do woli przez dodanie właściwego przedrostka. Z używanych obecnie przysłówków
nie ocalały żadne, oprócz tych stosunkowo nielicznych, które kończą się na -nie; tego
przyrostka używano właściwie wyłącznie. Przysłówek „głośno”, na przykład, zastąpiono
przez głośnie.
Co więcej, każdy wyraz - to również stosowało się w teorii do absolutnie wszystkich -
mógł przyjąć znaczenie przeciwstawne po dodaniu przedrostka be%- lub zyskać na natężeniu
dzięki przedrostkowi plus-, albo, dla większej intensywności, przedrostkowi dwaplus-. I tak,
na przykład, bezciepły oznaczało „zimny”, podczas gdy plusciepły oraz dwaplusciepły
odpowiednio „gorący” i „bardzo gorący”. Przymiotnik „zimny” stał się zbyteczny, podobnie
jak „zły”, którego sens oddawał nie gorzej, a nawet lepiej, przymiotnik bezdobry. W
przypadku antonimów należało tylko zdecydować, które ze słów o przeciwstawnym
znaczeniu zatrzymać, a które usunąć. Zamiast „ciemny”, na przykład, można było powiedzieć
bezjasny lub zamiast „jasny” - bezciemny; wybór podstawy słowotwórczej zależał od kaprysu
specjalistów. Było też możliwe, podobnie jak obecnie, zmienianie sensu niemal każdego
wyrazu przez pisane łącznie przedrostki przyimkowe typu pod-, nad-, na-, wy-, prze- etc.
Dzięki takim zabiegom udało się doprowadzić do nieprawdopodobnej redukcji słownictwa.
Jeśli chodzi o odmianę rzeczowników, dążono do jej maksymalnego uproszczenia,
które osiągnięto głównie dzięki przyjęciu zasady niezmienności tematu rzeczownika; tak więc
liczby mnogie rzeczowników człowiek, pies, ucho, wyglądały odpowiednio: człowieki, piesy,
ucha. Stopniowanie przymiotników odbywało się wyłącznie przez dodanie do formy stopnia
równego przedrostka wtóruj stopniu wyższym oraz przedrostka naj - w stopniu najwyższym
(np. dobry, wtórdobry, najdobry). Identycznie stopniowano przymiotniki uchodzące dotąd za
nieregularne, a stopniowanie opisowe polegające na stosowaniu przysłówków bardziej i
najbardziej skasowano.
Chociaż pozostawiono w nie zmienionej formie część dawnych, najczęściej
używanych czasowników, formy fleksyjne nowo powstających starano się ujednolicić i
uprościć; wszystkie bezokoliczniki urabiano przez dodanie przyrostka -ać do rzeczownika lub
wydzielonego z niego tematu, przykładowo: krok - krakać; robota - robotać; sklep - sklepać.
Prostota była zresztą celem nadrzędnym; na odstępstwo od własnych zasad słowotwórczych
decydowano się wówczas, gdy ich ścisłe przestrzeganie stwarzało niebezpieczeństwo, że
danego neologizmu nie da się wymówić szybko i płynnie. Wyraz trudny do wymówienia lub
taki, który mógł być błędnie zrozumiany przez odbiorcę, uważano za nieodpowiedni; dla
lepszego brzmienia wstawiano dodatkowe zgłoski lub zachowywano dawną formę słowa.
Dotyczyło to przede wszystkim zbioru B. Z dalszej części wywodu jasno wyniknie, dlaczego
tak wielką wagę przykładano do łatwości wypowiadania słów.
ZBIÓR B. Na zbiór B składały się wyrazy utworzone specjalnie do celów
politycznych, czyli takie, które nie tylko były nośnikami politycznych treści, lecz miały
również wywierać odpowiedni wpływ na umysłowość ich użytkownika. Brak pełnego
zrozumienia zasad angsocu właściwie wykluczał prawidłowe posługiwanie się nimi. Niektóre
dawały się tłumaczyć na staromowę lub nawet na słowa ze zbioru A, choć otrzymywało się
wówczas nie tyle przekład, ile raczej okrężną parafrazę, a proces ten pociągał za sobą utratę
wielu odcieni znaczeniowych. Wyrazy ze zbioru B stanowiły jakby werbalny odpowiednik
stenotypii; korzystając z nich, w zaledwie kilku sylabach można było zawrzeć całe bogactwo
idei, w dodatku znacznie bardziej precyzyjnie i z większym ładunkiem emocjonalnym niż
przy użyciu normalnego słownictwa.
Do zbioru B należały wyłącznie wyrazy złożone.2 Tworzyły kombinacje dwu i więcej
wyrazów lub ich wybranych grup głoskowych, scalonych w łatwą do wymówienia, jednolitą
całość. Każde złożenie można było bez trudu przekształcić - przez dodanie odpowiedniej
końcówki - w inną część mowy, a odmieniano je według zasad tę część mowy
obowiązujących. Jako przykład weźmy wyraz dobromyśl, w przybliżeniu oznaczający „myśl
ortodoksyjną”. Utworzony z niego czasownik dobromyśleć można oddać jako „myśleć
ortodoksyjnie”. Jego pochodne były następujące: rzeczownik odsłowny: dobromyślenie;
przymiotnik: dobromyślny; przysłówek: dobromyślnie; wykonawca czynności: dobromyślak.
Przy komponowaniu nowych wyrazów ze zbioru B nie kierowano się żadnymi
zasadami etymologicznymi. Łączone tematy wyrazowe mogły być wyodrębnione ze wszystkich
części mowy, stać w dowolnym szyku i podlegać dowolnym zniekształceniom
upraszczającym ich wymowę, o ile nie przysłaniało to sensu. Na przykład w wyrazie
myślozbrodnia (zbrodnia myślowa), temat myśl stanowił człon pierwszy, a w wyrazie
2 Niektóre wyrazy złożone, np. mowopis, znajdowały się oczywiście również w zbiorze A, lecz były to po
prostu wygodne skrótowce bez żadnego zabarwienia ideologicznego.
polmyśl (Policja Myśli) - drugi; element łączący, jak widać, nie zawsze musiał występować.
Ponieważ w wypadku wyrazów ze zbioru B uzyskanie prostoty brzmienia było znacznie
trudniejsze niż w wypadku wyrazów ze zbioru A, zdecydowano się wprowadzić wiele form
przestępnych. Przykładowo, od nazw ministerstw Miniprawd, Minipax i Minimiło utworzono
przymiotniki miniprany, minikojny oraz minimiły, gdyż końcówki -prawdny, -pokójny oraz
-miłny uznano za niewygodne do wymówienia. W zasadzie jednak wyrazy ze zbioru B
przyjmowały wyłącznie przyrostki używane w nowomowie.
Niektóre słowa zawarte w zbiorze B przekazywały bardzo subtelne odcienie
znaczeniowe, zupełnie niezrozumiałe dla kogoś, kto nie posiadał sztuki operowania
nowomową. Weźmy na przykład typowe zdanie z artykułu wstępnego w „The Times”:
Staromyślaki bezkiszkoczują angsoc. Na staromowę należy je przełożyć w następujący
sposób: „Ludzie, których światopogląd ukształtował się przed Rewolucją, nie rozumieją
socjalizmu angielskiego we właściwy, emocjonalny sposób”. Tłumaczenie jednak nie oddaje
zadowalająco treści oryginału. Chcąc w pełni pojąć sens przytoczonego zdania, trzeba przede
wszystkim dokładnie wiedzieć, co oznacza angsoc. Co więcej, jedynie ktoś dobrze obeznany
z ideologią angsocu może w pełni docenić siłę czasownika kiszkoczuć, sugerującego ślepą,
entuzjastyczną akceptację, wręcz niemożliwą do wyobrażenia w dzisiejszych czasach;
podobne trudności nastręcza również określenie staramy siaki, nierozerwalnie kojarzące się z
niegodziwością i dekadencją. Niektóre słowa nowomowy, między innymi właśnie
staromyślak, miały służyć nie tyle przekazywaniu znaczeń, ile ich niszczeniu. Zakres
pojęciowy tych słów, z założenia nielicznych, rozciągał się jak gumowy worek, aż w końcu
wyrażały sobą treści, których nośnikami były oryginalnie dziesiątki odrębnych wyrazów, z
czasem usuniętych z języka i zapomnianych. Największa trudność, z jaką borykali się
specjaliści redagujący Słownik nowomowy, nie polegała na wymyślaniu nowych wyrazów,
lecz na ustalaniu, co one znaczą i ile dawniejszych słów można nimi zastąpić.
Jak wykazaliśmy na przykładzie wyrazu wolny, pewne słowa, które niegdyś miały
nieprawomyślne znaczenie, pozostawiono dla wygody w nowomowie, odarłszy je uprzednio z
ich niepożądanego sensu. Niezliczone inne wyrazy, takie jak honor, sprawiedliwość,
moralność, internacjonalizm, demokracja, wiedza i religia po prostu usunięto. Zastąpiło je
kilka słów funkcjonujących na zasadzie gumowych worków, które całkiem zatarły ich
pierwotną treść. Na przykład słowa dotyczące wolności i równości oddawało określenie
myślozbrodnia, a wszystkie wyrazy związane z pojęciami obiektywności i racjonalizmu obejmował
termin staramy sienie. Większa precyzja byłaby niebezpieczna. Od członków Partii
oczekiwano podejścia, jakie charakteryzowało starożytnych Hebrajczyków, którzy - nie
posiadając żadnej wiedzy na ten temat - uważali, że wszystkie pozostałe narody czczą
„fałszywych bogów”. Nie potrzebowali się orientować, iż bogowie ci nazywają się Ozyrys,
Baal, Moloch, Isztar; im mniej o nich wiedzieli, tym lepiej to świadczyło o ich
ortodoksyjności. Wierzyli, że istnieje Jahwe, i znali jego przykazania, z których przecież
jasno wynikało, iż wszyscy bogowie noszący inne imiona lub obdarzeni innymi atrybutami są
fałszywi. Podobnie członek Partii orientował się, jakie postępowanie jest właściwe, a o tym,
jakie odstępstwa od niego mógłby popełnić, miał jedynie bardzo mgliste pojęcie. Na przykład
życie seksualne każdego członka Partii wyrażały i kształtowały dwa słowa: seksozbrodnia
(niemoralność seksualna) oraz dobroseks (wstrzemięźliwość). Termin seksozbrodnia odnosił
się do wszelkiego rodzaju wykroczeń seksualnych. Obejmował cudzołóstwo, nierząd,
homoseksualizm i inne zboczenia, a także normalny stosunek płciowy między małżonkami,
uprawiany wyłącznie dla przyjemności. Wszystkie te formy współżycia uważano za
zbrodnicze i groziła za nie kara śmierci; nie zachodziła zatem konieczność ich
wyszczególniania. W zbiorze C, na który składały się terminy naukowe i techniczne, mogły
się znaleźć specjalistyczne określenia poszczególnych zboczeń, lecz dla przeciętnego
obywatela ich znajomość była zbędna. Wiedział, co znaczy dobroseks - normalny stosunek
między małżonkami, uprawiany jedynie w celu płodzenia potomstwa i nie sprawiający
kobiecie żadnej satysfakcji; wiedział też, że inne formy współżycia to seksozbrodnie.
Nowomowa rzadko pozwalała rozwinąć heretycką myśl - człowiek najwyżej mógł sobie
uświadomić, że stoi na progu herezji; na krok następny po prostu brakowało mu słów.
Żaden wyraz ze zbioru B nie był ideologicznie obojętny. Wiele z nich to eufemizmy.
Na przykład określenia: miłbóz (karny obóz pracy) lub Minipax (Ministerstwo Pokoju, czyli
Ministerstwo Wojny) miały niemal dokładnie odwrotny sens od tego, co zdawały się
sugerować. Z kolei inne słowa jawnie i z pogardą nawiązywały do prawdziwego charakteru
stosunków panujących w Oceanii. Do nich należy zaliczyć wyraz prolżarło, oznaczający
tandetne rozrywki oraz fałszywe wiadomości, którymi Partia karmiła masy. Zbiór B zawierał
też słowa dwuznaczne, mające sens pozytywny, gdy stosowano je w odniesieniu do Partii,
oraz negatywny, gdy dotyczyły jej wrogów. Ponadto występowało w nim wiele słów, które na
pierwszy rzut oka sprawiały wrażenie zwykłych skrótowców, gdyż ich ideologiczne
zabarwienie wynikało nie tyle z ich znaczenia, ile z budowy.
W miarę możliwości starano się, żeby wszystkie słowa mające lub mogące mieć
jakiekolwiek znaczenie polityczne zaliczały się właśnie do zbioru B. Nazwom organizacji,
zrzeszeń, doktryn, państw, instytucji, budynków publicznych nadawano - pilnując się tylko,
aby sens był nadal zrozumiały - swojskie brzmienie poprzez sprowadzenie ich do
pojedynczych, łatwo wpadających w ucho słów o jak najmniejszej liczbie sylab. Na przykład
Departament Archiwów Ministerstwa Prawdy, w którym pracował Winston, nazywano
Ardep, Departament Literatury - Lidep, Departament Teleprogramów - Teldep, i tak dalej.
Nie chodziło wyłącznie o oszczędność czasu. Już w pierwszych dziesięcioleciach
dwudziestego wieku w języku politycznym istniała tendencja do skracania słów i określeń;
najsilniej przejawiała się w państwach o ustroju totalitarnym lub w organizacjach o takim
charakterze. Przykładowo: Nazi, Gestapo, Agitprop. Na początku zasadę tę stosowano niemal
instynktownie, w nowomowie jednak posługiwano się nią z całą świadomością. Uznano
bowiem, że skracając nazwę zawęża się i subtelnie odmienia jej sens, odzierając ją ze
skojarzeń, które inaczej nasuwałyby się same. Nazwa Międzynarodówka Komunistyczna
przywodzi na myśl powszechne braterstwo, czerwone sztandary, barykady, Karola Marksa i
Komunę Paryską. Natomiast skrót Komintern kojarzy się jedynie z organizacją o zwartych
szeregach oraz zestawem jasno określonych doktryn. Sugeruje coś równie konkretnego jak
krzesło lub stół. Komintern to wyraz, który można wymówić zupełnie bezmyślnie, podczas
gdy nie sposób powiedzieć Międzynarodówka Komunistyczna nie zastanawiając się choć
przez chwilę nad sensem własnych słów. Skojarzenia wywołane określeniem Miniprawd są
również mniej liczne i łatwiej poddają się kontroli niż te, które nasuwa nazwa Ministerstwo
Prawdy. Właśnie chęć wyeliminowania niebezpiecznych skojarzeń tłumaczy, dlaczego tak
ochoczo wprowadzano skróty i dlaczego przywiązywano tak dużą wagę do łatwości
wymawiania poszczególnych słów.
W nowomowie największy nacisk kładziono na dokładność semantyczną, a tuż po niej
na eufonię. Kiedy zachodziła potrzeba, bez skrupułów poświęcano prawidłowość
gramatyczną. I słusznie, gdyż dla celów politycznych najlepiej się nadawały krótkie, dobitne
słowa o jasnej, jednoznacznej treści, łatwe do wymówienia i wywołujące minimalną liczbę
skojarzeń w umyśle użytkownika. Wyrazy ze zbioru B nawet zyskiwały na sile dzięki temu,
że tak niewiele różniły się między sobą. Prawie bez wyjątku - dobromyśl, Minipax, prolżarło,
dobroseks, miłbóz, angsoc, kiszkoczuć, polmyśl i wiele, wiele innych - były to wyrazy dwulub
trzysylabowe, akcentowane zazwyczaj na przedostatniej sylabie. Posługiwanie się nimi
sprawiało, że mowa przypominała szczekanie, składały się bowiem z krótkich,
monotonicznych dźwięków. Właśnie o to chodziło: chciano uniezależnić mowę - a zwłaszcza
mówienie na tematy nieobojętne politycznie - od świadomości. O ile bowiem w rozmowie o
sprawach codziennych człowiek czasami musi się zastanowić przed wypowiedzeniem jakiejś
kwestii, o tyle członek Partii powołany do wygłoszenia oceny natury politycznej lub etycznej
powinien umieć wyrzucić z siebie właściwe opinie równie automatycznie, jak karabin
maszynowy wystrzeliwuje kule. Przygotowywało go do tego stosowne wyszkolenie,
nowomowa dostarczała mu niezbędnych środków, a zadanie upraszczały same słowa, ich
chropawe dźwięki i celowa brzydota zgodna z duchem angsocu.
Za duże ułatwienie należy również uznać ograniczony wybór słów. W porównaniu ze
słownictwem używanym przez nas, zasób nowomowy był niezwykle mały, a ponadto wciąż
wyszukiwano sposoby, żeby go jeszcze bardziej uszczuplić. Nowomowa tym właśnie różniła
się od większości języków, iż jej słownictwo nie rosło, lecz kurczyło się z roku na rok. Każdą
redukcję traktowano jako korzystną, gdyż im mniejszy wybór, tym mniejsza pokusa myślenia.
Dążono do tego, aby przekształcić mowę w strumień dźwięków wydobywający się prosto z
krtani bez żadnego udziału ośrodków wyższych. Do tego celu przyznawano się otwarcie,
czego przykładem wyraz kwak-mowa, oznaczający „mowę podobną do kwakania kaczki”.
Jak wiele innych słów ze zbioru B, termin kwakmowa miał znaczenie pozytywne i negatywne
- pozytywne wówczas, kiedy wygłaszane tym sposobem opinie były ortodoksyjne; tak więc
gdy w „The Times” nazwano jednego z partyjnych mówców dwaplusdobrym kwakmówcą,
należało rozumieć to jako najwyższą pochwałę.
ZBIÓR C. Zbiór C stanowił uzupełnienie dwóch powyższych; składała się nań
wyłącznie terminologia naukowa i techniczna. Poszczególne wyrazy przypominały te
znajdujące się w użyciu obecnie, miały również identyczną etymologię; podobnie jednak jak
w wypadku innych wyrazów, sztywno określono ich sens oraz usunięto wszelkie znaczenia
uboczne. Do terminów ze zbioru C stosowały się te same zasady gramatyczne co do całej
nowomowy. Bardzo niewiele wyrazów tej kategorii trafiało bądź to do potocznego, bądź do
politycznego języka. Każdy naukowiec lub technik mógł znaleźć wszystkie niezbędne mu
terminy w spisie poświęconym jego specjalności, lecz rzadko znał więcej niż garść terminów
z innych dziedzin, a zaledwie kilka określeń było dla nich wspólnych. Całkiem natomiast
brakowało stów, aby wyrazić pojęcie nauki jako takiej lub mówić o naukowym sposobie
myślenia czy naukowym podejściu w sensie interdyscyplinarnej metody poznawczej. Nie
istniało też w ogóle słowo odpowiadające pojęciu „wiedza” - wszystkie jego odcienie
znaczeniowe przejął na siebie termin angsoc.
Z powyższego opisu wynika jasno, że wyrażenie w nowomowie nieortodoksyjnych
poglądów było właściwie niewykonalne. Pozostawała, oczywiście, możliwość wygłaszania
bardzo prymitywnych herezji, a raczej bluźnierstw, typu: Wielki Brat jest bezdobry. Jednakże
podobnego stwierdzenia, które osoba ortodoksyjna przyjęłaby jako ewidentny absurd, nikt nie
zdołałby poprzeć rozsądną argumentacją, gdyż zabrakłoby mu podstawowych słów. Idee
wrogie angsocowi nie mogły zostać sformułowane i wyrażone słowami; także potępiając je
stosowano ogólne miano herezji bez precyzowania ich bliżej. Właściwie jedyny sposób, w
jaki można było posłużyć się nowomową do nieortodoksyjnych celów, to przestępczo
podstawiając pod słowa ich pierwotne, staromowne znaczenia. Zdanie Wszystkie człowieki są
równe brzmiało w nowomowie równie bezsensownie co w staromowie stwierdzenie Wszyscy
ludnie są rudzi. Nie zawierało błędu gramatycznego, lecz głosiło oczywistą nieprawdę, a
mianowicie, że wszyscy są równi wagą, wzrostem i siłą. Nie istniało pojęcie politycznej
równości, ten uboczny sens słowa równy dawno już wyrugowano. W roku 1984, gdy wszyscy
na co dzień wciąż jeszcze posługiwali się staro-mową, istniało teoretycznie
niebezpieczeństwo, że używając nowomownych słów nadal będą pamiętać ich dawne
znaczenia, lecz w praktyce uniknięcie takiej sytuacji nie sprawiało trudności żadnemu
obywatelowi dobrze obeznanemu z zasadami dwój my ś lenia, a liczono, że w ciągu dwóch
pokoleń niebezpieczeństwo to zniknie zupełnie. Tak jak ktoś, kto nigdy w życiu nie słyszał o
szachach, nie jest świadom ubocznych znaczeń słów „królowa” i „wieża”, tak człowiek od
dziecka mówiący wyłącznie nowomową nie będzie wiedział, że słowo równy wiązało się
niegdyś z pojęciem równości politycznej, a słowo wolny z pojęciem swobody intelektualnej.
Wielu przestępstw i omyłek nie będzie mógł popełnić po prostu dlatego, że nie zdoła ująć ich
w słowa i nawet sformułować w myślach. Spodziewano się, że z biegiem lat
charakterystyczne cechy nowomowy staną się jeszcze wyraźniejsze: postępująca redukcja
słów, coraz sztywniej określone znaczenia pozostałych, a możliwość posłużenia się nimi do
niewłaściwych celów coraz mniej prawdopodobna.
Kiedy staromowa raz na zawsze ustąpi miejsca nowomowie, zerwaniu ulegnie ostatnie
ogniwo łączące z przeszłością. Historię już dawno napisano ponownie, lecz - na skutek
niedopatrzeń cenzury - fragmentom dawnych dzieł literackich udało się gdzieniegdzie
przetrwać, i dla tych, którzy znali staromowę, nadal były dostępne. W przyszłości jednak,
nawet jeśli się zachowają, podobne urywki będą niezrozumiałe i nieprzetłumaczalne. Nie
sposób bowiem przełożyć tekstu ze staromowy na nowomowę, chyba że jest to opis
techniczny, dotyczy bardzo prostej codziennej czynności lub ma ortodoksyjny (w nowomowie
dobromyślny} charakter. W praktyce oznacza to, iż żadnej książki sprzed około 1960 roku nie
można przetłumaczyć w całości. Literaturę z okresu przedrewolucyjnego należy poddać
przekładowi ideologicznemu, czyli takiemu, który zmienia nie tylko język, lecz również treść.
Weźmy na przykład ten dobrze znany ustęp Deklaracji Niepodległości:
Uważamy na niezbite i oczywiste prawdy: że ludzie stworzeni zostali równymi sobie;
że Stwórca udzielił im pewnych praw niezbywalnych, w rzędzie których na pierwszym
miejscu postawić należy prawo do życia, do wolności i do poszukiwania szczęścia; że w celu
zapewnienia sobie tych praw ludzie ustanowili między sobą rządy, których władza wypływa z
woli rządzonych; że ilekroć jakakolwiek forma rządu sprzeciwia się celowi, w jakim była
ustanowiona, naród ma prawo zmienić ją lub znieść zupełnie, i ustanowić rząd nowy…
Przełożenie tego ustępu na nowomowę, przy zachowaniu wierności oryginałowi, jest
niepodobieństwem. Najbliżej można by oddać całość tekstu zaledwie jednym słowem:
myślozbrodnia. Pełny przekład mógłby być wyłącznie przekładem ideologicznym, w którym
słowa Jeffersona przybrałyby formę panegiryku na cześć rządów totalitarnych.
Wiele dzieł literatury dawniejszej tłumaczono właśnie w ten sposób. Ze względów
prestiżowych uważano za wskazane zachować pamięć o pewnych postaciach historycznych,
równocześnie przetwarzając ich osiągnięcia zgodnie z duchem angsocu. Podjęto prace nad
przekładami utworów różnych pisarzy, takich jak Shakespeare, Milton, Swift, Byron,
Dickens; po ich zakończeniu zamierzano zniszczyć dzieła oryginalne, jak również wszystko,
co pozostało z literatury dawniejszej. Proces tłumaczenia był powolny i żmudny;
przewidywano, że zakończy się nie wcześniej niż w pierwszym lub drugim dziesięcioleciu
dwudziestego pierwszego wieku. Ogromne masy literatury fachowej, w tym podręczników,
również należało przetworzyć. To właśnie głównie dlatego, chcąc dać czas na wstępne
opracowanie przekładów, ostateczny termin wprowadzenia nowomowy wyznaczono dopiero
na rok 2050.
